Τη νύχτα που έφυγε η Αρλέτα, φύσηξε ένα δυνατό μελτέμι που λύγισε τα δέντρα στο πάρκο, ξεσήκωσε τη σκόνη που είχε σκεπάσει τα πεζοδρόμια από τις μέρες του καύσωνα και αναστάτωσε τα μαλλιά της κοπέλας που βγήκε στο μπαλκόνι να μαζέψει τα ρούχα. Εσκισε επίσης τις τέντες του ρετιρέ. Κι έγιναν εκείνες οι τέντες τα άσπρα πανιά ενός πλοίου που σαλπάρει προς τον αττικό ουρανό.
Ολη η πόλη αποχαιρετούσε συγκινημένη μια αγαπημένη τραγουδίστρια, μια οικεία μορφή, που αγκαλιά με τη «Μαρία», την πρώτη της κιθάρα, έφευγαν για το μεγάλο ταξίδι στα αστρικά πελάγη. Ενα ψιθύρισμα πολλών φωνών ενώθηκε, υψώθηκε και το σιγανό «τραγούδι της ερήμου» τις συνόδευε. Ενας ύμνος στο καλοκαίρι, στην αγάπη, στη συντροφικότητα.
Ολοι έγραψαν κάτι για ‘κείνη. Ολοι είχαν κάτι να πουν. Ιστορίες δικές τους και δικές της. Ετσι γίνεται με τους μεγάλους καλλιτέχνες και το έργο τους. Κάποια δύσκολη στιγμή, έχουν σταθεί στο πλάι μας, μας έχουν πιάσει από τον ώμο, μας βοήθησαν να καταλάβουμε ίσως και να ξεπεράσουμε αυτό που μας συμβαίνει. Αυτή τη στιγμή είναι αδύνατο να την ξεχάσουμε. Ενα συναίσθημα βαθύ μάς κάνει να τους νιώθουμε δικούς μας, φίλους, συγγενείς.
Να ήξερε άραγε η Αρλέτα πόσους ανθρώπους παρηγόρησε τραγουδώντας τα «ήσυχα βράδια» της, πόσες γυναίκες χαμογέλασαν με τη «Σερενάτα» της και πόσοι ήπιαν ένα ποτό παραπάνω σε κάποιο «μπαρ ναυάγιο», περιμένοντας τη συντροφιά ενός αγίου; Μακάρι να ένιωσε όλη αυτή την αγάπη όσο ήταν ανάμεσά μας.
Η ζωή συνεχίζεται, ακολουθώντας την αναπόφευκτη και σοφή πορεία της φύσης, κι όσοι μας έκαναν συντροφιά σε δύσκολες περιόδους της ζωής μας συνεχίζουν να μας προσφέρουν το καθαρό τους μαντίλι. Το καθαρό μαντίλι της τέχνης τους και της ψυχής τους…
