Ξανά στην Αθήνα μετά από 50 χρόνια!

Ηταν όλα όσα θα περίμενε κανείς και ακόμα περισσότερα. Και μόνο το γεγονός της άφιξης της Αντζελα Ντέιβις στην Ελλάδα ήταν ικανό να κινητοποιήσει δεκάδες ανθρώπους που θέλησαν να την ακούσουν από κοντά. Η ίδια μίλησε χθες το βράδυ, στο κατάμεστο θέατρο «Αλίκη», σε εκδήλωση που διοργάνωνε το Ινστιτούτο Πουλαντζάς.

«Είναι η δεύτερη φορά που βρίσκομαι στην Ελλάδα» ξεκίνησε η Ντέιβις. «Ηρθα αρχές του 1967. Σήμερα, 50 χρόνια μετά, θέλω να ξεκινήσω λέγοντας ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στους Ελληνες πολιτικούς κρατούμενους, που τότε που ήμουν και εγώ στη φυλακή, 1971-1972, χαρακτηριζόμενη από το FBI ως μία από τους 10 πιο επικίνδυνους καταζητούμενους, μου έστειλαν ένα γράμμα συμπαράστασης. Ηρθα και σας λέω ευχαριστώ γι’ αυτό».

Το θέατρο σείστηκε από τα χειροκροτήματα καθώς ανάμεσα στους παρευρισκόμενους ήταν και γυναίκες (όπως η Μαργαρίτα Γιαραλή) που ανήκαν στην ομάδα που έστειλε εκείνο το γράμμα και τώρα, 50 χρόνια μετά, έμαθαν ότι πράγματι η Αντζελα Ντέιβις το έλαβε.

Αυτό ήταν και αυτό συνεχίζει να είναι η θρυλική αυτή αγωνίστρια: μια γυναίκα που ενέπνεε και εμπνέει επαναστατικά κινήματα ανά την υφήλιο. Μία μαύρη γυναίκα μαρξίστρια, που όλη της τη ζωή, τόσο σε θεωρητικό όσο και σε βιωματικό επίπεδο, αγωνιζόταν και αγωνίζεται υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων των μαύρων, του «μαύρου» (όπως τον ονομάζει) φεμινισμού (σε αντίθεση με τον φεμινισμό της «αστικής λευκής μπουρζουαζίας»), της διεθνούς αλληλεγγύης, της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Μίλησε για όλα. Για τον Τραμπ («δεν είναι ο πρόεδρός μου» είπε), για τον ρατσισμό που τον συνέδεσε με τον καπιταλισμό, για τις σύγχρονες κινητοποιήσεις, για την επανάσταση «που πρέπει να έχει στόχο να ανοίξουμε τον δρόμο για όσους θελήσουν να τη συνεχίσουν». Αν είναι κάτι που κρατήσαμε περισσότερο, ήταν το με πόσο ανοιχτό πνεύμα μιλούσε, σήμερα, στα 73 της χρόνια, ο δυναμισμός καθώς και ο εμπεριστατωμένος λόγος της.