Νέστορ Μαχνό

Γεννιέται σαν σήμερα το 1888 στο Χιουλάι Πόλιε, κοντά στο Εκατερίνοσλαβ της τσαρικής Ρωσίας. Νεότερος βλαστός φτωχής αγροτικής οικογένειας με πέντε παιδιά, χάνει τον πατέρα του πριν από τα πρώτα του γενέθλια και ρίχνεται νωρίς στη βιοπάλη. Το 1906 εντάσσεται στην αναρχική οργάνωση της πόλης του και το 1910 καταδικάζεται σε θάνατο για ανατρεπτική δράση, ποινή που μετατρέπεται σε ισόβια. Απελευθερώνεται τον Φλεβάρη του 1917 και αναδεικνύεται στρατιωτικός διοικητής του Επαναστατικού Εξεγερσιακού Στρατού της Ουκρανίας και πολιτικός ηγέτης του αναρχικού λαϊκού κινήματος κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου. Το 1921 διαφεύγει στη Γαλλία, όπου πεθαίνει τον Ιούλιο του 1934. Φίλοι και αντίπαλοι αναγνωρίζουν τον Νέστορ Μαχνό, διότι περί του Μαχνό πρόκειται, ως στρατιωτική ιδιοφυΐα.

Με αφορμή τα εκατό χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση παραθέτουμε, σε μετάφραση Μάκη Κορακιανίτη, απόσπασμα από το κείμενό του «Η “σοβιετική εξουσία”: το παρόν και το μέλλον της», που δημοσιεύτηκε στο Παρίσι το 1931. Περιέχεται στον τόμο «Αναρχικοί και μπολσεβίκοι στη Ρωσική Επανάσταση», που κυκλοφόρησε μόλις πριν από έναν μήνα από τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», με σχετικά πονήματα των Φρανκ Χάρισον, Πολ Αβριτς, Πιοτρ Κροπότκιν, Αλεξάντερ Μπέρκμαν, Εμα Γκόλντμαν, Αλεξάντερ Σαπίρο, Γκριγκόρι Μαξίμοφ και Βολίν:

«Η “Σοβιετική” εξουσία δεν είναι ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη εξουσία. Σήμερα είναι από κάθε άποψη τόσο ασταθής και παράλογη όσο κάθε κρατική εξουσία και στην πραγματικότητα από μια ορισμένη σκοπιά, είναι ακόμα πιο παράλογη. Εχοντας πετύχει την πλήρη πολιτική κυριαρχία στη χώρα, έχει γίνει ο αδιαφιλονίκητος κύριος των οικονομικών πόρων και, καθώς δεν μένει ικανοποιημένη από αυτή τη χονδροειδή εκμετάλλευση, γεμάτη αυταρέσκεια και έπαρση διακατέχεται από την απατηλή αίσθηση μιας πνευματικής “τελείωσης”, αίσθηση που επιζητά να τη διασπείρει στον επαναστατημένο εργαζόμενο λαό. Το γεγονός αυτό έχει καταστήσει το προλεταριακό της “πνεύμα” λιγότερο επαναστατικό και περισσότερο ξεδιάντροπο»…

«Σήμερα η [ρωσική] επανάσταση έχει λεηλατηθεί προς όφελος των προνομιούχων του κόμματος και εκείνης της μειονότητας των προλεταρίων που, κάτω από την κομματική επιρροή, πίστεψαν ότι θα μπορούσαν να ταυτιστούν με το ψευδεπίγραφο “προλεταριακό” Κράτος και τη δικτατορία του “προλεταριάτου”, η οποία ασκεί τόσο μεγάλη έλξη σε όσους δεν διαθέτουν αρκετή νοημοσύνη. Μια μειονότητα που ωστόσο το κόμμα τη σέρνει από το χαλινάρι και αυτή παραμένει βουβή, δίχως να έχει να πει ούτε λέξη πάνω σ’ αυτό το ζήτημα, στερημένη απ’ το δικαίωμα να ενημερωθεί λεπτομερώς για όλα όσα δολίως κατασκευάστηκαν και εκτελέστηκαν χθες και για όσα “μαγειρεύονται” για σήμερα εναντίον των προλεταρίων αδελφών της· εκείνων που αρνήθηκαν να είναι ένα τυφλό, αμίλητο υποχείριο και δεν καταπίνουν τα ψέματα του κόμματος που φοράει μια προλεταριακή μάσκα»…