Τελευταία, αφ’ ενός λόγω της οικονομικής κρίσης, αφ’ ετέρου λόγω επιλογών των ίδιων των μουσικών, η προσφορά εκδηλώσεων με έργα βασικού ρεπερτορίου κλασικής μουσικής δωματίου συρρικνώθηκε οριακά στην αθηναϊκή μουσική ζωή.
Ετσι, το θαυμάσιο τετραήμερο μουσικής δωματίου που πρόσφερε για τρίτη χρονιά, στα τέλη Σεπτέμβρη, η Γεννάδειος Βιβλιοθήκη της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών ήταν όλως ευπρόσδεκτη (27-30/9/2017).
Η διοργάνωση υπήρξε μέρος ευρύτερης προσφοράς του αμερικανικού Ινστιτούτου Μουσικής Κέρτις και υλοποιήθηκε με σύμπραξη του Γερμανοελληνικού Πολιτιστικού Κοινωφελούς Ιδρύματος «Σβαρτς» και του θεσμού «Το Ινστιτούτο Κέρτις σε διεθνή περιοδεία», που υποστηρίζεται από την πολυεκατομμυριούχο βαρόνη Νίνα φον Μάλτζαν.
Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στη διεθνή κινητικότητα καλλιτεχνών (αποφοίτων, υποτρόφων, επαγγελματιών), οι οποίοι επιλέγονται με αυστηρά αξιοκρατικά κριτήρια. Οι τέσσερις συναυλίες προσφέρθηκαν δωρεάν και φιλοξενήθηκαν στην καλής ακουστικής Αίθουσα «Κότσεν» της Γενναδείου. Στις εκτελέσεις απόφοιτοι της σχολής συνέπραξαν με διδασκάλους.
Στις 27/9/2017, η Παλαβί Μαχιντάρα (Pallavi Mahidhara) πρότεινε ένα πρόγραμμα ακραία πολωμένων επιλογών πιανιστικού ρεπερτορίου: δύσκολα θα φανταζόταν κανείς πιο αντιθετικά ακούσματα από αυτά των ιμπρεσιονιστικών «Καθρεπτών» του Ραβέλ και των βιρτουοζίστικων «Μεγάλων σπουδών Παγκανίνι» του Λιστ. Στην πενταμερή σουίτα του Γάλλου συνθέτη η ακατανίκητη σαγήνη της ατμοσφαιρικής γραφής –ηχητικό αντίστοιχο αιθέριας ακουαρέλας- βασίζεται σε ιδιαίτερα ψαγμένα αρμονικά εφέ αλλά και προσεκτικά υπολογισμένη δομή.
Η Ινδοαμερικανή πιανίστρια απέδωσε το κάθε μέρος της σουίτας διατηρώντας υποδόρια συνοχή κάτω από την ποικιλία των εντυπώσεων, υπογραμμίζοντας εύστοχα τα δεσπόζοντα χαρακτηριστικά: την αίσθηση άναρχης, νευρικής κινητικότητας στις «Νυχτοπεταλούδες», τη μελαγχολική, αποπνικτική ακινησία του έρημου δάσους στα «Θλιμμένα πουλιά», το νανουριστικό, παλινδρομικό παιχνίδι των κυμάτων στη «Βάρκα στον ωκεανό», το νευρώδες, αιχμηρό σπανιόλικο ρυθμικό στοιχείο στην «Πρωινή καντάδα του γελωτοποιού», τις μακρόθεν, τυχαίες αρμονικές συνηχήσεις στην «Πεδιάδα με τις καμπάνες». Η ιδιαίτερα φροντισμένη εκτέλεση διέθετε ακρίβεια, ευαισθησία και πτητικό, ιδανικά εύπλαστο ήχο.
Αντίθετα, στις ακραία απαιτητικές, δεξιοτεχνικές σπουδές του Ούγγρου δημιουργού το σφιχτοδεμένο, τεχνικά αψεγάδιαστο, πεντακάθαρα αρθρωμένο παίξιμό της Μαχιντάρα επικεντρώθηκε στις επιδεικτικά σκηνοθετημένες αντιθέσεις της γραφής. Αθλητικά δυναμικό, τεταμένο, ακριβές, ανέδειξε την περίπλοκη φραστική και την πυρετώδη γραφή του Λιστ και κορυφώθηκε σε καίριες εκρήξεις βιαιότητας, προσφέροντας εκτελέσεις που ενθουσίασαν τους φίλους του βιρτουοζίστικου πιάνου!
Κλαρινέτο και βιόλα με ρομαντική έκφραση
Στις 29/9/2017, το πρόγραμμα περιλάμβανε έργα μουσικής δωματίου με συμμετοχή κλαρινέτου. Αρχικά η πιανίστρια Παλαβί Μαχιντάρα, ο βιολίστας Εντουαρντ Γκαζουλέας και ο Καναδός κλαρινετίστας Μάικλ Ρούζινεκ έπαιξαν τέσσερα από τα «Οκτώ κομμάτια, έργο 83» του Μαξ Μπρουχ.
Πρόκειται για καθαρόαιμα ρομαντικές μουσικές, στις οποίες το ενδιαφέρον της γραφής ισομοιράζεται ανάμεσα στη μεστή λυρική έκφραση, τις μετρημένες δεξιοτεχνικές εξάρσεις και την ευρηματική εξερεύνηση των ηχοχρωματικών συνδυασμών βιόλας-κλαρινέτου. Στηριγμένη στο φερέγγυο, στιβαρό υπόβαθρο που πρόσφερε από το πιάνο η Μαχιντάρα, Γκαζουλέας και Ρούζινεκ πρόσφεραν ιδιαίτερα φροντισμένες, χυμώδεις, αβίαστα συντονισμένες, σφριγηλής φραστικής αναγνώσεις, αναδεικνύοντας την ποικιλία των διαθέσεων και της γραφής του συνθέτη.
Ακολούθησε η σύνθεση «Πρελούδιο, Αλέγκρο και Ποιμενικό για κλαρινέτο και βιόλα» της Ρεμπέκα Κλαρκ (1886-1979). Σ’ αυτό το λυρικό, εσωστρεφές, α λα Βον Ουίλιαμς κομμάτι, η Αγγλίδα συνθέτρια αξιοποιεί με ιδιαίτερα ευφυή, αισθησιακό και ατμοσφαιρικό τρόπο τα ηχοχρώματα των δύο οργάνων, κάτι που οι Γκαζουλέας και Ρούζινεκ πρόβαλαν ιδανικά.
Συνοδευόμενη από τον κλαρινετίστα και τον πιανίστα Μίκαελ Ελίαζεν, η Αυστραλή υψίφωνος Ελενα Περόνι, που την προηγουμένη τραγούδησε άριες από ιταλικές όπερες, ερμήνευσε το γνωστό τραγούδι του Σούμπερτ «Ο βοσκός στον βράχο». Παρ’ ότι τονικά ασφαλές και ακριβές, το τραγούδι της κινήθηκε τελείως εκτός του σουμπέρτειου ύφους: με βεριστικού τύπου εξάρσεις και –κυρίως- με δυναμικές ταιριαστές στην όπερα και όχι στο γερμανικό λιντ.
Ιδανική –ανάλαφρη, ακριβής, ευαίσθητη- ήταν και πάλι η φωνητικής μελωδικότητας συμμετοχή του κλαρινετίστα. Ολοκληρώνοντας, οι τρεις ερμήνευσαν το «Τρίο Κέγκελστατ», έργο 498 του Μότσαρτ. Η απολαυστική, αβίαστη, ακριβής, καλαίσθητη εκτέλεση δόθηκε με μεστό ήχο, ήπιες ταχύτητες, δίχως υπογραμμισμένες αντιθέσεις, μελωδικά αλλ’ εκτός του φάσματος της ιστορικής ερμηνευτικής.
