Οταν αφήνεσαι στο χρόνο να σε ταξιδέψει

Πεθύμησα να δω θάλασσα χθες το πρωί κι είπα να περπατήσω στην παραλία. Ξέχασα το Γύρο της Αθήνας. Πήγα στη στάση (Πινακοθήκη). Είδα στον ηλεκτρονικό πίνακα αλλαγμένα τα δρομολόγια λόγω γύρου. Αργούσε το λεωφορείο 550 Κηφισιά-Φάληρο, περπάτησα μέχρι την Αγία Φωτεινή (Κολυμβητήριο) και πήρα το τρόλεϊ 10 Χαλάνδρι-Τζιτζιφιές.

Στις Τζιτζιφιές, η ανισόπεδη για πεζούς προς μαρίνα Τζιτζιφιών-Καλλιθέας ήταν κλειστή με συρματόπλεγμα. Πήρα τραμ. Κατέβηκα Τροκαντερό. Περπάτησα μέχρι Ελληνικό. Παραλία Φλοίσβου, ώρα 7.40, ουδείς λουόμενος και ουδείς γλάρος στα διπλανά βραχάκια· συνήθως αφθονούν. Παραλία Μπάτη (κολυμπούσα προ πετρελαιοκηλίδος), εις κολυμβητής, δύο μόλις εξερχόμενοι. Μουρλοί θα ’ναι, σκέφτηκα. Παραλία Εδεμ, ουδείς.

Παραλία Αλίμου, η πιο πολυσύχναστη, στέκι χειμερινών κολυμβητών. Αρκετοί! Κάποιοι μάλιστα κολυμπούσαν στη… μεθόριο του πλωτού φράγματος· του μόνου που είδα. «Μα κολυμπάνε;», απόρησα. «Από την πρώτη μέρα!», αποκρίθηκε κύριος που είχε βγάλει βόλτα δύο σκυλιά. Στα μεράκια του τύπος στην παραλία, έτοιμος να μπει: σκουφί στο χέρι, γυαλιά θαλάσσης, μαγιό εμπριμέ, τραγουδούσε το «Τρελλοκόριτσο»: «Γεννήθηκες για την καταστροφή…». Στις ντουσιέρες τρεις γυναίκες –θέα το πλωτό φράγμα…– ξεβγάζονταν επιμελώς! Τι το θέλουν! αναρωτήθηκα.

Τραμ για Σύνταγμα. Υπήρχε κάθισμα. Ανοιξα το «Ταξί – Ιστορίες της κίτρινης φυλής» του Γιάννη Λογαρά (ξανάγραψα γι’ αυτό, το διαβάζω στα λεωφορεία, το τελειώνω). Στη Νέα Σμύρνη είμαι στην ιστορία κυρίας, που χάλασε το αυτοκίνητό της, παίρνει ταξί και βιάζεται, γιατί έχει ραντεβού στο Κολωνάκι, κάτι σαν διεθνή συνάντηση, με οδηγούς (προσκοπίνες) από όλο τον κόσμο. Στάση Αλσος Νέας Σμύρνης… εισβάλλει στο τραμ ομάδα (καμιά δεκαριά) παιδιών: προσκοπίνες και πρόσκοποι! Μίλησα μαζί τους για τη σύμπτωση. Οταν αφήνεσαι στο χρόνο να σε ταξιδέψει…