Μία ακουστική έρευνα ολλανδικής ομάδας επιστημόνων έρχεται να αμφισβητήσει τα όσα θεωρούνταν μέχρι πρόσφατα ως κοινός τόπος. Σύμφωνα με τα συμπεράσματα των μελετών, το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου ίσως να μην έχει τόσο εντυπωσιακή ακουστική, για την οποία διαφημίζεται εδώ και αιώνες.
Ο Κόνσταντ Χακ επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Τεχνολογίας του Αϊντχόφεν και οι φοιτητές του (ανάμεσά τους και μία Ελληνίδα) πραγματοποίησαν μία σειρά από ακουστικές μελέτες σε τρία αρχαία θέατρα, της Επιδαύρου, του ‘Αργους και του Ηρώδου του Αττικού στην Αθήνα, σε συνδυασμό με εργαστηριακά ακουστικά πειράματα.
Αναφορικά με το θέατρο της Επιδαύρου η ομάδα χρησιμοποίησε 20 μικρόφωνα τοποθετημένα σε 12 σημεία, καθώς και δύο μεγάφωνα, ένα στη σκηνή του θεάτρου (ορχήστρα) και ένα στο πλάι. Οι ερευνητές έκαναν συνολικά 2.400 ηχογραφήσεις, μεταξύ άλλων ενός νομίσματος που έπεφτε, ενός χαρτιού που σκιζόταν και ενός ανθρώπου που ψιθύριζε.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, αν και ο ήχος του νομίσματος ή του χαρτιού θα ήταν δυνατό, όντως δυνατό, να ακουστεί σε όλο το θέατρο, οι ήχοι αυτοί θα ήσαν αναγνωρίσιμοι ως νόμισμα που έπεφτε και ως χαρτί που σκιζόταν, μόνο μέχρι τη μέση περίπου του θεάτρου. Ο ψίθυρος θα μπορούσε να ακουσθεί μόνο από τις μπροστινές θέσεις. Μόνο όταν οι ηθοποιοί φώναζαν δυνατά, τα λόγια τους θα ήταν δυνατό να γίνουν κατανοητά έως τις ψηλότερες θέσεις του θεάτρου.
Ως απάντηση, ο αναπληρωτής καθηγητής κλασικών σπουδών Αρμάν Ντ’ Ανγκούρ του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης αντέτεινε ότι «η νέα έρευνα βασίζεται σε ένα θέατρο που έχει αλλάξει με το πέρασμα των αιώνων», συνεπώς, όπως είπε, «δεν μπορούμε να είμαστε καθόλου βέβαιοι ότι σήμερα οι ήχοι ακούγονται ακριβώς όπως τότε».
Προσέθεσε ότι οι αρχαίοι Έλληνες πιθανότατα χρησιμοποιούσαν διάφορους τεχνητούς και ευφάνταστους τρόπους για να ενισχύουν τους ήχους, κάτι που η νέα μελέτη δεν λαμβάνει υπόψη της.
Σύνδεσμος για τις επιστημονικές δημοσιεύσεις ΕΔΩ
