Βρε, καλώς μου τα τα παλιόπαιδα, τ’ ατίθασα! Που θέλουν να κρυφτούν πίσω από τις θεσμικές θέσεις τους και η χαρά δεν τα αφήνει. Ελα, όμως, που υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Οσο κι αν νομίζουν ότι είναι οι ίδιοι «ξενοδόχοι», δεν παύουν να είναι υπάλληλοι. Καλοπληρωμένοι μεν, καλομαθημένοι ποσώς, αλλά υπάλληλοι. Οχι μόνο της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αλλά κυρίως ενός πράγματος, δυσεύρετου μπορεί, μικρού σε εξουσιαστικό εκτόπισμα ίσως, ωστόσο υπάρχον και διαλαλούν, που ονομάζεται Λογική.
«Είναι ζήτημα αρχής να μη σχολιάζουμε εθνικές νομικές διαδικασίες». Αυτό απάντησε (!) ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Μαργαρίτης Σχοινάς, ερωτηθείς σχετικά με την υπόθεση του πρώην επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, Ανδρέα Γεωργίου. Για να μην μπερδευόμαστε με ονόματα και διευθύνσεις, εξηγούμαι: ο Ανδρέας Γεωργίου, ως πρώην επικεφαλής της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, δικάζεται για το αδίκημα της παράβασης καθήκοντος, καθώς κατηγορείται ότι διόγκωσε τεχνητά το έλλειμμα του 2009 με αποτέλεσμα η Ελλάδα να υπαχθεί σε καθεστώς μνημονίων. Τι λέει δηλαδή η κατηγορία: ότι κάποιος (συγκεκριμένα, αυτός ο κάποιος) έδωσε λανθασμένα στοιχεία για την ελληνική οικονομία και εξαιτίας αυτού (και κάποιων άλλων «κάποιων», που τώρα διακοπεύουν εις τας εξωτικάς Ελούντας -κατεξοχήν «λαϊκό» προορισμό), κάνουμε τώρα όλοι εμείς οι υπόλοιποι… διακοπές μετά των αλλοφύλων. Τουτέστιν, μας έχουν καθίσει στον σβέρκο οι εν λόγω αλλοδαποί «ξενοδοχοϋπάλληλοι» και δεν μας αφήνουν ν’ ανασάνουμε.
Ερχεται λοιπόν η Λογική και ρωτά: Και τι την ενδιαφέρει την Κομισιόν, αν εμείς εδώ στη χώρα μας θέλουμε να παραπέμψουμε σε δίκη έναν Ελληνα διοικητικό υπάλληλο που κατηγορείται πως δεν έχει κάνει σωστά τη δουλειά του; Μήπως γιατί, λέω εγώ τώρα, δέχτηκε τότε η Κομισιόν αυτά τα παραποιημένα, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, στοιχεία και μάλιστα τα καλοδέχτηκε; Μήπως γιατί ισχύει το «μεταξύ κατεργαρέων αλληλεγγύη»; Και ποιου ακριβώς τη λογική φτάνουν στα άκρα, όταν ναι μεν σου λένε «εμείς δεν σχολιάζουμε τις εθνικές νομικές διαδικασίες», αλλά εννοούν «κάτω τα χέρια από τον Γεωργίου, μη σας τα κόψουμε»; Με ποιο θεσμικό δικαίωμα ανακατεύονται στα «οικογενειακά» μας;… Εμείς εδώ πληρώνουμε ΕΝΦΙΑ (για να θυμηθώ την κυρία του προηγούμενου άρθρου), εσείς τι ακριβώς κάνετε;
… Η Λογική ως επίσημος κλάδος καθιερώθηκε από τον Αριστοτέλη (μετράει ήδη δηλαδή 2.500 χρόνια ιστορίας), αλλά μελετήθηκε από πολλούς αρχαίους πολιτισμούς. Η Κομισιόν από την άλλη μετράει μόνο κάποιες δεκαετίες, αλλά τη μελετάμε νυχθημερόν (πολιτισμένα και απολίτιστα). Ιδρύθηκε το 1951, είναι το σημαντικότερο θεσμικό όργανο της Ε.Ε. σε πολιτικό επίπεδο και έχει στόχο να προασπίζει τα συμφέροντα των κρατών-μελών της. Των κρατών-μελών, όχι των κρατικοδίαιτων μελών των κρατών-μελών.
Διαβάζοντας τα περί Γεωργίου επανήλθε στο μνημονικό σκηνή βιωθείσα, με πρωταγωνιστή τον Βασιλάκη (όχι τον Καΐλα, αλλά τον χρυσόστομο): ίδια ιστορία με τα όσα ζούμε (ελέω Κομισιόν και λοιπών ευρωπαϊκών θεσμών), διαφορετικοί χαρακτήρες και ένα φινάλε… στον υπερθετικό (του υπερθετικού)! Εμφανίζεται στην παραλία κουαρτέτο αποτελούμενο από μαμά, γιαγιά, τη Λένα (7 ετών) και τον Βασιλάκη (5 ετών). Η γιαγιά δίνει ένα σάκο στον μικρό και του λέει: «Είναι υπ’ ευθύνη σου πλέον!». Τον παίρνει ο Βασιλάκης και αρχίζει να βγάζει από μέσα όλα τα μέσα μεταφοράς, αυτοκινητάκια, καραβάκια, τρενάκια, αεροπλανάκια, και αρχίζει να παίζει.
Μαμά και γιαγιά έχουν αράξει στις ξαπλώστρες -ούτε σκέψη να μπούνε με τα παιδιά στη θάλασσα. «Πρόσεχε, μην μπει άμμος στη σάκα σου» προειδοποιεί η γιαγιά. Με το που την ακούει ο μικρός, παίρνει με τις δύο χούφτες άμμο και τη ρίχνει κατευθείαν μέσα! Πάνε και οι προτεσταντικές διαταγές περί ευθύνης, πάνε κι όλα. Και συνεχίζει το παιχνίδι του. Πάλι η γιαγιά: «Ελα να σε βγάλω φωτογραφία, που είσαι ωραίο αγοράκι», τη μια. «Πάρε φρούτο», την άλλη. «Γιατί δε μιλάς με την αδερφή σου;», την τρίτη. Ολο διαταγές και παραγγέλματα… Μια, δυο, τρεις, γυρίζει ο Βασίλης (δεν ήταν να τον λεν Αλέξη!) με ύφος και της λέει: «Καλά ε, είσαι και πολύ μεγάλη χαλαστράρα!».
