Δεν απέφυγε τα «θα» ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αν και είχε δεσμευτεί ότι θα είναι μετρημένος, υπεύθυνος και θα καταθέσει κοστολογημένες προτάσεις. Και καλά με τα εύκολα «θα»: Θα καταργήσω (η συνεχής χρήση του «εγώ» πάντως δεν σε κάνει ηγέτη μεγάλου βεληνεκούς) τον νόμο Φίλη – Γαβρόγλου, θα τσακίσω τη γραφειοκρατία, θα ξεμπλοκάρω τις επενδύσεις, θα επιτρέψω ιδιωτικά πανεπιστήμια -το πρόβλημα με το Σύνταγμα πώς θα το ξεπεράσει άραγε;-, θα εξαφανίσω τους λαθρεπιβάτες του καπιταλισμού, θα εκσυγχρονίσω το Δημόσιο, θα διώξω τους φοιτητοπατέρες.
Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει από τις κυβερνήσεις και από τα κόμματα που ήταν, όπως έλεγαν, πανέτοιμα να κυβερνήσουν, ότι θα εξαλείψουν τη γραφειοκρατία, θα μειώσουν τις σπατάλες, θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή, θα δημιουργήσουν επιτελικό, δίκαιο και αποτελεσματικό κράτος; Πολλές. Γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.
Το θέμα είναι τι γίνεται με τα δύσκολα «θα», η υλοποίηση των οποίων δεν εξαρτάται από σένα, ακόμη κι αν έχεις τη βούληση, ακόμη κι αν κάνεις φιλότιμες προσπάθειες να περάσεις την εντύπωση ότι το κόμμα σου έχει αφήσει πίσω του το βρόμικο και αμαρτωλό παρελθόν του -υπόθεση βεβαίως πολύ προβληματική αφού οι απογοητευμένοι πολίτες βλέπουν τα ίδια πρόσωπα να τους υπόσχονται ότι θα πετύχουν εκεί που είχαν αποτύχει παταγωδώς όταν ήταν στα πράγματα.
Τα δύσκολα «θα» του κ. Μητσοτάκη είναι αυτά που αναφέρονται στη φορολογία. Προϋπόθεση για τη γενναία μείωσή της (η σημαία της Ν.Δ.) είναι η μείωση των πρωτογενών πλεονασμάτων, τα οποία ο κ. Μητσοτάκης θεωρεί υπερβολικά. «Θα πείσω τους εταίρους ότι πρέπει να υποχωρήσουν» υπογράμμισε. Το προσπάθησε και η παρούσα κυβέρνηση αλλά τζίφος. Το ζητάει ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γ. Στουρνάρας αλλά πέφτει σε τοίχο. Το φωνάζει το ΔΝΤ αλλά δεν εισακούεται.
Μήπως ο αρχηγός της Δεξιάς διαθέτει κάποια κρυφά ατού τα οποία θα αναγκάσουν τον Σόιμπλε να αλλάξει άποψη; Μακάρι, αλλά δεν το νομίζω. Αν ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει ότι οι δανειστές θα του κάνουν τα χατίρια επειδή είναι στον ίδιο πολιτικό χώρο, πλανάται πλάνην οικτράν.
Αυτό που θέλουν οι δανειστές είναι να γίνεται η δουλειά τους χωρίς κοινωνικές εκρήξεις. Οποιος την κάνει θα τον στηρίζουν. Και βεβαίως προτιμούν να κάνει τη δουλειά μια κυβέρνηση που έχει διαφορετικά ιδεολογικά σημεία αναφοράς γιατί έτσι ενισχύεται η αντίληψή τους ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να μοιράζουν φιλοφρονήσεις στη σημερινή κυβέρνηση, κάτι που εξοργίζει τη Δεξιά και τους διαύλους ενημέρωσης που την πλαισιώνουν.
Δύο είναι τα προβλήματα του προέδρου της Ν.Δ.: Δεν μπορεί να παρουσιαστεί στους δανειστές ως ικανότερος από τον Τσίπρα διαχειριστής των μνημονίων (αυτό δεν χωνεύεται) και δεν μπορεί να πείσει τους φτωχούς ότι το τραχύ νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του θα είναι προς το συμφέρον τους. Εκτός αν έχει στο μυαλό του να συγκρουστεί με τους θεσμούς. Να γίνει δηλαδή Τσίπρας της πρώτης περιόδου. Λέμε τώρα…
Ανάγωγα
Μετά την Ντόρα Μπακογιάννη και ο Ανδρέας Λοβέρδος βλέπει εκλογές την άνοιξη. Ποιου έτους δεν διευκρινίζουν, αλλά φαντάζομαι ότι εννοούν την άνοιξη του 2018. Εκλογές όμως έβλεπαν και την άνοιξη του 2017 και την άνοιξη του 2016, μερικοί και την άνοιξη του 2015 (θυμάστε τα περί λιλιπούτειας αριστερής παρένθεσης). Οι εκλογές δεν ήρθαν και οι προβλέψεις έπεσαν έξω.
Ε, και; Μπέρδεψαν την επιθυμία τους με την πραγματικότητα, αλλά δεν τρέχει τίποτε. Κάποτε θα γίνουν εκλογές. Θα είναι άνοιξη, θα είναι χειμώνας, θα είναι φθινόπωρο, θα είναι καλοκαίρι; Εκτός αν η κυβέρνηση Τσίπρα που έχει λατινοαμερικάνικη στόφα, όπως την κατηγόρησε ο αρχηγός της Ν.Δ., τις καταργήσει…
