Παρών σε τέσσερα Μουντιάλ, πετούσε ψηλά με τη Δυτική Γερμανία. Αν και μικρός το δέμας, έβαλε το πάθος του «σε ράγες με πολλή δουλειά». Σοφός «παππούς» πλέον ο Ούβε Ζέελερ, θυμάται σπάνιες εμπειρίες και προαναγγέλλει απρόοπτα στη Ρωσία
«Μα τι ζητάτε, συνέχεια, από εμένα τον… παππού; Δεν σας έχω κουράσει να σας μιλάω για ποδόσφαιρο κοντά έναν αιώνα τώρα;», είπε χαμογελαστός μετά τη χειραψία – εκκίνηση της συνάντησής μας. Πώς να εκτονώσεις την αμηχανία σου, όταν σου μιλά έτσι θρύλος του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, όπως ο -82χρονος πλέον- Ούβε Ζέελερ; Μα με αντεπίθεση ευγενείας:
Ποτέ δεν κουράζει όποιος έχει παίξει σε τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα! Ευχαριστούμε, λοιπόν, για την επικοινωνία «Uns Uwe» (σ.σ. Αυτό, το «δικέ μας Ούβε», είναι το άλλο βαπτιστικό όνομά του, με αναδόχους μέλη, ειδικότερα, της γερμανικής ποδοσφαιρικής οικογένειας, γενικότερα της κοινωνίας, από τη δεκαετία του ‘50 έως σήμερα).
Ούτως ή άλλως, δεν εννοούσε τον αρχικό αυτοσαρκασμό: «Χαρά μου να μιλώ ειδικά για Παγκόσμια Κύπελλα γενικά για ποδόσφαιρο, πόσο μάλλον με Ελληνα. “Ελληνας” σημαίνει “ήλιος”, που συχνά λείπει από τον ουρανό της Γερμανίας. Αρα…».
Αρα άνοιξε διάπλατα ο δρόμος, ώστε να ανασύρει σπάνιες εμπειρίες από τη μνήμη του, αλλά και να καθορίσει την προσδοκία από το Παγκόσμιο Κύπελλο της Ρωσίας. Ο γιος καπετάνιου ρυμουλκού στο λιμάνι του Αμβούργου συνέχισε τα λογοπαίγνια, μόλις αναφέραμε τον τόπο καταγωγής του:
«Ο πατέρας μου, που είχε “ευθύνη ρυμουλκού στο λιμάνι”, όπως είπες, με είχε διδάξει πως, ειδικά στο γήπεδο, γενικά στη ζωή, κάθε καλό οφείλουμε να το προκαλούμε με τη στάση μας, να το… ρυμουλκούμε και όχι να περιμένουμε ώστε να έρθει μόνο του να μας συναντήσει. Ηταν κι εκείνος ποδοσφαιριστής ομάδας εργατών στο λιμάνι του Αμβούργου, ήξερε και από ποδόσφαιρο, του χρωστώ πολλά».
● Και στον Πελέ χρωστάτε πολλά. Σας κατέταξε, με αφορμή τα 100 χρόνια της «FIFA», στους 125, εν ζωή, καλύτερους ποδοσφαιριστές του κόσμου.
Αν ήθελε ας έκανε κι αλλιώς (σ.σ. δυνατά τα γέλια του). Λυπάμαι που τον βλέπω γερασμένο τον Πελέ, αλλά κι εκείνος, όπως κι εγώ, όπως τόσοι άλλοι, μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι για όσα μας πρόσφερε το ποδόσφαιρο στην ενηλικίωση, στην ωρίμασή μας.
Ο Πελέ, πλήρης! Δεν υπήρχε κάτι που δεν μπορούσε να κάνει στο γήπεδο. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από την πεντάδα της Βραζιλίας του 1962: Πελέ, Γκαρίντσα, Ντιντί Βαβά, Ζαγκάλο. Αλήθεια, καλλιτέχνες.
Α, να μια ομοιότητά μου με τον Πελέ: Και οι δυο μας πετύχαμε γκολ σε όλα τα Παγκόσμια Κύπελλα που πήραμε μέρος. Μην με ρωτήσετε αν “παίκτες σαν αυτή την πεντάδα της Βραζιλίας μπορούσαν να παίζουν έτσι και σήμερα”. Τέτοια ταλέντα προσαρμόζονται με τις απαιτήσεις κάθε διαφορετικής εποχής.
● Η Δυτική Γερμανία του 1962 δεν ήταν έτοιμη για τη μεγάλη διάκριση.
Στα προημιτελικά, είχαμε αποκλειστεί από τη Γιουγκοσλαβία με το γκολ του Ραντάκοβιτς στο τέλος (σ.σ. 87’), αλλά η αδυναμία μας να πάμε παρακάτω ήταν αφορμή αναγέννησης. Εκείνη η Γιουγκοσλαβία είχε ως στοιχείο της τον αυτοσχεδιασμό, ο Ραντάκοβιτς ήταν παίκτης της μεγάλης Παρτιζάν της ίδιας εποχής, ομάδας-ξυράφι.
Τον επόμενο χρόνο, με αφορμή την αδυναμία διάκρισης της Εθνικής στη Χιλή, δημιουργήθηκε από την Ομοσπονδία του ποδοσφαίρου μας η Μπουντεσλίγκα, οργανώθηκε το ποδόσφαιρό μας όπως έπρεπε.
Καλά το λες. Τότε, είχα πετύχει δύο γκολ, το δεύτερο στο 2-1 με την Ελβετία και επίσης το δεύτερο στη νίκη μας, 2-0 τη Χιλή στο Σαντιάγκο. Η ομάδα της Χιλής δεν μπορούσε να ελέγξει το πάθος της.
● Ας μην ενοχοποιείτε το πάθος για διάκριση. Είναι ευεργετικό!
Αρκεί να ξέρεις πώς να το θρέφεις, πώς να το χειριστείς. Οταν ξεκίνησα να παίζω, 16 ετών στο Αμβούργο, κατάλαβα πως μόνο με πολλή δουλειά, με πάθος για βελτίωση, θα μπορούσα να γίνω καλός και στο ψηλό παιχνίδι, αν και ήμουν πιο κοντός από ό,τι έπρεπε (σ.σ. 1,68 μ.).
Ηταν πάθος, λοιπόν, για βελτίωση, αλλά δεν το άφησα μόνο του αυτό το πάθος.
Το συνδύασα με πολλή δουλειά στην προπόνηση. Σε λίγο καιρό, όλοι θαύμαζαν το άλμα μου, τις δυνατές κεφαλιές μου. Αν το πάθος δεν μπει σε ράγες….
● Τέσσερα χρόνια μετά, 1966 στην Αγγλία, οι αντίπαλοί σας, Αγγλοι, στον τελικό, είδαν το γκολ του Τζεφ Χαρστ να τους δωρίζει ψεύτικο Κύπελλο. Το βλέπετε στον ύπνο σας αυτό το γκολ;
Από τότε, κάθε φορά που εμείς, οι παίκτες εκείνης της Δυτικής Γερμανίας, συναντιόμασταν, κυρίως σε εκδηλώσεις της “FIFA”, με Αγγλο αντίπαλό μας σε εκείνο τον τελικό, όποιος κι αν ήταν, οι δύο Τσάρλτον, ο Μπολ, ο Πίτερς, όποιος κι αν ήταν, όταν άκουγε για εκείνο το γκολ, απλά γελούσε με νόημα.
Αλλαζαν συζήτηση, αυτό τα λέει όλα. Ημουν και αρχηγός της Δυτικής Γερμανίας τότε.
Τα Παγκόσμια Κύπελλα είναι σε όλες τις εποχές… παγκόσμιες κοινωνίες, άρα έχουν μεγάλες συγκινήσεις, μεγάλες αδικίες σαν αυτήν.
Σπουδαία γκολ, αλλά και ψεύτικα, όπως του Χαρστ, όπως του Μαραντόνα με το χέρι το 1986. Αλλά για τέτοιο ταλέντο, όπως εκείνος, δεν χρειάζεται να πεις κάτι παραπάνω για εκείνο το γκολ.
Μόνο ότι “ήθελε να το βάλει με το χέρι και το έβαλε”. Είναι από εκείνους που πρόσφεραν απλόχερα στην μπάλα. Οσα άσχημα έκανε στον εαυτό του, είναι δικό του θέμα.
● Ποια άλλα παιχνίδια επιπλέουν, αυθόρμητα, στη μνήμη σας;
Α, πολλά. Οταν θέλεις να είσαι ρυθμιστής στο γήπεδο, όλα τα παιχνίδια έχουν τη δική τους σημασία. Βλέπω μπροστά μου -και πώς μπορούσα ποτέ να το ξεχάσω- το τελευταίο παιχνίδι του ομίλου μας, το 1966, με τους Ισπανούς.
Χάναμε 0-1, ισοφάρισε ο φίλος μου Εμεριχ, πέτυχα εγώ το 2-1 λίγα λεπτά πριν από το τέλος (σ.σ: 84΄). Ενα… κύμα από θέληση πήγαινε και έφερνε την μπάλα στις δύο περιοχές. Παιχνίδι-εμπειρία.
● Πρώτη εμφάνιση του Μπεκενμπάουερ σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Γεννημένος “Κάιζερ” από μικρός. Οι παλιότεροι παίκτες τον βλέπαμε δίπλα μας μόλις πρωτοήρθε στην ομάδα, το 1966, και καταλαβαίναμε πως συναντήσαμε τον μελλοντικό ηγέτη της Εθνικής μας. Οπως κι έγινε. Ισχυρή προσωπικότητα.
● Ο Μπεκενμπάουερ του 1958 ήταν ο Ούβε Ζέελερ. Σε ηλικία 22 χρόνων. Κι όμως δύο γκολ.
Ναι, έχω πετύχει γκολ και στα τέσσερα Παγκόσμια Κύπελλα που έπαιξα, μεγάλη ικανοποίηση, αν και ποτέ δεν στεκόμουν στον προσωπικό απολογισμό. Οταν, σε κάποια παιχνίδια, η Εθνική ομάδα της χώρας μου δεν ήταν ακριβώς αυτή που έπρεπε, η σημασία των προσωπικών επιδόσεων ήταν μικρότερη.
● Τιμητική διάθεση για αυτοκριτική. Οπως και όταν, το 1995, είχατε αναλάβει πρόεδρος του Αμβούργου, αλλά παραιτηθήκατε επειδή ο οικονομικός διευθυντής της ομάδας καταδικάστηκε για καταχρήσεις.
● Ημιτελικός του 1970 με αντίπαλο την Ιταλία. «Το παιχνίδι του αιώνα». Γιορτή αισθήσεων.
Αν ο αιώνας μπορούσε να μιλήσει, θα το έλεγε κι ο ίδιος πως αυτό ήταν το δικό του παιχνίδι. Ομάδες με βάθος, παιχνίδι με αυτοσχεδιασμούς, επιμονή. Δυο ώρες παίζαμε κάτω απ’ τον ήλιο του Μεξικού. Μεσημέρι έγινε αυτό το παιχνίδι.
Το γκολ του Γκερντ Μίλερ, ω! το γκολ του Μίλερ… Γεννημένος να σκοράρει. Τι να πρωτοθυμηθείς….
● Στο όνομα των ελκυστικών αναμνήσεων, λίγο έλειψε να ξεχάσουμε το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. Το ποδοσφαιρικό θέαμα δεν γοητεύει όπως τότε.
Περισσότεροι ελεύθεροι χώροι τότε, πιο ανοιχτό ποδόσφαιρο. Αλλά να είστε αισιόδοξοι για όσα θα δούμε από τη Ρωσία. Η μπάλα δεν υπακούει πάντα σε όσους -προπονητές κυρίως- θέλουν να τη δεσμεύουν, επειδή αυτός νομίζουν ή αυτός πράγματι είναι ο μόνος τρόπος για να νικήσουν ένα παιχνίδι ή απλά για να επιβιώσει η ομάδα τους.
Η μπάλα κρύβει εκπλήξεις, είναι νόμος στα Παγκόσμια Κύπελλα πως καραδοκούν οι εκπλήξεις, το αναπάντεχο που δίνει νέο ενδιαφέρον.
Βλέπω και πάλι θέληση για διάκριση στη γερμανική εθνική ομάδα, μέσω της γνώσης πως, όπως βλέπετε, υπάρχουν προβλήματα της τελευταίας στιγμής που πρέπει να λυθούν.
Υπάρχουν ενστάσεις για το ποδόσφαιρο που παίζει, εγώ περιμένω την είσοδο στο γήπεδο για επίσημο παιχνίδι. Κάτι ξέρετε όσοι λέτε, σε όλο τον πλανήτη, πως “οι Γερμανοί πάντα έχουν τον τρόπο”.
● Η συντριβή των Βραζιλιάνων στο προηγούμενο Παγκόσμιο Κύπελλο μέσα στο σπίτι τους από τη Γερμανία μάλλον δεν ήρθε η ώρα να απαντηθεί από τους Νοτιοαμερικανούς.
Το θέλουν πολύ, λογικό είναι. Αλλά, όπως σας είπα, δεν αρκεί να έχεις μεγάλη θέληση, πάθος για έναν στόχο. Οι Βραζιλιάνοι αγαπούν πολύ το ποδόσφαιρο.
Πρέπει να έχεις και τα μέσα, τον σωστό τρόπο, ώστε να κάνεις πράξη αυτό που θέλεις στο γήπεδο. Το ίδιο ισχύει και για Μέσι, Ρονάλντο.
Παίκτες σαν αυτούς εμείς οι παλιότεροι τους χαιρόμαστε, επειδή κρατούν το ποδόσφαιρο ψηλά στο ενδιαφέρον του κόσμου.
● Ευτυχώς. Σε εποχές… εξομοιωμένου ποδοσφαίρου, παγκοσμίως.
Μην είστε απαισιόδοξοι. Εχει βάση αυτό που λέτε για τον τρόπο που παίζεται το ποδόσφαιρο στην εποχή μας, αλλά αυτή η ισοδυναμία ίσως φανερώσει πάλι τώρα στα γήπεδα της Ρωσίας αναπάντεχα αποτελέσματα. Από αυτά που κρατούν το ενδιαφέρον ψηλά.
Πολύ πιθανό και τώρα, λοιπόν, αφού δεν υπάρχουν τα μεγάλα φαβορί άλλων διοργανώσεων.
