«Πνίγεται» στο νερό η Θεσσαλονίκη

Μπορεί αλλού να σπανίζει, αλλά στη Θεσσαλονίκη το νερό είναι αυτή τη στιγμή κυριολεκτικά περισσευούμενο, τόσο που η Εταιρεία Υδρευσης έχει σταματήσει όλες τις περιφερειακές γεωτρήσεις και κάποιες τις σφράγισε κυριολεκτικά διότι είχαν πλημμυρίσει… δρόμοι στο Καλοχώρι.

Σε ολόκληρη την περιοχή από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Αραβησσό Πέλλας, όπου παλιότερα είχαν δοθεί μάχες για την προστασία του νερού, αυτή τη στιγμή τα νερά είναι αρτεσιανά.

Τα στοιχεία θα παρουσιαστούν σήμερα, Παγκόσμια Μέρα Νερού, στην ημερίδα που οργανώνει η ΕΥΑΘ με θέμα «Διαχείριση νερού: η λύση είναι στη φύση» με συνδιοργανωτές το Κέντρο Ολοκληρωμένης Διαχείρισης Υδάτων ΑΠΘ, την Ελληνική Υδροτεχνική Ενωση, το Συμβούλιο Περιβάλλοντος ΑΠΘ, το Εργαστήριο Ειρηνευτικής Δημοσιογραφίας του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ ΑΠΘ και τον Τομέα Υδραυλικής και Τεχνικής Περιβάλλοντος ΑΠΘ.

Σύμφωνα με τον υδρογεωλόγο Θωμά Σπάχο, που θα παρουσιάσει τα στοιχεία και μίλησε στην «Εφ.Συν.», στις περιοχές Σίνδου, Καλοχωρίου η στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα έχει ανεβεί τα τελευταία δύο χρόνια από 20 έως 35 μέτρα, ενώ από το 2014 ήδη τα νερά στην περιοχή θεωρούνται αρτεσιανά.

Στην περιοχή του Αξιού (Χαλκηδόνα, Γέφυρα, Ελεούσα) δουλεύουν γεωτρήσεις λίγες μέρες τον χρόνο, ενώ το «θαύμα» είναι η περιοχή της Αραβησσού Πέλλας.

Ξεχασμένος εφιάλτης

Αξέχαστες έχουν μείνει στους Θεσσαλονικείς οι συγκρούσεις των κατοίκων με την αστυνομία διότι η περιοχή κινδύνευε με ερήμωση, αφού κατά τη δεκαετία του ‘80 η πόλη υδροδοτούνταν αποκλειστικά από τις πηγές της περιοχής αλλά και τις δεκάδες γεωτρήσεις που είχε ανοίξει η ΕΥΑΘ.

Σήμερα αυτά μοιάζουν με ξεχασμένο εφιάλτη αφού, παρά το γεγονός ότι η Θεσσαλονίκη μεγάλωσε και αύξησε την κατανάλωση, ξεδιψά καθημερινά χρησιμοποιώντας μόνο τη μισή ποσότητα που χρειάζεται ημερησίως από τις πλούσιες πηγές του Πάικου και καμιά γεώτρηση δεν δουλεύει πλέον στην Αραβησσό.

Αξιοποίηση

Προφανώς η κατάσταση στην πεδιάδα της Θεσσαλονίκης θα βελτιωθεί κι άλλο, λέει στην εφημερίδα μας ο πρόεδρος της ΕΥΑΘ Γιάννης Κρεστενίτης, καθώς «αν προχθές η πόλη πήρε 110 χιλιάδες κυβικά από την Αραβησσό και 110 χιλιάδες από τον Αλιάκμονα, σε δυόμισι χρόνια, όταν θα έχει τελειώσει η επέκταση της εγκατάστασης επεξεργασίας και θα μπορούμε να παίρνουμε από τον ποταμό κοντά στα 300 χιλιάδες κυβικά ημερησίως, το όποιο λίγο νερό που θα παίρνουμε από τις πηγές θα γίνεται για να ανεβάσουμε την ποιότητα και όχι την ποσότητα του νερού των Θεσσαλονικέων».

Επιπλέον όλων αυτών είναι ανυπολόγιστη η ωφέλεια που θα προέκυπτε αν η πόλη αξιοποιούσε τα νερά που υπάρχουν και σε πολλές περιπτώσεις είναι επίσης αρτεσιανά.

«Αν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο μπορούσε να συγκεντρώνει και να αξιοποιεί τα νερά που βγαίνουν στα υπόγεια κτιρίων, όπως του Πολυτεχνείου, θα εξοικονομούσε περί τις 100.000 ευρώ ετησίως από τους λογαριασμούς στην ΕΥΑΘ» λέει στην «Εφ.Συν.» ο καθηγητής Υδραυλικής και Τεχνικής Περιβάλλοντος Κωνσταντίνος Κατσιφαράκης.

Οπως διευκρινίζει ο ίδιος, «είναι γνωστά και υπάρχουν πολλά σημεία στην πόλη που ο υδροφόρος ορίζοντας είναι τρία μέτρα από την επιφάνεια του εδάφους, οπότε σχολεία, δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία θα μπορούσαν να χρησιμοποιούν πομόνες ελάχιστου κόστους και να έχουν νερό τουλάχιστον για τις τουαλέτες ή το πότισμα πάρκων».