efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Της Αλλοπάρ*

Κυρίες και κύριοι, σήμερα θα σας μιλήσω για το σπορ της κωλοτούμπας -ή, αλλιώς, κυβίστησης. Είναι αυτό που ο αθλητής δίνει μια, τινάζεται στον αέρα κι έρχεται τ’ απάνω κάτω.

Το σπορ είναι ιδιαίτερα δημοφιλές μεταξύ των πολιτικών, ξένων και Ελλήνων, από παλαιοτάτων χρόνων. Στη δημώδη γλώσσα, δηλαδή στη γλώσσα του λαού, η κυβίστηση περιγράφεται με τη φράση «είπα – ξείπα, χέζω και την παρόλα μου»!

Ο αρχαιότερος κωλοτούμπας που μου ‘ρχεται στον νου ήταν ο Αλκιβιάδης, ο φοβερός εκείνος τύπος που, από ηγέτης της σικελικής εκστρατείας των Αθηναίων, βρέθηκε στη Σπάρτη να συμβουλεύει τους Σπαρτιάτες πώς θα καταστρέψουν την Αθήνα. Και, λίγο μετά, ξαναπήγε στην Αθήνα, όπου τον έκαναν στρατηγό για να πολεμήσει τους Σπαρτιάτες. Μιλάμε για πρωταθλητή του είδους!

Για να ‘ρθουμε μερικά χρόνια -κάπου 2.500 δηλαδή- αργότερα, όπου, στη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης, Ελληνες και Αλβανοί συναγωνίστηκαν στήθος με στήθος -και κωλοτούμπα με κωλοτούμπα- για το χρυσό μετάλλιο: Τη μια μέρα ήταν με τους Τούρκους, την άλλη με την Επανάσταση. Μια τακτική που τότε τη λέγανε «καπάκια» και είχε συχνά τραγικά αποτελέσματα, όπως π.χ. στην καταστροφή του Πέτα.

Στη σύγχρονη πολιτική, ονομαστή έμεινε η κωλοτούμπα του Κωνσταντίνου Καραμανλή (έξω απ’ το ΝΑΤΟ-μέσα στο ΝΑΤΟ) όπως και η φοβερή κωλοτούμπα του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη -διπλή μάλιστα: Μία το ’65 με την αποστασία και μία με την προσχώρησή του στη Ν.Δ. (’78) μόλις του έκανε νόημα ο Καραμανλής, οπότε ξέχασε τα όσα του έσερνε πριν.

Αλησμόνητη, φυσικά, ήταν και η κωλοτούμπα του Ανδρέα Παπανδρέου -τριπλή! Πρώτον, μόλις έγινε κυβέρνηση ξέχασε τα περί «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ – το ίδιο συνδικάτο» και μαζί τη «Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη».

Δεύτερον, ενώ κατά την πρώτη τετραετία του έδωσε και ξανάδωσε, στη δεύτερη έβαλε τον Σημίτη να τα πάρει πίσω με τη «λιτότητα».

Και τρίτον, αφού είπε στον Οζάλ, στο Νταβός, αυτά που ήθελε να ακούσει ο Τούρκος πρωθυπουργός, μετά ήρθε στην Αθήνα και, στη Βουλή, τα πήρε πίσω μ’ ένα μεγαλοπρεπές «mea culpa» -«λάθος μου». Πρόκειται για ρεκόρ κωλοτούμπας.

Τις επιδόσεις αυτές -πράγματι μεγαλειώδεις- προσπάθησαν σκληρά να συναγωνιστούν και οι επόμενοι: ο Σημίτης, παίρνοντας πίσω τον «ασφαλιστικό νόμο» (2001) μόλις είδε αγριεμένο τον κόσμο.

Ο Κ. Καραμανλής, που από κει που «εντάξει μωρέ» θα μονιμοποιούσε 250.000 συμβασιούχους, έκανε όπισθεν μόλις έγινε πρωθυπουργός.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, που ενώ συζητούσε τη συνδρομή του ΔΝΤ, την ίδια ώρα βεβαίωνε τον λαό ότι «λεφτά υπάρχουν» για να πάρει ψήφους.

Ο Σαμαράς, εκεί που φώναζε «εγώ σκίζω τα Μνημόνια κάθε μήνα, κάθε βδομάδα, κάθε μέρα, κάθε ώρα», μάς φόρεσε ακόμα ένα Μνημόνιο, έτσι, για να ‘χουμε.

Και, τέλος, ο Τσίπρας, που μη θέλοντας να υστερήσει, έκανε κι αυτός την κωλοτούμπα του -μάλλον τις κωλοτούμπες του- και με τα Μνημόνια («θα τα σκίσω») και με τον ΕΝΦΙΑ («θα καταργηθεί») και με τον Τραμπ («μη μας βρει τέτοιο κακό»). Ποιος έχει σειρά τώρα για νέες κωλοτούμπες;

* Η Αλλοπάρ είναι πολύ αυστηρή με τους πολιτικούς μας -και καλά κάνει. Μόνο που ξεχνάει δύο πράγματα: Πρώτον, αυτό που λέμε συχνά «αλλιώς τα βλέπεις απ’ έξω κι αλλιώς από μέσα». Και δεύτερον, τη ρήση του Καραμανλή, του θείου: «Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται, και πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται»...