Καλό ταξίδι συνάδελφε

Tα γραφεία του περιοδικού «Γαλέρα» άνοιξε διάπλατα ξανά ο Γιάννης Καλαϊτζής στους «Εργαζόμενους» (τα 2 απεργιακά τεύχη) της «Ελευθεροτυπίας», τον Φεβρουάριο του 2012.

Συνάδελφος κι αυτός μαζί με όλους τους απλήρωτους απεργούς της Χ.Κ. Τεγόπουλος, στήριξε το κάθε βήμα του πολύμηνου απεργιακού αγώνα.

Με δανεικά μηχανήματα και με τον Καλαϊτζή ενθουσιώδη, πληθωρικό και γεμάτο ιδέες να τριγυρνάει ανάμεσα στους τεχνικούς που έστηναν τις σελίδες των απεργιακών εφημερίδων τα δύο φύλλα γράφτηκαν, εκδόθηκαν και πουλήθηκαν σε όλη την Ελλάδα.

Σε εκείνες τις κουβέντες που ξεκίνησαν από τις γενικές συνελεύσεις στα γραφεία της Μίνωος γεννήθηκαν οι πρώτες σκέψεις για μια νέα συνεταιριστική εφημερίδα χωρίς αφεντικό.

Ο Καλαϊτζής, ένθερμος υποστηρικτής κάθε συλλογικής και ανεξάρτητης προσπάθειας, ονειρεύτηκε μαζί μας την «Εφημερίδα των Συντακτών».

Σε όλες τις δυσκολίες, όλα τα σκαμπανεβάσματα, θετικά, αρνητικά, ήταν παρών αλλά και σε όλο τον πόλεμο που βίωσε η εφημερίδα.

Ο σπουδαίος σκιτσογράφος μπήκε με το γνωστό του πάθος στο εγχείρημα και δημοσίευε κάθε μέρα στην πρώτη σελίδα τα μοναδικά σκίτσα του.

Ηταν παρών ακόμα κι αφού είχε αρρωστήσει σε κάθε γενική συνέλευση των συνεταιριστών της «Εφ.Συν.» με τις ανατρεπτικές προτάσεις του και με τη σταθερή κι επίμονη άποψή του να δυναμώνει η συλλογική προσπάθεια διασφαλίζοντας πάντα την ανεξαρτησία της εφημερίδας από κάθε επίδοξο «καταπατητή».

Την τελευταία περίοδο το σκίτσο του Καλαϊτζή μετακόμισε στην τελευταία σελίδα της «Εφ.Συν.» πάνω από τα καθημερινά χιουμοριστικά αφηγήματα του άλλου συνεργάτη που χάσαμε πρόσφατα, του Λάκη Μπέλλου.

Ο Γιάννης συνέχιζε να σκιτσάρει σχεδόν καθημερινά ακόμα και μέσα από το νοσοκομείο τις δικές του πινελιές στην επικαιρότητα. Με τον ίδιο αιχμηρό τρόπο.

Ηταν ένα μεσημέρι στον «Ευαγγελισμό» όταν στη διάρκεια μιας ολιγόλεπτης επίσκεψης την ώρα που παρέδιδε το σκίτσο του μας είπε:

«Αυτό που έχει πετύχει ο συνεταιρισμός των εργαζομένων στην «Εφ.Συν.» είναι πολύ μεγάλο και πολύ σπουδαίο και πολύ μοναδικό πείραμα για όλη την Ευρώπη. Το μόνο που με στεναχωρεί είναι ότι δεν έγινε και μια κατάληψη σε ένα από τα κλειστά εργοστάσια από τους απολυμένους εργάτες που θα το λειτουργούσαν αποφασιστικά με έναν δικό τους συνεταιρισμό».

Ο Καλαϊτζής είχε όνειρα, είχε όραμα, ανήκε σταθερά στον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μασούσε τα λόγια του, δεν έκανε σκόντο στα καυστικά του σχόλια ούτε στο μαγικό και πληθωρικό πενάκι του.

Ο Καλαϊτζής ήταν παρών με όλη τη σημασία της λέξης.

Την Τρίτη αποχαιρετάει ολόκληρη η «Εφ.Συν.» τον σπουδαίο συνεταιριστή της γνωρίζοντας ότι το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο.

«Εφ.Συν.»