Λίγεια XXXV

»Ο καθηγητής Μπερνέρι εισάγει την οπωσούν υπερβολική και αναπόδεικτη θεώρηση ότι ορισμένες Σειρήνες εγκαθίστανται ενίοτε στη στεριά για να μοιραστούν τη ζωή των θνητών επί ικανά διαστήματα. Κατοικούν σε επίνεια και βιοπορίζονται από συναφείς με τη ναυτιλία ασχολίες για να διατηρούν διαρκή επαφή με το στοιχείο τους· τα αβυθομέτρητα βάθη. Κοντά στη θάλασσα αναβλύζουν μυθώδη ζωτική δύναμη και μοιάζουν ακαταπόνητες, καθώς αναπληρώνουν την κούραση, επαυξάνοντας το σφρίγος τους αυθωρεί. Οσο απομακρύνονται απ’ το υγρό περιβάλλον χάνουν κάθε ικμάδα και καταλαμβάνονται σταδιακά από αδράνεια, ραθυμία, ανορεξία, παθητικότητα, κατήφεια, οκνηρία ώσπου περιέρχονται σε κατάσταση πλήρους κατατονίας.

»Ο περίγυρος τις αντιμετωπίζει ως ιδιόρρυθμες και εκκεντρικές, αδυνατώντας να εναρμονιστεί με την αθάνατη υπόστασή τους. Υποκλίνεται, ωστόσο, στην προσήνεια, την καθαρότητα, τον αυθορμητισμό, τη δοτικότητα, όπως και στη σωματική και πνευματική τους υπεροπλία, γνωρίσματα που τις καθιστούν ασυναγώνιστες και αξιολάτρευτες. Στοιχειά του νερού και των φλογερών παθών, συνάπτουν κατά καιρούς αισθηματικές σχέσεις με ανυποψίαστους ερωτιδείς που κρατούν δέσμιους των θέλγητρών τους για πάντα. Δίνονται στην ερωτική πράξη με πρωτόγονη ορμή, πόθο, χαρά, αβρότητα και μόνο μείζονες ποιητές δύνανται να συλλάβουν τις δονήσεις που εκλύει η τρυφή τους και να εκφράσουν ωσαύτως τις αντηχήσεις, τον ρυθμό και τη μετρική της απαράβλητης φωνής τους…».

Κατά τις δύο κάτι τραχύ αργοσάλεψε στον καναπέ ρεκάζοντας μακρόσυρτο βρυχηθμό. Τα επόμενα δευτερόλεπτα καθισμένος ο Πάτρικ έτριβε τα βλέφαρα να διώξει τις τσίμπλες και σάμπως την έκπληξη που μ’ αντίκριζε. Εδειξα με πλάγιο βλέμμα την καφετιέρα στην κουζίνα. -«Γουστάρω τους τύπους που τηρούν τις υποσχέσεις τους» ψέλλισε μπάσα, καθώς σηκωνόταν. Επέστρεψε βαστώντας κουτάκι με μπίρα. -«Κράτησες τον όρκο σου και με συνάντησες γρηγορότερα απ’ ό,τι περίμενα» έκανε κατεβάζοντας ατσιγκούνευτη γουλιά. -«Για την ακρίβεια εσύ έπεσες πάνω μου» αντέτεινα. Απέμεινε για λίγο σκεφτικός. -«Κι όμως, ήταν ωραιότερο το Λονδίνο δίχως τους ουρανοξύστες» είπε στο τέλος κοιτάζοντας από τη τζαμαρία. «Νομίζω πως τους είδα φορτωμένους σε ονειρικό μπρίκι να γίνονται καπνός. Ποιος ξέρει τι βάζουν στα ποτά οι ανεύθυνοι;» αναρωτήθηκε και βυθίστηκε στον κόσμο του.

Κατέφυγα κι εγώ στον δικό μου, συνεχίζοντας να διαβάζω τις αμφιλεγόμενες απόψεις του Ιταλού προφέσορα και να μεταφράζω αυτή τη φορά στα αγγλικά: «Στο αίμα των Σειρήνων κυλούν οι αιώνες. Η απεριόριστη έκτασή τους μετατρέπεται σε ασυγκράτητο ρεύμα ζωής χωρίς γνώση, συνείδηση και γεγονότα, που πηγάζει μολαταύτα από τα νάματα της σοφίας, της ηθικής και της ιστορίας…». -«Κυλούν είπες; Σέρναμε τα χαράματα ένα βαρέλι ή μου φάνηκε;» φωτίστηκε διαμιάς το πρόσωπό του. Εξακολούθησα ανεπηρέστος τον χαβά μου: -«…Τούτοι οι αστείρευτοι καταρράκτες ευδαιμονίας παγώνουν σε στιγμές άχρονες και άφθαρτες. Οι καλότυχοι που αξιώνονται την επαφή μαζί τους εισδύουν στην αρχετυπική ελευθερία και ομορφιά, τόσο απόλυτα ώστε τις λησμονούν ακαριαία συνεπαρμένοι απ’ την απλότητα της αθανασίας». (Συνεχίζεται)