Τα αυτονόητα άλλων εποχών, δεν παραμένουν, κατ’ ανάγκη, ενταγμένα στην ίδια κατηγορία σε όλες τις εποχές, πόσο μάλλον εντός της σκληρής καθημερινότητας σε καιρό κρίσης…
Μόλις διαβάσατε το δικό μας συμπέρασμα απο ουσιαστικής σημασίας κείμενο (ένα απο…) του μηνιαίου έντυπου «Μάχιμο Βήμα», έκδοσης που κινείται-επειδή αυτές τις συνοικίες αφορά-σε Βριλήσσια, Μαρούσι, Κηφισιά, Πεντέλη, Χαλάνδρι.
Με θέματα για την εκπαίδευση, την υγεία, το βιβλίο, τον αθλητισμό και οχι μόνο…
Στο τεύχος Σεπτεμβρίου λοιπόν, η αρθρογράφος Ευαγγελία Μπήτου, απόφοιτος του Παντειου Πανεπιστημίου, μεταξύ άλλων τονίζει:
«Ο γονιός ανησυχεί αν το σχολικό σύστημα και το περιβάλλον θα είναι σε θέση να βοηθήσει στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, μην πέσει θύμα κακοποίησης απο τα υπόλοιπα παιδιά, αν θα έχει ικανότητα υπεράσπισης του εαυτού του, να μην πληγώνεται εύκολα. Τα παιδιά χρειάζεται να γνωρίζουν οτι υπάρχει πάντα τουλάχιστον ένα άτομο στο οποίο μπορούν να απευθυνθούν και να εκφράσουν τα οποιαδήποτε συναισθήματα τους, οτι θα γίνουν αποδεκτά και θα καταφέρουν ν’ αντιμετωπίσουν τα οποιαδήποτε εμπόδια».
Πόσο μάλλον στην εποχή μας, δίκαια, συμπεραίνει κανείς στην καίρια υπενθύμιση που βρήκαμε σε μια νησίδα του τοπικού Τύπου, όπως το «Μάχιμο Βήμα», έντυπο και με την δική του ηλεκτρονική θέση (e. [email protected]).
