Οταν η τιμωρία γίνεται χάδι…

Το καλό είναι ότι δεν προλαβαίνει πια άλλη ομάδα να φύγει από το πρωτάθλημα ώς το τέλος της σεζόν μετά τον ΟΦΗ και τη Νίκη Βόλου. Το κακό όμως έγινε. Και ξεκίνησε από την εποχή που ο υποβιβασμός καταργήθηκε ως ποινή για τις ομάδες που χρωστούσαν ή γενικότερα δεν μπορούσαν να είναι εντάξει στις οικονομικές τους υποχρεώσεις.

Η μοναδική τιμωρία, εδώ και μερικά χρόνια, είναι ο περιορισμός των μεταγραφών που έδινε στις περισσότερες ΠΑΕ το δικαίωμα να παίζουν χωρίς να έχουν πληρώσει. Για να μη διαλυθεί το πρωτάθλημα, όπως είπαν τότε…

Μάλιστα, ενώ αρχικά μείωσαν κατά μία τις μεταγραφές ξένων άνω των 24 ετών που θα μπορούσε να κάνει μια ομάδα, μετά το άλλαξαν κι αυτό και αποφάσισαν να μπορεί η ομάδα να κάνει μεταγραφές, αρκεί το κόστος του συμβολαίου να μην ξεπερνάει τις 100.000 ευρώ.

Ετσι φτάσαμε στο σημείο να έχουν σκάσει ώς τώρα δύο ομάδες, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για τον ανταγωνισμό και για τους ίσους όρους διεξαγωγής ή την αξιοπιστία του πρωταθλήματος.

Από την ΕΠΟ και τον μόνο, ίσως, σοβαρό άνθρωπο που υπάρχει εκεί, δηλαδή τον υπεύθυνο των αδειοδοτήσεων Γιώργο Δημητρίου «η ανυπαρξία των ποινών οδήγησε την κατάσταση εκτός ελέγχου, χωρίς να υπάρχει συγκράτηση ή βελτίωση. Αν μια ομάδα μπορεί να κάνει σχεδόν χωρίς περιορισμό όσες μεταγραφές θέλει, δεν μπορούμε αυτό να το αντιλαμβανόμαστε ως ποινή». Αλλωστε, όταν εκεί που υπήρχε παλιά υποβιβασμός τώρα σχεδόν κανείς δεν τιμωρείται, θα ερχόταν η στιγμή που θα φτάναμε στο σημερινό σημείο.

Η λογική τού… «δεν πειράζουμε κανέναν» έφερε όλα αυτά τα αποτελέσματα, ενώ δεν βοήθησε καμιά ομάδα να εκμεταλλευτεί το συγκεκριμένο «ευεργέτημα» και να εξυγιανθεί.

Και σ’ άλλα με υγεία, λοιπόν…