Αναγνώστες της «Εφημερίδας των Συντακτών» με ρώτησαν μετά τη δημοσίευση του κειμένου «Χόκινγκ και Δημοκρατία», αν και το 1998 που ήρθε ο μεγάλος επιστήμονας στην Ελλάδα είχα διατυπώσει την ίδια άποψη.
Ο Χόκινγκ είχε πει: «… ο θετικισμός είναι η μόνη φιλοσοφία την οποία μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας φυσικός επιστήμονας που θέλει να ανακαλύψει τη φύση».
Η άποψή μου στις 8 Σεπτεμβρίου 1998 στην «Ελευθεροτυπία»:
Κύριε Χόκινγκ, εσείς που αποκρυπτογραφείτε την αγωνία της γέννησης και του θανάτου των πλανητών, εσείς που συλλαβίζετε τους φθόγγους των αέναων οριζόντων του απείρου, πείτε μας πόσο μαραζώνουν τα αστέρια από τη θλίψη των πεινασμένων παιδιών; Πείτε μας γιατί η αστραπή δεν διαστέλλει το μαραμένο βλέφαρό τους; Γιατί ο κεραυνός δεν κρούει τα σήμαντρα του γέλιου τους;
Κύριε Χόκινγκ, πείτε μας εσείς που ψηλαφείτε τα μυστικά της ενδοχώρας του χωροχρόνου, το τρεμοσάλεμα του πόνου των τρυφερών βρεφών των νεογέννητων αστεριών είναι από την ξέχειλη οδύνη των παιδιών που μεγαλώνουν χωρίς χάδια και όνειρα;
Κύριε Χόκινγκ, πείτε μας, οι μαύρες τρύπες είναι η σκοτεινιά και η απελπισία των ανέργων και των καταφρονεμένων, γι’ αυτό το φως είναι ανεπίστρεπτο; Είναι η πλευρά του Σύμπαντος που ο ήλιος δεν γελάει;
Κύριε Χόκινγκ, πείτε μας εσείς που οργώσατε με το υνί της σκέψης σας τις αισθήσεις του απείρου, ο πόνος των ωκεανών και των πυρπολημένων δασών, ο θρήνος των πουλιών θα είναι για πάντα ο λυπημένος καμπανοκρούστης των γαλαξιών;
Κύριε Χόκινγκ, πείτε μας, η έκρηξη ενός σούπερ νόβα είναι το αίμα των χιλιάδων αθώων που χάνεται στους πολέμους; Είναι οι θρυμματισμένες μορφές μιας ύλης που δεν την άφησαν να πει το τραγούδι της;
Κύριε Χόκινγκ, εσείς που σκορπίζετε το γιασεμί μιας σκέψης από άρωμα του παντός, που η παλμικότητα ενός υπολογιστή φωσφορίζει σε λόγο τους φθόγγους του νου σας, πείτε μας γιατί η επιστήμη πυρπολεί τον Ολυμπο της Νόησης, φτιάχνοντας περίπολα Κενταύρων στο Διάστημα, γιατί εξακοντίζει μεταλλαγμένους Μινώταυρους εποικίζοντας τις αισθήσεις μας, γιατί έλκεται από τον Βριάρεο και τον Τυφωέα, ενθρονίζοντας Κρόνους στην καθημερινότητά μας;
Πριν από χιλιάδες χρόνια στην Κρήτη χρησιμοποίησαν την επιστήμη και την τεχνολογία για να εξυψώσουν την ηθική και την αλληλεγγύη, φτιάχνοντας την Κούπα της Δικαιοσύνης, από την οποία κανείς δεν μπορούσε να κλέψει το κρασί του συντοπίτη του. Γιατί μόλις υπερέβαινε το όριο, αυτό χυνόταν. Δημιουργώντας κοινωνική δικαιοσύνη και διαρκή εναύσματα ουτοπίας.
