Μέσα σε όλα τα άλλα που δημιουργούν ασφυκτική ατμόσφαιρα στη χώρα μας ήρθε να προστεθεί και ο ποδοσφαιρικός αγώνας Ολυμπιακός – ΑΕΚ, στο γήπεδο «Καραϊσκάκη».
Οπως ήταν αναμενόμενο, ούτε ποδοσφαιρικός ήταν ούτε αγώνας!
Και λέω αναμενόμενο, διότι ημέρες πριν προηγήθηκε κλίμα δυσπιστίας προς τη διαιτησία, το οποίο υποβοήθησαν και διάφορα μέσα ενημέρωσης που δήθεν ενδιαφέρονται για το άθλημα.
Μια κλοτσοπατινάδα είδαν, λοιπόν, οι οπαδοί και φίλοι του Ολυμπιακού. Μια αγριάδα ενός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Η κατάληξη γνωστή και από παλιά!
Εισβολή στο γήπεδο αγανακτισμένων οπαδών που πέταγαν ό,τι έβρισκαν στην αστυνομία! Λες και έπαιξε μπάλα αυτή! Είναι αυτό που λέμε «χάσαμε την μπάλα».
Ολοι μας. Κατά την εκτίμησή μου, τίποτα δεν είναι τυχαίο ως προς αυτό που το γεννά. Η κοινωνική μας συμπεριφορά, η οποία εφάπτεται της πολιτικής, έχει φτάσει στο ναδίρ. Τίποτα δεν μας είναι ξένο.
Τίποτα δεν μας σοκάρει. Δεν μας προβληματίζει. Τα συνηθίσαμε όλα! Θεωρούμε δεδομένες τις ακρότητες, τα σπασίματα, την καταστροφή, την υβριστική συμπεριφορά, τα αγριεμένα πρόσωπα των παραγόντων, των υπευθύνων, των πολιτικών, των πολιτών και κυρίως όσων έχουν ισχυρή δημόσια εικόνα.
Η αισθητική πήγε περίπατο μαζί με τη σκέψη. Αντικρίζεις εφημερίδες στα περίπτερα και σε πιάνει πονοκέφαλος. Και δεν αναφέρομαι μόνο στις αθλητικές. Σε όλες!
Δεν υπάρχει πλέον μια «σταθερά» για να καταλαβαινόμαστε. Χαλάμε τον κόσμο για τα εθνικά θέματα όταν πρόκειται για τους άλλους. Λες και η χώρα η ίδια δεν είναι το πρώτο εθνικό θέμα!
Οσο θα πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα της επικοινωνίας μεταξύ μας, τόσο θα υποθηκεύουμε το μέλλον για τους νεότερους. Την εκμετάλλευση της δημοκρατίας, που λίγο-πολύ όλοι την έχουμε κατά νου, θα την πληρώσουμε αργά ή γρήγορα. Και δεν κινδυνολογώ.
Είναι αναγκαίο όσο ποτέ να κινητοποιηθούμε όλοι μας φέρνοντας στο προσκήνιο τις αρετές μας -που είναι κάμποσες- και ταυτόχρονα να σπάσει μέσα μας ό,τι έχει απομείνει από τον τελευταίο εμφύλιο πόλεμο.
Μπορεί τυπικά να τελείωσε το 1949, αλλά μέσα μας καλά κρατεί. Ας ενηλικιωθούμε κάποτε και ας σταματήσουμε να βλέπουμε παντού εχθρούς.
Ο μοναδικός μας αντίπαλος -για να μην πω εχθρός- είναι ο κακός εαυτός μας.
