Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, μέρες προεκλογικού αγώνα, ο αξέχαστος φίλος και συνάδελφος Βίκτωρ Νέτας μού πρότεινε, ένα απόγευμα, να πάμε στη συγκέντρωση του ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ, ενός κόμματος που είχαν φτιάξει οι Πεσμαζόγλου και Μπαλτατζής, ελπίζοντας στην είσοδό τους στη Βουλή. Ημαστε τότε στην «Ελευθεροτυπία» – στην Πανεπιστημίου και έως το Σύνταγμα ήταν δέκα λεπτά ποδαρόδρομος. Και πήγαμε.
Είχαμε φτάσει στο Σύνταγμα, αλλά οπαδούς του ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ δεν είχαμε δει, αν και η αστυνομία είχε σταματήσει την κυκλοφορία. Μόνο κάποια συνθήματα απ’ τα μεγάφωνα μαρτυρούσαν ότι κάποια συγκέντρωση θα γινόταν εκεί. Ωρα έναρξης ήταν στις 7, ήδη ήταν 7.30 και οπαδούς δεν είχαμε ακόμα δει.
Ξέροντας την αγάπη του Βίκτωρα προς τον γηραιό αγροτιστή Μπαλτατζή, ρώτησα με κομψό τρόπο: «Ρε Βίκτωρα, μήπως είναι αλλού η συγκέντρωση;», αλλά εκείνος, γελώντας, με διαβεβαίωσε ότι «όπου να ‘ναι θα φανούν και οι οπαδοί»! Είχε δίκιο.
Στη μέση της πλατείας, στην Οθωνος και στον δρόμο, μπροστά στην Ερμού, υπήρχαν 300-400 άτομα, «αραία-αραία, να μοιάζουμε καμιά διακοσαρέα» – που έλεγε κι ένα παλιό ανέκδοτο.
Οι πιο πολλοί κρατούσαν πελώρια πανό του κόμματος, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να φανεί ότι υπάρχει πλήθος και πάθος. Μόλις και μετά βίας συγκρατούσαμε τα γέλια μας.
Μεταξύ μας, το να βρεθούν οπαδοί του Μπαλτατζή στο Σύνταγμα ήταν σαν να βρεθούν κροκόδειλοι στην Ομόνοια.
Γυρίσαμε στο γραφείο μας στην εφημερίδα και, στις 9 μ.μ., είδαμε στην τηλεόραση τη συγκέντρωση. Ε, λοιπόν, χάρη στις φιλότιμες αλλά και μαγικές ικανότητες του κάμεραμαν και του σκηνοθέτη, η εικόνα έδειχνε μια αξιοπρεπή συγκέντρωση ανθρώπων και πανό! Και ο παρουσιαστής των ειδήσεων μιλούσε για «μια συγκέντρωση πλήθους οπαδών του ΚΟΔΗΣΟ-ΚΑΕ». Τρίβαμε τα μάτια μας και τ’ αυτιά μας.
Στο συλλαλητήριο της Αθήνας για τη Μακεδονία υπήρχε, πράγματι, πολύς κόσμος. Ως παλιός αθλητικός συντάκτης, εκπαιδευμένος στον υπολογισμό των θεατών στους αγώνες μπάσκετ και ποδοσφαίρου, θεωρώ λογικό τον αριθμό 140.000 που έδωσε η αστυνομία.
Να ήταν και 180.000; Ισως. Το πολύ. Ξέρετε τι είναι 180.000; Τρία ΟΑΚΑ τίγκα, με 10 και 12 άτομα ανά τετραγωνικό μέτρο, στριμωγμένους.
Με τρία ΟΑΚΑ τίγκα σου γεμίζω δυο πλατείες Συντάγματος, με τον κόσμο να ξεχειλίζει ώς την Ομόνοια, τους Στύλους του Ολυμπίου Διός και το Μοναστηράκι. Οι 500.000 βρίσκονται στα όνειρα του Αδωνη…
*Η Αλλοπάρ μου, τη φορά αυτή, συμφωνεί με τον Πάγκαλο, που ως παλιός «συγκεντρωσιάρχης» της ΕΔΑ ξέρει να υπολογίζει σωστά. Σε άρθρο του στα «Νέα», προ ημερών, δίνει κι αυτός περίπου τον ίδιο αριθμό, διογκωμένο λίγο, ίσως για να μη στενοχωρήσει τη νέα του αγάπη, τη Ν.Δ.
