Η επόμενη, δύσκολη μέρα

Από τότε που ανέλαβε την εθνική ομάδα της Γερμανίας, το 2006, ο Γιόαχιμ Λεβ έχει «συντάξει» ένα εξαιρετικό παλμαρέ: φιναλίστ στο Euro 2008, στα ημιτελικά του Μουντιάλ 2010 της Νότιας Αφρικής, στους «4» του Euro 2012, παγκόσμιος πρωταθλητής το 2014 στη Βραζιλία, ημιτελικά στο Euro 2016 της Γαλλίας και νικητής στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2017.

Σε αναγνώριση της προσφοράς του και πεπεισμένη ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για τη θέση, η Γερμανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία αποφάσισε πρόσφατα να του ανανεώσει το συμβόλαιο μέχρι και το ερχόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο (2022).

Ομως τώρα, με δεδομένη τη χειρότερη εμφάνιση της «Νατσιοναλμάνσαφτ» στα τελευταία 80 χρόνια (!) και τον αποκλεισμό από τη φάση των ομίλων, όλα είναι ρευστά.

Μιλώντας βέβαια για Γερμανία, μην περιμένει κανείς βιαστικές αποφάσεις και εν θερμώ. Ολα θα αναλυθούν διεξοδικά και κάθε ετυμηγορία θα βασίζεται πάνω σε επιχειρηματολογία.

Ακριβώς έτσι μίλησε και ο Λεβ, τονίζοντας πως «χρειάζομαι χρόνο για να σκεφτώ καθαρά, να αναλύσω ό,τι συνέβη και να αποφασίσω. Εγώ όπως και όλοι μας αιφνιδιάστηκα από την εξέλιξη αυτή».

Η γενική απαίτηση στη Γερμανία είναι η ανανέωση της ομάδας. Ομως τι εννοούμε με τη λέξη αυτή; Κάθε άλλο παρά γερασμένη ομάδα είναι ηλικιακά.

Υπό άλλες συνθήκες θα μιλούσαμε για την «καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία, που συνδυάζει ωριμότητα και καλή φυσική κατάσταση».

Ο Τόνι Κρόος και ο Τόμας Μίλερ είναι 28 χρόνων, οι Ζερόμ Μπόατενγκ, Μεσούτ Οζίλ και Ματς Χούμελς στα 29, ενώ ο Μάνουελ Νόιερ βρίσκεται σε ιδανική ηλικία για τερματοφύλακα (32 ετών).

Ομως το πρόβλημα είναι ο ψυχικός κορεσμός των παικτών. Οχι το αν οι ίδιοι μπορούν να συνεχίσουν στην Εθνική, αλλά αν είναι διατεθειμένοι να κυνηγήσουν τη διάκριση και τα κύπελλα με την ίδια δίψα όπως πριν από το Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Οπως εύστοχα παρατήρησε ο Γιούλιαν Ντράξλερ, «μας έλειψε η φλόγα του 2014. Σε καμία φάση της παραμονής μας στη Ρωσία δεν νιώσαμε ότι δώσαμε ό,τι μπορούσαμε».

Ο αρχηγός Μάνουελ Νόιερ εξέφρασε πολλούς συμπατριώτες του σημειώνοντας: «Δεν αξίζαμε να προκριθούμε. Δεν πείσαμε σε κανέναν αγώνα. Αυτή δεν ήταν η Γερμανία που ξέρουμε. Οι εμφανίσεις μας ήταν αξιοθρήνητες. Δεν ήμασταν αφοσιωμένοι στον στόχο μας…»

Ο Λεβ πάντως είναι σίγουρος ότι «έχουμε νέους παίκτες πολύ ταλαντούχους που έχουν τη δυνατότητα να ξαναβάλουν τη Γερμανία στο τιμόνι.

Απλώς χρειάζεται να βγάλουμε τα σωστά συμπεράσματα μετά την αποτυχία». Και κυρίως απαιτείται να αποφασίσει ο ίδιος αν θα είναι παρών για να οδηγήσει την προσπάθεια αναγέννησης της «Νατσιοναλμάνσαφτ».

Και ενώ οι Γερμανοί βρίσκονται ήδη στα σπίτια τους από χθες το μεσημέρι, η φάση των νοκ άουτ του Παγκοσμίου Κυπέλλου της Ρωσίας ξεκινάει χωρίς τις δύο ευρωπαϊκές ομάδες που έχουν πανηγυρίσει περισσότερες φορές στον θεσμό, από τέσσερις έκαστη: τη Γερμανία (αποκλείστηκε προχθές) και την Ιταλία (αποκλείστηκε πριν από μήνες…)

Οπως εύστοχα παρατήρησε η ιταλική Gazzetta dello Sport «θα τα πούμε στην παραλία». Οσο για την… τιμή της Ευρώπης απέναντι στον λατινοαμερικάνικο κίνδυνο (Βραζιλία, Ουρουγουάη, Αργεντινή, Κολομβία, Μεξικό), βρίσκεται πλέον στα χέρια άλλων χωρών, λιγότερο ή καθόλου παρασημοφορημένων…

Πλακώθηκε από τα… τοτέμ

Εμπιστευόμενοι τη συνήθη αξιοπιστία της, αρκετοί περίμεναν από τη Γερμανία να προκριθεί παρά το στραβό ξεκίνημά της στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ομως δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Το έδαφος ήταν σαθρό και το οικοδόμημα κατέρρευσε. Για πολλούς λόγους, όπως:

 Η ανικανότητα του Γιόαχιμ Λεβ να ανανεώσει μια ομάδα κορεσμένη από επιτυχίες και να τους εμφυσήσει τη δίψα για περαιτέρω διάκριση. Αντί να εγκαταστήσει μόνιμα στην ενδεκάδα τους «πεινασμένους» πιτσιρικάδες που πέρσι κατέκτησαν το Κύπελλο     Συνομοσπονδιών, στράφηκε στην παλιά φουρνιά και έδωσε τα κλειδιά σε παίκτες «ανόρεχτους», όπως ο Μεσούτ Οζίλ, ο Ματς Χούμελς, ο Τόμας Μίλερ και ο Σάμι Κεντίρα. Στηρίχτηκε στα… τοτέμ και αυτά τον πλάκωσαν!

 Η επιμονή του Λεβ στον Μάνουελ Νόιερ, που είχε να παίξει επίσημο παιχνίδι από τον περασμένο Σεπτέμβριο λόγω τραυματισμού, είναι άξια συγχαρητηρίων μόνο σε επίπεδο ανθρώπινο. Καθαρά ποδοσφαιρικά, όμως, ήταν αδικία να έχει πάρει με διάταγμα τη φανέλα του βασικού ο Νόιερ και να μην αγωνιστεί ούτε λεπτό ο Μαρκ-Αντρέ Τερ-Στέγκεν που έκανε εκπληκτικές εμφανίσεις με την Μπαρτσελόνα σε ολόκληρη τη σεζόν. Και ήταν μοιραίο, η τελευταία ανάμνηση από τη Γερμανία στα γήπεδα της Ρωσίας να είναι ο Νόιερ που έχει φύγει από το τέρμα του δίνοντας στη Νότια Κορέα τη δυνατότητα να κάνει το 2-0.

 Λέγεται συχνά πως «καλύτερος παίκτης είναι αυτός που λείπει». Μιλάμε για την περίπτωση του Λιρόι Σανέ. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν θα σωζόταν από το ναυάγιο της Γερμανίας. Ομως το αγωνιστικό στιλ του, η ταχύτητα και οι διεμβολισμοί του ταίριαζαν στις απαιτήσεις των αγώνων της. Και είναι αδιανόητο να βρίσκεται εκτός Μουντιάλ ένας παίκτης που έκανε τέτοια σεζόν στην απαιτητικότατη Πρέμιερ Λιγκ…

 Η φωτογραφία των Μεσούτ Οζίλ και Ιλκάι Γκιντογκάν με τον Τούρκο πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έφερε νεύρα στη γερμανική ομάδα, όπου οι παίκτες ήδη είχαν χωριστεί σε στρατόπεδα. Από τη μία οι παλιοί (ενδεκαδάτοι) και από την άλλη οι νέοι (παγκίτες).

 Θα μπορούσε γενικά κανείς να πει ότι η Γερμανία… ξεψύχησε από την πολλή επιτυχία. Επαθε ό,τι και τόσοι πρωταθλητές του παρελθόντος. Θεώρησαν ότι εύκολα ή δύσκολα θα κρατήσουν τα κεκτημένα λόγω της συνήθειας να κερδίζουν. Και ενώ οι υπόλοιποι κάνουν σοβαρή προσπάθεια για να ανεβούν στον θρόνο, οι πρωταθλητές καμαρώνουν το είδωλό τους στον καθρέφτη, που όμως με τον καιρό έχει γίνει παραμορφωτικός… Ετσι την έπαθε η Γαλλία των Ζιντάν και Ανρί το 2002 στην Απω Ανατολή που δεν σημείωσε ούτε ένα γκολ σε τρία παιχνίδια. Ή η Ιταλία του 2010, που «κατάφερε» να αποκλειστεί με δύο ισοπαλίες και μία ήττα από ομάδες τύπου Νέας Ζηλανδίας, Σλοβακίας και Παραγουάης!