Από την Τατιάνα Ιωάννου, που έχει την υπομονή και την καλοσύνη να διαβάζει τη σελίδα μας, πήραμε ένα e-mail γεμάτο παράπονα -δίκαια, ως επί το πλείστον- για τους σκύλους της πόλης – ακριβέστερα, για τους κατόχους τους. Το δημοσιεύουμε, μαζί με την απάντησή μας, καθώς είναι θέμα γενικού ενδιαφέροντος.
«Καλή σας μέρα, κύριε Διαμαντή
Διαβάζω με ενδιαφέρον τα άρθρα σας, παρ’ όλο που ούτε κατοικίδιο έχω ούτε σκέφτομαι να αποκτήσω. Σέβομαι όλα τα ζώα και τα δικαιώματά τους και φροντίζω τα αδέσποτα γατιά της γειτονιά μου (Νέο Ηράκλειο). Οι αδέσποτοι σκύλοι είναι ελάχιστοι. Τα τελευταία χρόνια, σχεδόν κάθε νοικοκυριό της Αττικής έχει αποκτήσει σκύλο. Από μικρούς έως τεράστιους. Ανεξαρτήτως εισοδήματος (πράγμα πολύ περίεργο).
»Το πρόβλημα για εμάς τους υπόλοιπους δεν είναι μόνο οι ακαθαρσίες στα -ούτως ή άλλως- κατεστραμμένα ή ανύπαρκτα πεζοδρόμια, αλλά τα γαβγίσματα! Κάθε αρχοντοχωριάτης νομίζει πως αρκεί να ταΐζει και να βγάζει βόλτα τον σκύλο του. Δεν τον εκπαιδεύει και δεν του παρέχει χώρο μεγαλύτερο από τα στενά μπαλκόνια των πολυκατοικιών.
»Ετσι, εκτός από τη φασαρία που γίνεται όταν εμφανιστεί ξένος σκύλος στα πέριξ, έχουμε και εκείνους που ουρλιάζουν όλη νύχτα. Συνήθως επειδή το αφεντικό τους λείπει ή τους έκλεισε απ’ έξω. Κι αν θίξεις το ζήτημα σε γνωστούς σου, σε κοιτούν λες και είσαι υποψήφιος δολοφόνος αθώων πλασμάτων. Δεν είναι φιλοζωία η ασυδοσία.
»Τον Μάιο είχα πάει στην Ισπανία, όπου 2 στα 3 νοικοκυριά έχουν σκύλο. Το μόνο γάβγισμα που άκουσα ήταν όταν το ζώο είδε το αφεντικό του, ενώ το είχε βγάλει βόλτα η κόρη της οικογένειας. Σας παρακαλώ, γράψε κάτι γι’ αυτό. Η κατάσταση είναι αφόρητη, ιδίως το καλοκαίρι. Δεν μπορεί ο κάθε ανάγωγος να μου επιβάλλει να κοιμάμαι με κλειστά τζάμια! Σας ευχαριστώ πολύ».
►1. Το ότι «κάθε νοικοκυριό έχει αποκτήσει σκύλο», και μάλιστα «ανεξαρτήτως εισοδήματος», δεν νομίζω ότι είναι κακό. Αντίθετα, το θεωρώ θετικό που έχει αυξηθεί ο αριθμός των Ελλήνων ζωόφιλων, ειδικά στις πόλεις. Και είναι καλό που έχει αλλάξει, προς το καλύτερο, η συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα, γενικά. Ζώντας με έναν ή περισσότερους σκύλους, καταλαβαίνεις ότι και τα ζώα έχουν αισθήματα, χαίρονται, θυμώνουν, πονάνε, αγαπάνε, όπως ακριβώς και οι άνθρωποι. Και ότι όσα έλεγαν, παλιά. π.χ. «Μη! Θα σε φάει!» και «Είδες σκύλο; Πάρε ξύλο!» ή «Καλέ δαγκώνει;» δεν λέγονται πια, παρά μόνο από κάποιες γιαγιούλες απ’ το χωριό.
►2. Οι ακαθαρσίες των σκύλων στα πεζοδρόμια είναι πράγματι κάτι το πολύ ενοχλητικό, για όσους προσπαθούν να περπατήσουν σ’ αυτά. Και, φυσικά, γι’ αυτό φταίνε οι κάτοχοι των σκύλων, που δεν τις μαζεύουν αμέσως, όπως έχουν υποχρέωση. Πρέπει να πω, όμως, ότι όλο και περισσότεροι, τελευταία, βγαίνουν «βόλτα» με τα σκυλιά τους κρατώντας και την απαραίτητη σακουλίτσα. Βλέπετε, αυτά τα πράγματα γίνονται σιγά σιγά. Είκοσι χρόνια πριν δεν έβλεπες ούτε έναν να τα μαζεύει. Τώρα βλέπεις.
►3. Πράγματι, είναι πολύ ενοχλητικό το γάβγισμα των σκύλων, που κάποιοι αδιάφοροι ιδιοκτήτες τους τα περιορίζουν, κατά την απουσία τους, σε μικρά ή μεγάλα μπαλκόνια. Ο νόμος το απαγορεύει και ίσως οι ιδιοκτήτες να συμμορφώνονταν αν ένας αστυνομικός τούς έκανε μια σύσταση. Απ’ την άλλη, ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, είναι δύσκολο να απαγορέψεις στον σκύλο σου να βγει στο μπαλκόνι και να… ζητήσει τον λόγο από έναν περαστικό σκύλο, καθώς οι μπαλκονόπορτες είναι σχεδόν όλη μέρα ανοιχτές.
►4. Το ότι, όπως γράφετε, «στην Ισπανία δεν γαβγίζουν οι σκύλοι», μου φαίνεται λίγο τραβηγμένο. Οι σκύλοι γαβγίζουν παντού, σ’ όλο τον κόσμο, όποτε κρίνουν ότι πρέπει να γαβγίσουν. Ή όπως έχουν μάθει: Ο πρώτος μου σκύλος, ο Αρης, γάβγισε για πρώτη φορά όταν έγινε 9 μηνών. Μέχρι τότε πιστεύαμε πως είχε κάποιο πρόβλημα με τις φωνητικές χορδές του. Στην πανσιόν, όμως, που τον πήγαμε τότε, επειδή θα λείπαμε για 5-6 μέρες, έμαθε να γαβγίζει, ακούγοντας τους άλλους σκύλους. Επίσης, το ροτβάιλερ που ζει στον κήπο ενός γείτονα, δεν το ‘χουμε ακούσει ποτέ να γαβγίζει. Και μόνο που σε «καρφώνει» με το βλέμμα του, όταν σταθείς έξω απ’ την αυλόπορτά του, σε αναγκάζει να φύγεις γρήγορα.
►5. Το να γαβγίζει συνεχώς ο σκύλος, σημαίνει ότι κάποιο πρόβλημα έχει. Κι εμένα, αν με περιόριζαν σ’ ένα μπαλκονάκι, θα ούρλιαζα απ’ το πρωί ώς το βράδυ. Μια νύχτα, εδώ στον Μαραθώνα, ξύπνησα απ’ τα γαβγίσματα των -τεσσάρων τότε- σκύλων μου. Εκανα υπομονή μπας και σταματήσουν. Τίποτα. Σηκώθηκα, άναψα τα φώτα και βγήκα στον κήπο: Και τα 4 ήταν κάτω από μια λεύκα και γάβγιζαν μια γάτα, που είχε τη φαεινή ιδέα να χωθεί στον πίσω κήπο. Ε, τα έδεσα, πήρα τη σκάλα, κατέβασα τη γάτα, την έβγαλα έξω και το θέμα έληξε.
Ο νόμος επιτρέπει την παραμονή έως και δύο ζώων ανά διαμέρισμα, υπό τις εξής προϋποθέσεις:
● Οτι θα τηρούνται οι κανόνες ευζωίας των ζώων, οι υγειονομικές διατάξεις και οι διατάξεις περί ωρών κοινής ησυχίας.
● Οτι τα ζώα δεν θα ζουν μόνιμα σε ταράτσες, μπαλκόνια, βεράντες, πιλοτές κ.λπ. κοινόχρηστους χώρους, αλλά μέσα στο διαμέρισμα.
