Τέσσερις λέξεις, τέσσερα ψέματα

Βολικός «φερετζές» αυτές οι επέτειοι – ιδανική ευκαιρία για όλους μας, αριστερούς και δεξιούς, ώστε να κρύβουμε το (συχνά συμβιβασμένο και ένοχο) παρόν μας πίσω από τις ηρωικές σελίδες κάποιου ένδοξου, μακρινού και αραχνιασμένου παρελθόντος, που γνωρίζουμε πια μόνο μέσα από τα βιβλία και γι’ αυτό μπορούμε να το διαστρεβλώσουμε και να το φέρουμε στα μέτρα μας, όπως μας βολεύει κάθε φορά.

Μιλάω, φυσικά, για τα εκατό χρόνια που συμπληρώνονται σε λίγες μέρες από τη Ρωσική Επανάσταση ή, σωστότερα, από το αναίμακτο πραξικόπημα με το οποίο οι μπολσεβίκοι και οι παραπλανημένοι από τις υποσχέσεις τους σύμμαχοί τους στα σοβιέτ, μεταξύ των οποίων και πλήθος… μελλοθάνατοι, αναρχικοί, μενσεβίκοι, σοσιαλεπαναστάτες και άλλοι, ανέτρεψαν την ετοιμόρροπη κυβέρνηση Κερένσκι και, αποκτώντας το μονοπώλιο της βίας, άνοιξαν τον δρόμο για την ντε φάκτο κατάργηση των σοβιέτ, το άγριο κυνήγι των αντιφρονούντων και –πολύ πριν από την παρέμβαση των ξένων δυνάμεων– έναν από τους σκληρότερους εμφυλίους όλων των εποχών.

Κι έτσι, μέσα στους καπνούς και τα αίματα συντρόφων και αντιπάλων, γεννήθηκε η Ενωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, η «δικτατορία του προλεταριάτου» που σύντομα απώλεσε το δεύτερο συνθετικό της, γεννώντας το απολυταρχικό κράτος-τέρας του σταλινισμού, και για την οποία πολύ αργότερα ο Καστοριάδης είπε το περίφημο όσο και ακριβές τσιτάτο «τέσσερις λέξεις, τέσσερα ψέματα»…

Το έγραψα πριν από έξι μήνες, και όσο περισσότερους ύμνους για τον Οκτώβρη διαβάζω τόσο περισσότερο το πιστεύω: η πραγματική Ρωσική Επανάσταση έγινε τον Φλεβάρη του 1917 από τους πεινασμένους εργάτες της Πετρούπολης και τους φαντάρους που γύριζαν ηττημένοι από το υπό κατάρρευση μέτωπο.

Τότε έπεσε ο τσάρος και κατέρρευσε το καθεστώς – και σε αυτόν τον εκπληκτικό λαϊκό ξεσηκωμό, οι διαλυμένοι (και βαθιά διαβρωμένοι από την τσαρική Οχράνα, που είχε φυτέψει τον πράκτορά της Ρομάν Μαλινόφσκι μέσα στην Κεντρική τους Επιτροπή!) μπολσεβίκοι έπαιξαν ένα ρολάκι κομπάρσου.

Ακόμη και μετά την επιστροφή των εξόριστων στελεχών από τη Σιβηρία και την έλευση του Λένιν από την Ελβετία με το περίφημο σφραγισμένο τρένο των Γερμανών, τον Απρίλη, οι μπολσεβίκοι παρέμειναν περιθωριακή δύναμη. Και χρειάστηκαν τα μεγάλα λάθη των αστών, και ιδιαίτερα η αποτυχημένη θερινή αντεπίθεση του Κερένσκι και το πραξικόπημα-οπερέτα του αρχιστράτηγου Κορνίλοφ, για να αποκτήσουν ισχυρή βάση στα σοβιέτ, να ελέγξουν τους ένοπλους ερυθροφρουρούς, και να μπορέσουν τον Οκτώβρη να κυριαρχήσουν στην (απειλούμενη πρώτη φορά από τα γερμανικά στρατεύματα) Πετρούπολη.

Αν, μάλιστα, οι επαγγελματίες, ψωμιζόμενοι από το Κόμμα κομμουνιστές μας, που έχουν κάνει καριέρα αποκλείοντας και βρίζοντας όλους εμάς τους υπόλοιπους αριστερούς ως «αντικομμουνιστές», διάβαζαν και κανένα άλλο βιβλίο εκτός από τα σκοροφαγωμένα κομματικά τους συγγράμματα, θα ήξεραν ότι ο Λένιν τη γλίτωσε κυριολεκτικά παρά τρίχα μετά την αποτυχημένη εξέγερση του Ιούλη, στην οποία ο Στάλιν έπαιξε άκρως σκοτεινό ρόλο, και μάλλον θα τον έκλαιγε από τότε η Κρούπσκαγια, αν δεν τον είχαν φυγαδεύσει στη Φινλανδία, όπου παρέμεινε μέχρι και την παραμονή του οκτωβριανού κινήματος.

Τότε είπε ο Ουλιάνοφ το περίφημο «τώρα θα μας τουφεκίσουν όλους!».

Τελικά επέζησε – για να τουφεκίσει αυτός όλους εκείνους τους εύπιστους αριστερούς που ξεσηκώθηκαν μαζί του τον Οκτώβρη και του παρέδωσαν την εξουσία.

Φυσικά, τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά, αν η διαθήκη του έβλεπε εγκαίρως το φως και ο Στάλιν έχανε την εσωκομματική μάχη διαδοχής – αλλά τα «αν» είναι για μας, τους άκαπνους ψευτοεπαναστάτες του 2017…