Μιας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφάσισε να ρίξει στο πολιτικό παιχνίδι και τα ούφο, μπας και καταφέρει να ρίξει επιτέλους την κυβέρνηση, σκέφτηκα κι εγώ να σας μιλήσω γι’ αυτά. Με την άδεια του Χαρδαβέλλα, βέβαια, που μ’ εκείνες τις αξέχαστες εκπομπές του με τους φοβερούς ουφολόγους μάς είχε κάνει να βλέπουμε ούφο παντού.
Η πρώτη μου επαφή, που λέτε, με τα Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενα Αντικείμενα (τα ΑΤΙΑ, δηλαδή τα ούφο) ήταν όταν, μικρή μικρή διάβασα το σχετικό βιβλίο του μετρ του είδους, Εριχ φον Ντένικεν. Και έπαθα την πλάκα μου! Ρε, μπας και; Μετά ήρθε και ένα άλλο βιβλίο, γραμμένο από τον Παγκρατιώτη (και γείτονά μου) Γιώργο Μπαλάνο, που ήταν ο μεγαλύτερος ντόπιος γκουρού της ουφολογίας, και αποτρελάθηκα: Ξαφνικά, όπου πήγαινα έβλεπα μπροστά μου πράσινα ανθρωπάκια -και πράσινους σκύλους και γάτους, πράσινα καναρίνια και πράσινες κότες. Αυτά στις αρχές της δεκαετίας του ’70.
Το πράγμα πρέπει να απασχολούσε όχι μόνο εμένα, αλλά και άλλους σκύλους-φίλους. Ετσι, κάποια βραδιά που πίναμε τον φραπέ μας στου Λέντζου, στο Παγκράτι, με κάποιους φίλους, είδα -μάλλον είδαμε- έναν χρυσό δίσκο να πέφτει απ’ τον ουρανό και με φοβερή ταχύτητα να χάνεται προς το Αλσος! Κοιταχτήκαμε έντρομοι και, χωρίς να πούμε τίποτα, σηκωθήκαμε και τρέξαμε προς το Αλσος νυχτιάτικα, για να βρούμε πού έπεσε ο… χρυσός δίσκος. Ακόμα ψάχνουμε…
Ξέρετε, δεν θέλει και πολύ ο σκύλος -και ο άνθρωπος. Λίγο το διάβασμα βιβλίων γραμμένων από «ειδικούς», λίγο το πες πες, λίγο η ελπίδα ότι ίσως κάπου να υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμάς, ότι δεν είμαστε μόνοι μας στο Σύμπαν, ε, το κολλάς το μικρόβιο.
Και, όπως φαίνεται, το ‘χουν κολλήσει πολλοί. Θυμάμαι τον Κώστα Χαρδαβέλλα που, γελώντας, μού ‘λεγε ότι «όποτε έχω θέματα με ούφο, σπάνε τα τηλέφωνα της εκπομπής. Γι’ αυτό τα βάζω!».
Κι έβγαζε μια κυρία που μας περιέγραφε το πώς οι Αρειανοί φτιάχνουν τα σπίτια τους, με τα πάρκινγκ για τους ιπτάμενους δίσκους κ.λπ. Κι ανέβαινε η τηλεθέαση.
Κι έχουμε και τους πραγματικά ειδικούς, εξέχοντες αστρονόμους, Ελληνες και ξένους, να κρατάνε και μια πισινή όταν τους ρωτάνε το γνωστό «Μα, είμαστε μόνοι στο Σύμπαν;», να λένε, δηλαδή, το μεσοβέζικο «Πού ξέρετε; Ισως ναι, ίσως όχι».
Μια απάντηση που θεωρητικά είναι σωστή -στην επιστήμη τίποτε δεν αποκλείεται- αλλά πρακτικά ισοδυναμεί με το να ψάξεις και να βρεις έναν μαύρο κόκκο άμμου, κρυμμένο σε μια παραλία με λευκή άμμο, μήκους 20 χιλιομέτρων. Τρέχα γύρευε…
*Η Αλλοπάρ μπορεί να γελάει με τα ούφο και τους ουφολόγους, αλλά κάποια βράδια την έχω πιάσει ν’ ανεβαίνει στην ταράτσα και να χαζεύει τον έναστρο ουρανό. Το μεγάλο ερώτημα «είμαστε μόνοι;» φαίνεται πως την απασχολεί, κι ας μην το παραδέχεται.
