Εισβολείς στον Παράδεισο της Λόρενς και του Μπαρδέμ

Μητέρα!    ★★½☆☆☆

(mother!, ΗΠΑ, 2017, 121′)

• σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
• ηθοποιοί: Τζένιφερ Λόρενς, Χαβιέρ Μπαρδέμ, Μισέλ Φάιφερ, Εντ Χάρις

«Μητέρα» είναι μια λέξη απλή και ουσιώδης, ταυτισμένη με την ίδια την ύπαρξη. Αν στην ταινία σου επιβάλλεις να γράφεται μόνο με πεζά και να συνοδεύεται από ένα θαυμαστικό, σημαίνει ότι κάτι απλό θέλεις να το στολίσεις για να φαίνεται ιδιαίτερο κι αυτό ακριβώς κάνει ο Ντάρεν Αρονόφσκι –μόνο που «στολίζει» την ταινία του τόσο πανέμορφα.

Η ιστορία παρακολουθεί ένα ζευγάρι, εκείνον (γοητευτικό μεγαλύτερο συγγραφέα με παγκόσμια απήχηση) κι εκείνη (όμορφη κι αγνή –δηλαδή ντυμένη μόνο με βαμβακερά και λινά χαλαρά ρούχα– σύζυγο με επιδίωξη να ανακαινίσει με τα χέρια της το σπιτικό τους), χωρίς ονόματα, που ζουν σε μια απομονωμένη αριστουργηματική μονοκατοικία στη μέση ενός λιβαδιού: ζουν, ας πούμε, στον Παράδεισο. Οταν στον προστατευμένο κόσμο τους εισβάλλει μια απρόσκλητη οικογένεια και μαζί η βία, το ψέμα, η απληστία, ο «παράδεισος» αυτός θα αρχίσει να τρίζει κι οι ρωγμές να φαίνονται στους φρεσκοβαμμένους τοίχους.

Ο Αρονόφσκι μοιράζει την ταινία του στα δύο: το πρώτο μέρος στήνεται σαν ένα α λα Πολάνσκι ατμοσφαιρικό θρίλερ μυστηρίου, με την αίσθηση της απειλής διαρκή και αυξανόμενη. Αυτή η εντύπωση προδίδεται στο δεύτερο μέρος, που το ύφος αλλάζει άρδην και μεταμορφώνεται σε ιστορία εκδίκησης, εξιλέωσης και υπαρξιακής ενοχής. Δύο μέρη, σαν την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, δύο σαν τον θάνατο και τη ζωή, σαν τα δυο μισά μιας περιμέτρου που συνθέτουν τον τέλειο, επαναλαμβανόμενο κύκλο.

Κάτι απ’ όλα αυτά ή και τίποτα, γιατί ο Αρονόφσκι στο σενάριό του μπερδεύει στοιχεία υπερβολικά προφανή, με άλλα απλώς δυσνόητα ή ανόητα, για να καταλήξει σ’ ένα τίποτα με φιλοσοφικό ή θρησκευτικό άλλοθι. Το οποίο, αυτό, τίποτα σκηνοθετεί με τόσο υπέροχη μαεστρία, με τόσο φιλόδοξη ταυτότητα και τέτοια γοητευτική επιτήδευση, που τουλάχιστον ξεγελά τα μάτια σ’ έναν περίπατο σπουδαίου σινεμά, πριν το μυαλό συνειδητοποιήσει ότι κατέληξε εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, χωρίς να έχει αφομοιώσει τίποτε αληθινό.

ODEON STARCITY, ODEON ESCAPE ΙΛΙΟΝ, NOVACINEMA ODEON ΜΑΡΟΥΣΙ, VILLAGE MALL, VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ, VILLAGE ΦΑΛΗΡΟ, VILLAGE ΠΑΓΚΡΑΤΙ, VILLAGE ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, ΑΕΛΛΩ CINEMAX, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, CINEPOLIS ΓΛΥΦΑΔΑ, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΑΝΟΙΞΗ ΧΑΪΔΑΡΙ, ΕΛΛΗ, ΘΗΣΕΙΟΝ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΡΑΣ ΑΙΓΑΛΕΩ, ΝΑΝΑ CINEMAX, ΟΣΚΑΡ ΑΧΑΡΝΩΝ, ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ Ν. ΣΜΥΡΝΗ, ΧΟΛΑΡΓΟΣ, 3 ΑΣΤΕΡΙΑ Ν. ΗΡΑΚΛΕΙΟ, WESTCITY ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ

Χειρότερα δεν γίνεται   ★★½☆☆☆

(Brad’s Status, ΗΠΑ, 2017, 102′)

• σκηνοθεσία: Μάικ Γουάιτ
• ηθοποιοί: Μπεν Στίλερ, Οστιν Εϊμπραμς

Καθώς ο Μπραντ συνοδεύει τον γιο του σε μια περιήγηση σε κολέγια όπου ενδέχεται να φοιτήσει, συνειδητοποιεί ότι στα σαράντα πέντε του η ζωή του δεν μοιάζει σε τίποτε με εκείνη που είχε ονειρευτεί. Ο σκηνοθέτης τού «Chuck and Buck» ξεκινά μια ενδιαφέρουσα και γεμάτη πικρό χιούμορ περιήγηση στη μεσήλικη ανδρική ψυχή, η οποία εξελίσσεται προβλέψιμα και φαρσικά, παρά την πάντα ευπρόσδεκτη παρουσία του Μπεν Στίλερ.

Χωρίς αγάπη   ★★½☆☆☆

(Nelyubov, Ρωσία, Γαλλία, 2017, 127′)

• σκηνοθεσία: Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ
• ηθοποιοί: Μαριάνα Σπίβακ, Αλεξέι Ρόζιν, Μάτβεϊ Νόβικοφ

Ο σπουδαίος Ρώσος σκηνοθέτης Αντρέι Ζβιάγκιντσεφ, της «Επιστροφής» και του «Λεβιάθαν», δεν καταπιάνεται με τίποτε λιγότερο από τη διάλυση ενός ζευγαριού και μιας ολόκληρης χώρας, στη νέα του ταινία που τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο στο Φεστιβάλ Κανών, ακόμα κι αν είναι το πιο αδύναμο φιλμ του ώς τώρα. Οσο η Ζένια και ο Μπόρις τσακώνονται βίαια μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, στην προετοιμασία του διαζυγίου τους, ο εμφανώς ανεπιθύμητος μικρός γιος τους εξαφανίζεται, αναγκάζοντάς τους σε μια αναζήτηση ζωής και αγάπης.

Συναρπαστικός ο Ζβιάγκιντσεφ στην εγκεφαλικότητά του, αλλά και στα χαρακτηριστικά ανοιχτά πλάνα του όπου οι άνθρωποι παίρνουν τη θέση μιας λεπτομέρειας, πετυχαίνει και σ’ αυτή την ταινία μια σειρά από δυνατές μεμονωμένες σκηνές, μία από τις οποίες, το κάδρο του μικρού τρομοκρατημένου αγοριού πίσω από μια πόρτα-προστασία απέναντι στη βία, ανήκει στην ανθολογία των καλύτερων σκηνών του σινεμά.

Ωστόσο, ένας μισογυνισμός πολύ έντονος για να μη γίνει αντιληπτός, αλλά και μια υπερβολική επιθυμία επεξήγησης των προθέσεών του να σχολιάσει κριτικά τη σημερινή Ρωσία, οδηγούν την ταινία σ’ ένα απογοητευτικό φινάλε, που ισοπεδώνει μεμιάς –και τόσο απόλυτα όσο με την εμφάνιση μιας σημαίας– τον σκελετό αμφιβολιών, υποψιών, γκρίζων περιοχών και ενδιαφέροντων αινιγμάτων που έχει ώς τότε χτίσει.

ΙΝΤΕΑΛ, ΝΙΡΒΑΝΑ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, ΑΤΤΑΛΟΣ, ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΩΤΖΙΟΣ, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΔΙΑΝΑ

Οντως φιλιούνται;   ★★★☆☆

(Ελλάδα, 2017, 74′)

• σκηνοθεσία: Γιάννης Κορρές
• ηθοποιοί: Θανάσης Πετρόπουλος, Ηρώ Μπέζου, Ομηρος Πουλάκης

Ο Γιάννης Κορρές, στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, δεν παρουσιάζει την ιστορία μιας σχέσης, αλλά μια ιστορία κάποιας σχέσης, χτίζοντας ταυτόχρονα την ίδια, σύντομη αλλά αξέχαστη, σχέση με τον θεατή: απ’ αυτές που εξακολουθείς να σκέφτεσαι κάθε τόσο κι αφού χωρίσετε, γιατί ήταν τόσο οικεία και fun. Ρομαντική κομεντί διαλόγων, με ήρωες και παραλήπτες τη γενιά των 30 (πλην/συν), με πολλή γλύκα, μια πανοπλία αμηχανίας, κοφτερό χιούμορ και σωτήριο αυτοσαρκασμό.

Αυτή είναι η ιστορία της Στέλλας και του Ντάνυ (που, όντως, τα έχουν;), μιας βραδιάς που περνούν σ’ ένα σαλόνι με τον φίλο του Ντάνυ, τον Αχιλλέα, και σύντομων flash backs σε αποτυχημένες προσπάθειες που κάνουν τ’ αγόρια να καταλάβουν τα κορίτσια και που συνήθως τούς σκάνε σαν τσιχλόφουσκα στη μούρη. Ηρωες σε μια «σχέση» καταδικασμένη να αυτοεξετάζεται κάθε λεπτό γιατί οι ίδιοι δεν έχουν και πολύ περισσότερα να κάνουν: να μιλούν, ν’ ανατρέπουν αυτοστιγμεί ό,τι πουν, καμιά φορά να φιλιούνται και ν’ αντιστέκονται με τρόμο στην ενηλικίωση.

Ως σκηνοθέτης, που είναι προφανές ότι αγαπά το σινεμά, ο Κορρές γεμίζει την ταινία του αναφορές και σκηνοθετεί με την ευαισθησία και την αίσθηση του εφήμερου που δόξασε το αμερικανικό ανεξάρτητο σινεμά του ’90. Ταυτόχρονα –και με την Ηρώ Μπέζου στα καλύτερά της– κάνει μια ταινία απόλυτα σημερινή, αθηναϊκή, μέσα στις ατάκες, τις άμυνες, την πόζα και το ερωτηματικό της δικής του γενιάς.

Σαν μια επίσκεψη που αρχίζει να τρενάρει, το δεύτερο μέρος της ταινίας παρασύρεται από τον ίδιο της τον λόγο, για να συνέλθει μ’ ένα υπέροχο φινάλε. Μια ταινία μικρή, χαμηλών τόνων, που βλέπεται σαν μια κουταλιά γλυκό: διεγείρει τις αισθήσεις, καθησυχάζει, φέρνει χαμόγελο χαράς και μια μικρή μελαγχολία της απώλειας που θ’ ακολουθήσει.

Η τελευταία πινελιά   ★★½☆☆☆

(Final Portrait, Μεγ. Βρετανία, 2017, 90′)

• σκηνοθεσία: Στάνλεϊ Τούτσι
• ηθοποιοί: Τζέφρι Ρας, Αρμι Χάμερ

Ο ηθοποιός αλλά και γοητευτικός σκηνοθέτης («Big Night») Στάνλεϊ Τούτσι φτιάχνει το πορτρέτο του Αλμπέρτο Τζιακομέτι, παρατηρώντας με διαπεραστική ματιά μία μόνο μικρή περίοδο συναντήσεων του Ελβετού καλλιτέχνη με τον Αμερικανό τεχνοκριτικό Τζέιμς Λορντ. Αποτέλεσμα, μια χαμηλών τόνων και φιλοδοξιών, αλλά ευαίσθητη σκιαγράφηση των ανασφαλειών ενός δημιουργού, με χάρη στην αναπαράσταση της εποχής και δύο υπέροχες ανδρικές ερμηνείες.

Ριψοκίνδυνοι άνδρες

(Only the Brave, ΗΠΑ, 2017, 133′)

• σκηνοθεσία: Τζόζεφ Κοζίνσκι
• ηθοποιοί: Τζος Μπρόλιν, Μάιλς Τέλερ, Τζεφ Μπρίτζες, Τέιλορ Κιτς, Τζένιφερ Κόνελι

Ο σκηνοθέτης του «Tron: Legacy» και του «Oblivion» κάνει πέρα τη φαντασία και επιστρέφει στη Γη, για να αφηγηθεί την πραγματική ιστορία των ηρώων του Granite Mountain, των επίλεκτων πυροσβεστών που με τόλμη και αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν αυτούς που τους είχαν ανάγκη –με ανδρικό καστ πιο καυτό κι από την πυρκαγιά!

Μνήμες   ★★☆☆☆

(Ελλάδα, 2017, 120′)

• σκηνοθεσία: Νίκος Καβουκίδης

Από τη δικτατορία του Μεταξά στην Κατοχή κι από την απελευθέρωση ώς τα Δεκεμβριανά και τον Εμφύλιο, ο Νίκος Καβουκίδης συνδέει παρατακτικά εκπληκτικά ανέκδοτα πλάνα, γυρισμένα σε φιλμ 35mm από πρωτοπόρους κινηματογραφιστές της εποχής. Μια ταινία τόσο ενδιαφέρουσα, όσο ακριβώς το υλικό που την αποτελεί.