Φτάσανε μέρες άγιες, γεμίζει η εκκλησία κι ο αέρας μύρισε ξανά λιβάνι και θυσία.
Πάλι Νυμφίος έρχεται, κλαιν οι μωρές παρθένες -για ευκαιρίες δάκρυα χύνω κι εγώ χαμένες-
εν αμαρτίαις, Κασσιανή, θρηνείς περιπεσούσα -άραγε αμάρτησα κι εγώ όσο συχνά μπορούσα;-
Τα δώδεκα Ευαγγέλια προσεκτικά ακούμε μήπως και βρούμε νόημα στον κόσμο αυτό που ζούμε
και φτάνει η ώρα η δύσκολη, αυτή της προδοσίας και επί ξύλου σήμερον κρεμάται ο Μεσσίας.
Θρηνούμε με την Παναγιά για το γλυκύ της έαρ πώς στέρεψε κάθε πηγή, πώς άδειασε το φρέαρ;
Ηλί λαμά σαβαχθανί ακούγεται ώς πέρα κραυγή της εγκατάλειψης του γιου απ’ τον πατέρα.
Πώς θνήσκει τάχα η ζωή; Πώς κατοικεί στον τάφο; Ρωτάω κι απελπίζομαι, μαύρα τα πάντα βάφω.
Τι νόημα έχει όλο αυτό; Προς τι αυτή η θυσία; Γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός και κλαίει η Παναγία;
Κι ο νους μου τρέχει μακριά, στης Καρκασόν τα μέρη εκεί που κάποιες μέρες πριν έδυσε άλλο αστέρι.
Με πόση αυταπάρνηση πήρ’ αλληνής τη θέση τρέχοντας προς τον θάνατο προτού να τον καλέσει!
Υπάρχουν άνθρωποι λοιπόν που τον σταυρό διαλέγουν τις γέφυρες με τη ζωή μονάχοι τους τις καίγουν
αίρουν τις αμαρτίες μας και στη θανή οδεύουν χωρίς καν σε ανάσταση να ξέρω αν πιστεύουν…
Ολοι γι’ αυτήν την πράξη του τον έχουμε θαυμάσει μα τ’ όνομά του οι πιο πολλοί το ‘χουμε, φευ, ξεχάσει…
Τι νιώθω άραγε γι’ αυτόν; Ναι, θαυμασμό βεβαίως και θλίψη γιατί πέθανε κι ήταν ακόμα νέος.
Μια ύπουλη ανακούφιση στο βάθος, στον πυθμένα: άλλον πήρε ο θάνατος και πάλι, όχι εμένα…
Πώς νιώθει η έρμη η μάνα του που μέσα της το ξέρει: πίσω καμιά ανάσταση τον γιο της δεν θα φέρει…
Αι μυροφόροι έρραναν τον τάφο πάλι μύρα δεν πάω στην Ανάσταση, απόφαση το πήρα.
Σαν παραμύθι ξαφνικά όλο αυτό μου μοιάζει που λεν σ’ ένα μικρό παιδί το βράδυ να ησυχάζει…
