efsyn.gr , Σπύρος Τσάμης
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Ναι μεν αλλά… Είναι ποδοσφαιρική σχολή με κύρος που απορρέει και (αν όχι κυρίως) από την επανάσταση που άλλοτε, στα χρόνια του ’60 και του ’70, κήρυξε, με μπροστάρη τον Αγιαξ και άλλαξε τον ρου του ποδοσφαίρου όπως το γνωρίζαμε ώς τότε.

Αλλά, από την ίδια περίοδο (με δύο χαμένους τελικούς Παγκόσμιου Κυπέλλου, 1974 και 1978) ώς σήμερα, τη συνοδεύει ο -συνώνυμος της ηττοπάθειας- χαρακτηρισμός της ομάδας που φτάνει στη βρύση αλλά δεν βρέχει τα χείλια της στην κορυφαία ποδοσφαιρική συνύπαρξη.

Φαντάζει βαθιά ριζωμένη πλέον στην αγωνιστική ιδιοσυγκρασία της η ηττοπάθεια!

Βαριά λέξη για τους Ολλανδούς, μαζί και για όσους τους αγαπήσαμε από την εποχή που η μπαγκέτα του Γιόχαν Κρόιφ έδωσε άλλη αισθητική μορφή στο ποδόσφαιρο. Βαριά, αλλά αληθινή.

Ούτε του χρόνου (2018) στη Ρωσία θα δούμε πορτοκαλί εμφανίσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως άλλωστε και στο προηγούμενο (2016) Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Γαλλίας. Δύο συνεχείς αποκλεισμοί.

Κι όποιος πει «μα ακόμη κι αν μετείχαν στις ίδιες διοργανώσεις, ίσως πάλι εντυπωσίαζαν ώς τα πρόθυρα του τελικού και, όπως συνηθίζουν, είτε στον τελικό είτε στον ημιτελικό, πάλι θα αποτύγχαναν», δίκιο θα έχει!

Πώς, αλήθεια, να σβήσει η ίδια δίψα των Ολλανδών -και των απανταχού της γης θαυμαστών τους- με την κατάκτηση ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος (1988) από τη λυρική (μία των «οράνιε») γενιά των Γκούλιτ, Ράικαρντ, Φαν Μπάστεν, Μιούρεν, Φαν Μπρόικελεν, αδελφών Κούμαν και όχι μόνο.

«Κούμαν» είπαμε και αντί, λοιπόν, να ανακυκλώνουμε τα -πάγια πλέον- συμπεράσματα για την Εθνική Ολλανδίας, χτυπήσαμε την πόρτα του Ρόναλντ Κούμαν, ενός από τα δύο αδέλφια της ίδιας ομάδας. Ο Ερβιν ήταν ο άλλος. Προπονητής της Εβερτον.

Δεδομένη η πρόθεση της ολλανδικής ομοσπονδίας να του αναθέσει την τεχνική ευθύνη της, ο ίδιος όμως ξεκαθάρισε πριν από μια εβδομάδα: «Δεν θα είμαι εγώ νέος προπονητής της Εθνικής».

Λογική φαντάζει η αναζήτηση μορφής που έχει, όπως ο Κούμαν, έντονη προσωπική σχέση με την Εθνική ώστε να βρεθεί η λύση μετά τη νέα αποτυχία.

Μια από τις πολλές, μετά από συνολικά τρεις (το 2010 απέναντι στους Ισπανούς στον τελικό ήταν η άλλη) ατελέσφορες προσπάθειες κατάκτησης του μεγάλου στόχου. Πορεία ώς τον μικρό τελικό και τρίτη θέση το 2014 στα γήπεδα της Βραζιλίας και τώρα, λοιπόν, αδυναμία έστω και παρουσίας στη μεγάλη ποδοσφαιρική συνύπαρξη.

Σε άλλο ερέθισμα της ολλανδικής τηλεόρασης, τρεις ημέρες μετά το ξεκάθαρο «όχι» του στην Εθνική, η απάντησή του ήχησε σιβυλλική, μα ταυτόχρονα και ουσιαστική:

«Υπάρχουν διάθεση, πρόγραμμα και προϋποθέσεις για επάνοδο της Εθνικής μας στις πετυχημένες παρουσίες… Ολοι γνωρίζουν καλά τα “γιατί” της αδυναμίας να πάμε στο Παγκόσμιο Κύπελλο και τα “πρέπει” της ανάκαμψης».

Xωρίς Ρόμπεν

Ο νέος κάτοχος του πηδαλίου της Εθνικής Ολλανδίας γνωρίζει πως δεν θα έχει στη διάθεσή του τον Αριεν Ρόμπεν.

Ανακοίνωσε πως δεν θα αγωνιστεί πάλι με την Εθνική, αν και στον «δρόμο» του δικού μας ρεπορτάζ ακούσαμε από Ολλανδούς δημοσιογράφους πως «αν είχε αναλάβει ο Κούμαν, να είστε σίγουροι πως θα προσπαθούσε να μεταπείσει τον Ρόμπεν. Εχουν καλές σχέσεις και ούτως ή άλλως ο νέος προπονητής, όποιος κι αν είναι, χρειάζεται την εμπειρία του Ρόμπεν».

Πάντως, σε βάθος χρόνου, σταθερές παρουσίες στον πάγκο της Εθνικής δεν υπάρχουν.

Την τελευταία εικοσαετία (μικρό χρονικό διάστημα για τόσες αλλαγές προπονητών), ο Ντικ Αντβοκάατ ανέλαβε σε τρεις (!) περιόδους προπονητής της, από δύο οι Λουίς φαν Χάαλ, Γκους Χίντινκ, ενώ ένα πέρασμα από την τεχνική ευθύνη της μετρούν τέσσερις προπονητές (Φαν Μπάστεν, Ράικαρντ, Μπλιντ, Μάρβικ)!

Ζητούμενο λοιπόν είναι και η σταθερή παρουσία προπονητή στον πάγκο της με ό,τι -εύλογα ευεργετικό- συνεπάγεται για την ανάγκη χάραξης συγκεκριμένης αγωνιστικής φιλοσοφίας.

Υπάρχουν οι παίκτες για να συμβεί αυτό; Υπάρχουν, κυρίως εκτός ολλανδικών γηπέδων βέβαια.

Η απουσία συναγωνισμού εντός συνόρων της γης που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, δηλαδή το χαμηλό επίπεδο του ολλανδικού πρωταθλήματος (οι έμπειροι παίκτες-αξίες παίζουν σε ομάδες του εξωτερικού), αναφέρεται τις τελευταίες ημέρες ως μια από τις αιτίες και της φετινής αποτυχίας πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Αλλά αυτό πάντα συνέβαινε, από τον τελικό του 1974 στην -τότε Δυτική- Γερμανία μέχρι σήμερα: εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι ισχυρές προσωπικότητες της ενδεκάδας αναζητούσαν την τύχη τους σε ομάδες του εξωτερικού, πολύ περισσότερο με την ελεύθερη διακίνηση των κοινοτικών ποδοσφαιριστών την τελευταία 25ετία.

Δημοσιογράφοι αλλά και μέλη της ολλανδικής ποδοσφαιρικής οικογένειας παρατηρούν τις τελευταίες μέρες πως «όποιος κι αν αναλάβει, οφείλει να μην κάνει το ίδιο λάθος».

Οπου «λάθος», το αγωνιστικό σύστημα που «επέβαλε» ο Φαν Χάαλ στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014.

Τότε ο Φαν Χάαλ είχε αναιρέσει το 4-3-3, δηλαδή το αρμονικό με την πάγια φυσιογνωμία του… αεικίνητου Ολλανδού ποδοσφαιριστή σύστημα, και είχε εφαρμόσει το 3-5-2 που «ζητά» άλλου είδους φυσικά και πνευματικά προσόντα.

Λεπτομέρεια που αποδεικνύει την απαίτηση των Ολλανδών για σταθερότητα: το 2014, η Ολλανδία τερμάτισε τρίτη, αλλά αν και νικήτρια στον μικρό τελικό, ο γνωστός καημός τους για -επιτέλους- κατάκτηση του τροπαίου δεν εντάσσει την ίδια πορεία στις επιτυχίες της Εθνικής.

Καθησυχαστικός εμφανίστηκε την προηγούμενη Δευτέρα στην ολλανδική τηλεόραση ο -υπό τον Κρόιφ στον Αγιαξ και την Εθνική- «σοφός» αμυντικός Ρούντι Κρολ: «Υπάρχουν η παιδεία και η ψυχραιμία να ξημερώσει καλύτερη μέρα, να βρεθεί η λύση».

«Παιδεία» είπε και ακαριαία ανακαλέσαμε στη μνήμη την ύπαρξη ποδοσφαιρικών ομάδων-σχολών στην Ολλανδία, με προεξάρχουσα την «εταιρεία παραγωγής ταλέντων» του Αγιαξ – παίκτες του ήταν και παραμένουν η βάση του έμψυχου δυναμικού της.

Εξ ορισμού, από εκεί θα προέλθει κι αυτή η ανάκαμψη που φαντάζει θέμα λίγου ή περισσότερου χρόνου.