Ο Ματέο Ρέντσι προσπαθεί να βρει νέους στόχους για το 2018, αλλά είναι κάθε άλλο παρά εύκολο.
Το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα δεν ξεπερνά σε κανένα γκάλοπ το 25% και η δημιουργία συμμαχιών μοιάζει όλο και πιο δύσκολη.
Αρχικά, ο Ιταλός κεντροαριστερός τέως πρωθυπουργός προσπάθησε να συμμαχήσει με τον αριστερό πρώην δήμαρχο του Μιλάνου, Τζουλιάνο Πιζαπία.
Το όλο σχέδιο, όμως, ναυάγησε όταν έγινε σαφές ότι οι «Δημοκρατικοί» δεν επρόκειτο να στηρίξουν την έγκριση του νόμου που θα έδινε πιο εύκολα την ιταλική υπηκοότητα στα παιδιά των μεταναστών.
Την ίδια ώρα, διαλύθηκε το κεντρώο κόμμα Λαϊκή Εναλλακτική του υπουργού Εξωτερικών, Αντζελίνο Αλφάνο, και από την πολιτική αυτή δύναμη απέμεινε μόνον ένας μικρός, κεντρώος σχηματισμός, με σημείο αναφοράς την νυν υπουργό Υγείας Μπεατρίτσε Λορεντσίν.
Μόνο οι Πράσινοι
Ο Ρέντσι, παράλληλα, δεν καταφέρνει, όπως όλα δείχνουν, ούτε να υπογράψει την τελική συμφωνία για συμμαχία με τους ριζοσπάστες της πρώην Ευρωπαίας επιτρόπου Εμα Μπονίνο.
Είναι πολύ δύσκολο, δηλαδή, βάσει της σημερινής πραγματικότητας, η ιταλική Κεντροαριστερά να μπορέσει να προσεγγίσει το 40% των ψήφων, που σύμφωνα με τον νέο εκλογικό νόμο μπορεί να εγγυηθεί την αυτοδυναμία στη Βουλή και στη Γερουσία.
Προς το παρόν, οι μόνοι συνοδοιπόροι του Ματέο Ρέντσι είναι οι Πράσινοι (που δεν αγγίζουν, όμως, ούτε το 1%) και ένα ψηφοδέλτιο που συγκρότησαν πρώην μέλη της συμμαχίας της Ελιάς.
Πέρα από τις δυνατότητες σύναψης στρατηγικών συμφωνιών, πάντως, υπάρχει και ένα γενικότερο πρόβλημα που αφορά αυτό καθαυτό το Δημοκρατικό Κόμμα.
Το κύριο θέμα είναι ότι ο Ρέντσι δεν κατάφερε, μέσα σε έναν χρόνο, να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα που δημιουργήθηκε με την ήττα του στο δημοψήφισμα για την αλλαγή του Συντάγματος, τον Δεκέμβριο του 2016.
Τους τελευταίους δώδεκα μήνες μέρος της εσωτερικής, αριστερής μειοψηφίας εγκατέλειψε το κόμμα, ενώ η Κεντροαριστερά δεν πέτυχε ούτε ικανοποιητικά αποτελέσματα στις τοπικές εκλογές του περασμένου Ιουνίου. Ενα τοπίο θολό, με τους «Δημοκρατικούς» που δεν μπορούν να βασιστούν πλέον, για να ανακάμψουν, ούτε στο επικοινωνιακό χάρισμα του τέως πρωθυπουργού τους.
Οι σχολιαστές κάνουν λόγο για ορφανούς ψηφοφόρους της Κεντροαριστεράς, οι οποίοι αναμένεται να αναζητήσουν, στις εκλογές της 4ης Μαρτίου, νέα πολιτική στέγη. Με πιο πιθανή επιλογή το νέο αριστερό κίνημα «Ελεύθεροι και Ισοι», αλλά χωρίς να αποκλείεται και το ενδεχόμενο να στηρίξουν, τελικά, το κίνημα Πέντε Αστέρων ή ακόμη και τη Φόρτσα Ιτάλια του Μπερλουσκόνι.
Δελφίνοι
Είναι σαφές ότι αν το ποσοστό των Δημοκρατικών στις εκλογές αποδειχτεί όντως μη ικανοποιητικό, η ηγεσία του Ρέντσι θα τεθεί σοβαρά υπό αμφισβήτηση. Από τους πρώτους που μπορεί να προσπαθήσουν να πάρουν στα χέρια τους το πηδάλιο του κόμματος είναι ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, Αντρέα Ορλάντο.
Αλλά και ο άλλοτε στενός συνεργάτης του Ματέο Ρέντσι, ο υπουργός Υποδομών Γκρατσιάνο ντελ Ριο, φέρεται να έχει αρχίσει να λαμβάνει αρκετά σαφείς αποστάσεις.
Η όλη διαδικασία θα είναι κάθε άλλο παρά εύκολη, από τη στιγμή μάλιστα που το Δημοκρατικό Κόμμα –ιδίως τα τελευταία τρία χρόνια– δείχνει να έχει χάσει τα ιδεολογικά στηρίγματα που διέθετε στο παρελθόν η ιταλική κομμουνιστική αλλά και μετακομμουνιστική Αριστερά. Ολα αυτά, βέβαια, θα πρέπει να βρουν επιβεβαίωση ή διάψευση στα μηνύματα της κάλπης.
Υπάρχουν και κάποιοι αισιόδοξοι αναλυτές, οι οποίοι πιστεύουν ότι η Κεντροαριστερά την τελευταία στιγμή θα καταφέρει να κάνει τη διαφορά, βγάζοντας κάποιο… κουνέλι από το πολιτικό της καπέλο.
Οπως δεν αποκλείεται, όμως, αν επιβεβαιωθεί το αρνητικό σενάριο, ο Ρέντσι να μπει στον πειρασμό να φτιάξει ένα νέο, προσωπικό κόμμα, με πρότυπο τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν.
