ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙ για δική μας πρωτοβουλία. Ο ποιητής Μιχαήλ Μήτρας σκαρφίζεται την ιδέα να καθιερωθεί εν Ελλάδι ο ενιαύσιος εορτασμός της τέχνης του Ορφέα και συντάσσει σχετική επιστολή προς την Εταιρεία Συγγραφέων. Ο πρόεδρός της Κώστας Στεργιόπουλος τη βρίσκει άκρως ενδιαφέρουσα και η ποιήτρια Λύντια Στεφάνου προτείνει ως καταλληλότερη για την πανήγυρη την ημέρα της εαρινής ισημερίας. Η τελετή εγκαινιάζεται σαν σήμερα το 1998. Ο Βασίλης Βασιλικός εισηγείται στην Unesco, όπου τυγχάνει πρέσβης της χώρας μας, τη διεθνοποίηση του εγχειρήματος. Ορίζεται έκτοτε η 21η Μαρτίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης για να «ενισχυθεί η εικόνα της στα ΜΜΕ, ώστε να μη θεωρείται πλέον άχρηστη τέχνη». Μείζονες παραγνωρισμένοι ποιητές μας πιστοποιούν τη λυσιτέλειά της:
ΕΠΑΜΕΙΝΩΝΔΑΣ Χ. ΓΟΝΑΤΑΣ «Η ουλή»: Η πληγή θρέφει, τα χείλη της σμίγουν αργά σαν αυλαία βυσσινιά κι ύστερα από χρόνους στη θέση της μένει ένα σημάδι, μια ρόδινη ουλή που σκύβει και τη φιλάει. Ολοι αγαπούν τα τραύματά τους. Τα κρύβουν με ωραία ατσαλάκωτα υφάσματα, ξέρουν όμως σε ποια μεριά του κορμιού τους άνθισαν, μαράθηκαν, έφαγαν δέρμα και κρέας δικό τους. Γι’ αυτό τ’ αγαπούν και, σε ώρες μοναξιάς που κανείς δεν τους βλέπει, σκύβουν και με λατρεία τα φιλούν τα βαθιά, σκοτεινά τραύματά τους.
ΑΛΕΚ ΣΧΙΝΑΣ «Ο Ζύθος»: Πέρα απ’ τα σύνορα των ανθρώπων/ πέρα από τα υγρά βαθύσκια δάση της Αγάπης/ κι απ’ τις γυμνές βραχοκορφές του Λογισμού/ στο κέντρο μιας ατέρμονης ερήμου/ υπήρχανε κοιτάσματα ενός σπάνιου ισότοπου της Λύτρωσης./ Είχα εγκύψει σε παμπάλαιους χάρτες, και υποψιάστηκα./ Είχα μιλήσει σε σοφούς και έμαθα./Βαθιά είχα ονειρευτεί και πίστεψα./ Ξεκίνησα για κει…/ Την πρώτη μέρα, έξω από την πόλη, συνάντησα ένα υπαίθριον κέντρον:/ Ζυθεστιατόριον Η Ανεσις./ Είπα να κάμω κομμάτι στέκι εκεί, να πιω έναν ζύθον./ Ο κήπος ήταν δροσερώτατος και τα καθίσματα εξόχως αναπαυτικά./ Κρυμμένα μέσα στα φυλλώματα ακούγονταν τζιτζίκια και πουλιά./ Και ο ζύθος απεδείχθη γευστικώτατος./ Ενιωσα, ξάφνου, τόσο μαγεμένος, ώστε παρήγγειλα και άλλον ζύθον…/ Με δυσφορία διενοήθην, προς στιγμήν/ το ενδεχόμενον της συνεχίσεως του ταξιδίου μου./ Ηρχισα, ήδη, να συλλαμβάνω το επισφαλές του όλου εγχειρήματος./ Παρήγγειλα και τρίτον ζύθον…/ Τα όνειρα, εσκέφθην, είναι, βεβαίως, απατηλά./ Αι γνώμαι των σοφών ερμητικαί και αλληλοσυγκρουόμεναι./ Οι χάρται τους οποίους συνεβουλεύθην, οι παμπάλαιοι χάρται/ ήσαν ενδεχομένως λανθασμένοι./ Χωρίς πολλήν χρονοτριβήν, κατέληξα εις σαφήν επίγνωσιν/ του ανεπαρκούς των αρχικών μου δεδομένων./ Οθεν έλαβα την απόφασιν να μην κουνήσω ρούπι από κει!/ Επιπροσθέτως δε, παρήγγειλα και τέταρτον, και πέμπτον, και έκτον ζύθον!../ Και άλλους ζύθους… – πολλούς ζύθους!../ Κι απέ: ουζάκια!..
ΡΩΜΟΣ ΦΙΛΥΡΑΣ «Μοίρα άγει»: Α, στο λαό πώς μ’ έριξεν η μοίρα,/ πώς μ’ έκρουσε στη θείαν ανατροφή/ και μ’ άφησεν ο δύσμοιρος και πήρα/ τη χλεύη, τη βρισιά και τη ντροπή./ Οχλε λαέ, βαρβάρων σπέρμα νόθο,/ πού τη βρίσκεις την κρίση και χτυπάς/ στη ρίζα τον ακόρεστό μου πόθο./ Α, μαστροπέ, στην άβυσσο με πας!
