Αν θέλεις να σε σέβονται, πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τον εαυτό σου (Κλεάνθης ο Άσσιος)
Η παρουσία της Εθνικής Ανδρών στο φετινό Ευρωμπάσκετ, ίσως, να είναι μία από τις πιο διδακτικές που έχουν συμβεί διαχρονικά για την ίδια. Περισσότερο και από εκείνες των μεγάλων θριάμβων (π.χ., κατάκτηση Ευρωμπάσκετ 2005), ή των μεγάλων καταποντισμών (π.χ., Ευρωμπάσκετ 1999). Η Lady Hope τα είδε όλα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Τα χούγια της προετοιμασίας με την (αρνητική) εξέλιξη στο θέμα του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Την αμφισβήτηση που έφτασε τα όρια της ισοπέδωσης μετά τις τρεις ήττες στο Ελσίνκι από Γαλλία, Σλοβενία, και Φινλανδία. Την ανάταση μετά τη νίκη-πρόκριση επί της (δυσκολοκατάβλητης σε αυτό το τουρνουά) Πολωνίας και την πλήρη ανάκτηση ηθικού (έως του βαθμού της «κωλοτούμπας» για τους πιο ευμετάβλητους…), το πάγωμα με την ήττα αποκλεισμό από τη Ρωσία του Σβεντ και της «παλιοπαρέας» του.
Χάθηκε, επί της ουσίας, μία μεγάλη ευκαιρία για επιστροφή στη ζώνη των μεταλλίων. Η μεγαλύτερη, για πολλούς, που είχε μπροστά της η ελληνική ομάδα από το 2009 και ύστερα, εξαιτίας κάποιων ειδικών παραμέτρων. Αν δει κάποιος τον πίνακα των αποτελεσμάτων της προημιτελικής φάσης, θα διαπιστώσει πως η Ελλάδα (μαζί με τη Λετονία) ήταν αυτές που πλησίασαν πιο πολύ στην πρόκριση (σε σχέση με Γερμανούς και Ιταλούς). Έτσι, ήταν και στο παρκέ. Θα μπορούσαμε, μάλιστα, να πούμε πως μάλλον οι Έλληνες διεθνείς έκαναν χαρακίρι στο τελευταίο δεκάλεπτο και έδωσαν στους Ρώσους ένα σπάνιο (μα, άκρως πολύτιμο) δώρο… Είναι -πάντως- προτιμότερο να ψάχνεις τα αίτια για ήττα στα τελευταία λεπτά προημιτελικού αγώνα, παρά μετά από αποκλεισμούς στον πρώτο νοκ άουτ. Τι να πουν, άλλωστε, οι Γάλλοι και οι Τούρκοι… Η θριαμβευτική επικράτηση στον αγώνα με τη Λιθουανία ήταν νίκη των αποθεμάτων της φαιάς ουσίας του ελληνικού μπάσκετ, ήταν μια απάντηση βγαλμένη από τη (λίγη) χρυσόσκονη που έχει απομείνει.
Η αξιοπρέπεια, λοιπόν, διατηρήθηκε. Τα στόματα των «ανθρωποφάγων της στημένης επικρισίας» έμειναν κάπως κλειστά, και οι (προκαθορισμένες σε αρκετές περιπτώσεις…) κραυγές τους έγιναν ψίθυροι ή έστω κανονικές κουβέντες… Η απαξία αποφεύχθηκε, το κάζο δεν ήρθε ποτέ. Γιατί ο (συνολικός) αγώνας δεν ήταν μόνο απέναντι στους αντιπάλους, σε ομάδες που ακολουθούν σε μεγάλο ποσοστό τη ρότα του σύγχρονου μπάσκετ. Ήταν απέναντι στις έξτρα δυσκολίες, στην εσωστρέφεια, στις κακές γλώσσες, στον εμφύλιο ΕΟΚ-(αφηρημένης) αντιπολίτευσης, στη δυσπιστία πολλών στο πρόσωπο του Κώστα Μίσσα, στην παρατεταμένη ανομβρία τόσων ετών όσον αφορά στο «ύδωρ» των επιτυχιών. Η Lady Hope το πάει βηματιστά: Δεν ήταν αποτυχία, δεν ήταν διάκριση, ήταν -όμως- ένεση (μερικής) αυτοπεποίθησης και επανάκτηση εμπιστοσύνης στις υπαρκτές δυνατότητες (που κοντεύουμε να ξεχάσουμε όλοι…). Μας κράτησε η ομάδα μέχρι το τελευταίο λεπτό του έσχατου αγώνα στην «πρίζα», με το διακύβευμα να είναι κάτι μεγάλο, η τετράδα. Το μέλλον θα δείξει αν ήταν -επιτέλους- μία πραγματική αρχή επαναφοράς εκεί που θέλουμε (και ελπίζουμε πως μπορούμε…), ή μια τυχαία έκλαμψη που δεν είχε συνέχεια.
