Στην πλατεία του Λαύκου με άφησα χθες και στις εφημερίδες που πια δεν έρχονται στο χωριό. Μόνο τώρα δεν πας εσύ για εφημερίδα, τα νέα έρχονται σε σένα μέσω δορυφόρου σε οθόνη πατώντας πλήκτρα. Νέα όμως που ούτε χαρτί και μελάνι μυρίζουν ούτε δάχτυλα λερώνουν! Αλλοι καιροί…
Πίνω μπύρα παρέα με τη σκυλίτσα των εγγονών μου. Ελάχιστες παρέες στα τραπέζια, νωρίς ακόμα, και η ώρα και η εποχή. Χωριανοί περνοδιαβαίνουν, γηγενείς και Αλβανοί, γνωστοί οι περισσότεροι, λέμε κι από καμιά κουβέντα.
Είμαι επαρκώς ενημερωμένος. Εχουμε ειδησεογραφικό μέλι οι δημοσιογράφοι: έρχονται τα νέα/μύγες και κολλάνε πάνω μας. Στέκεται ο άλλος όρθιος από πάνω σου. «Τι έχεις να πεις γι’ αυτό;», ρωτάει. Ετσι μαθαίνεις κι εσύ «γι’ αυτό», που δεν το ήξερες! Λένε για «παράπονα στο δήμαρχο». Οσοι το λένε δεν έχουν ιδέα από «παράπονα σε δημοσιογράφο»!
Ναι, είμαι ενήμερος: Σκουπίδια και πώς μας προέκυψαν. Κινήσεις πολιτικές εμφανείς και αφανείς. «Συγχωροχάρτι» Συντάγματος διά Συμβουλίου Επικρατείας σε φοροφυγάδες παρελθόντων ετών. «Καμπάνα» σε Google από Κομισιόν.
Ακόμα και για το μάθημα των Θρησκευτικών (σκασίλα μου, πάντα εικοσάρι έπαιρνα!), αλλά και για «πλοίο των οργίων». Απ’ όλα έχει ο μπαξές του Ιντερνετ!
Ομως θέλω να ξεσκάσω. Φίλος έχασε αναπάντεχα τη σύντροφό του από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη! Φωνάζω στο τραπέζι την κοπέλα που με σερβίρισε, κόρη της ταβερνιάρισσας, την ξέρω από παιδάκι.
«Γιατί οι άντρες περπατάμε με τα χέρια στην πλάτη και οι γυναίκες δεν το κάνουν;», ρωτάω για να ξεκολλήσω το μυαλό μου. «Εγώ το κάνω!» μου απαντάει γελώντας. Ενα «τσαφ» είναι αρκετό να σου γυρίσει τη διάθεση!
