Ο δράστης είναι και… δικαστής

Οταν φταίει ο πρόεδρος, κινδυνεύει με απόλυση ο προπονητής!

Ο Μίτσελ βρίσκεται από χθες το βράδυ με το ένα πόδι έξω από τον Ολυμπιακό, πληρώνοντας λάθη του Μαρινάκη!

Οχι πως είναι ο σπουδαίος προπονητής, αλλά με τα μέσα που του έδωσαν κατάφερε να παρουσιάσει -ειδικά τις δύο προηγούμενες σεζόν- μια αξιοπρεπέστατη εικόνα και ευρωπαϊκές επιτυχίες.

Εδωσε διαφορετικό αέρα στους παίκτες, τους έκανε για ένα διάστημα να ξεκολλήσουν από τα μίζερα αμυντικά συστήματα με τα οποία έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τις ομάδες μας στην Ευρώπη και γενικά πήγε το κλαμπ λίγο πιο μπροστά από το σημείο όπου το είχε παραλάβει, χωρίς να είναι βέβαια Βαλβέρδε.

Δυστυχώς γι’ αυτόν, έβαλε την υπογραφή του κάτω από την επιλογή του προέδρου να πουλάει κάθε χρόνο οποιονδήποτε παίκτη μπορούσε να του φέρει καλά λεφτά και ταυτόχρονα να αγοράζει καινούργιους χωρίς να ξέρει αν θα του βγουν.

Φέτος, ο Ολυμπιακός το… παραξήλωσε. Αλλαξε τους μισούς για να γεμίσει το ταμείο του πιστεύοντας ότι τίποτα δεν θα μπορούσε να διαταράξει την κυριαρχία του. Ο Μίτσελ συμφώνησε, θέλοντας και μη. Και φυσικά από την ώρα που δεν τον βοήθησαν ούτε οι εμφανίσεις ούτε τα αποτελέσματα, κάθισε αμέσως στο σκαμνί, κατηγορούμενος. Μάλιστα επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις ο δράστης τυχαίνει να είναι και ο δικαστής, περιμένει την απόφαση με τις πιθανότητες να είναι εναντίον του, όπως μαθαίνουμε και από το ρεπορτάζ στις παρακάτω σελίδες.

Δεν ξέρω αν αύριο-μεθαύριο θα επικρατήσουν πιο ψύχραιμες σκέψεις, ή αν δεν θα βρεθεί αντικαταστάτης οπότε ο Ισπανός θα πάρει αναγκαστικά παράταση. Κάτι τέτοιο είχε γίνει και πρόπερσι, όταν ο Μίτσελ γύρισε το φύλλο και τη γλίτωσε, ώσπου εδραιώθηκε.

Ομως το πρόβλημα για τον Ολυμπιακό παραμένει, είτε με, είτε χωρίς τον σημερινό του προπονητή. Κι έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο είναι δυνατόν να διορθωθούν τα πράγματα. Οταν αντί του Μανωλά έρχεται ο Αμπιντάλ στα τελειώματά του λίγο πριν αποχωρήσει και αντί του Κάμπελ εμφανίζεται ο… τρία πουλάκια κάθονται Αφελάι, τότε λογικό να μην πέφτει το βάρος μιας τέτοιας πολιτικής στον προπονητή, ο οποίος (λογικά και ποδοσφαιρικά) το μόνο που θα ήθελε, αν του περνούσε από το χέρι, θα ήταν να δουλέψει δυο-τρία χρόνια με τον ίδιο κορμό παικτών ώστε να δείξει και πόσο μετράει.

Τώρα, απλώς ετοιμάζεται να πληρώσει τα σπασμένα άλλων… Ας πρόσεχε.