Η οικουμενικότητα της Ρωσικής Επανάστασης

Η Ρωσική Επανάσταση ήταν το συγκλονιστικότερο γεγονός του 20ού αιώνα που άλλαξε τη ροή της Ιστορίας. Το σύνθημα «όλη η εξουσία στα σοβιέτ» προκαλούσε ίλιγγο στις δυνάμεις του κεφαλαίου και πρόβαλλε ένα απελευθερωτικό πρόταγμα σε παγκόσμιο επίπεδο για το μέλλον των κοινωνιών.

Η πεμπτουσία της Επανάστασης ήταν η σύνδεση άμεσης και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, πάνω σε ευρεία κινηματική βάση, κατά την οποία η συντριπτική πλειοψηφία του λαού συμμετείχε στην επαναστατική πάλη αλλαγής της εξουσίας και του τρόπου παραγωγής.

Βεβαίως, υπήρχε μία ηγετική ομάδα με ισχυρό θεωρητικό υπόβαθρο, η οποία διοχέτευε εργαζόμενους, σε αγρότες και σε κάθε κοινωνικό υποκείμενο συγκροτημένες επαναστατικές ιδέες.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η λειτουργία του κόμματος με τη μορφή του λεγόμενου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού υπήρξε πολιτική μέθοδος λειτουργίας η οποία προσαρμοζόταν ανάλογα με τις κοινωνικές ανάγκες και την πολιτική συγκυρία. Η δημοκρατία πρυτάνευε του συγκεντρωτισμού. Με την άνοδο του Στάλιν στην εξουσία υπήρξε η πλήρης αντιστροφή της συγκεκριμένης κατάστασης.

Η διάλυση των σοβιέτ, δηλαδή των μορφών άμεσης δημοκρατίας, η κατάργηση της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, επέβαλαν στο κόμμα τον πλήρη συγκεντρωτισμό, τον θάνατο της δημοκρατίας, έναν ολοκληρωτισμό με συνταύτιση κόμματος και κράτους, καταργώντας κάθε έννοια ελευθερίας και κριτικής σκέψης.

Αυτό το μοντέλο πολιτικής θεολογίας και στυγνής καταπίεσης που οικοδόμησε διά πυρός και σιδήρου ο Στάλιν εξακολουθούσε και εξακολουθεί να ονομάζεται δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, να προβάλλεται πως είναι δήθεν η μέθοδος κομματικής και πολιτικής λειτουργίας του Λένιν, αλλά ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.

Η δυσφήμηση του σοσιαλισμού από τη σταλινική ολοκληρωτική λαίλαπα στη Δύση ήταν καταλυτική για την ακύρωση ενός παγκόσμιου εγχειρήματος ανατροπής του καπιταλισμού.

Σήμερα το μεγάλο στοίχημα των λαών ανεξαρτήτως ονομασίας παραμένει ο αρχικός πυρήνας της Ρωσικής Επανάστασης. Δηλαδή η σύνδεση της άμεσης δημοκρατίας με την αντιπροσωπευτική, από τη σφαίρα της παραγωγής και της οικονομίας μέχρι το επίπεδο των πολιτικών, κοινωνικών και επιστημονικών θεσμών.

Σήμερα που η επιστήμη και η τεχνολογία διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο στην οικονομία, στην πολιτική αλλά και στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής. Η απειλή για πλανητική καταστροφή, τόσο οικολογική από την αντιμετώπιση της Φύσης ως μιας πόρνης που πρέπει διαρκώς να εκδίδεται στην απληστία της κερδοφορίας του κεφαλαίου, όσο και των τεράστιων δυνάμεων πυρηνικής, χημικής κ.λπ. επαναφέρουν το οικουμενικό αίτημα.