Αναγκαστική «αργία» -και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται υπουργική απόφαση- ήταν για πρώτη φορά φέτος η Πρωτομαγιά.
Κάπως έτσι μπήκε τέλος στη συνήθεια τόσων και τόσων καταστηματαρχών, οι οποίοι με το έτσι θέλω κουβαλούσαν στη δουλειά κακοπληρωμένους εργαζόμενους που φυσικά προτιμούσαν να θυσιάσουν την Πρώτη του Μάη, παρά το μοναδικό έσοδο του σπιτιού τους.
Καλά και άγια όλα αυτά, αλλά αυτό το «αργία» ξενίζει. Μεγαλώνοντας, αλλιώς είχα μάθει.
Οπως λέει και ο Θωμάς Μπακαλάκος (και τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου) για τη δική του «Πρώτη του Μάη»: «Δεν είναι αργία, είναι απεργία, παλεύει η εργατιά».
Οταν η πρωτομαγιάτικη απεργία γίνεται αργία, επίσημη και πληρωμένη, χάνει κάτι από το νόημά της.
Γκρινιάζω; Ισως. Ισως έπρεπε να το αντιμετωπίζω ως νίκη του εργατικού κινήματος.
Ως καθολική αναγνώριση αυτής της μέρας, τόσο που μια κυβέρνηση αποφασίζει να την κατοχυρώσει και επίσημα.
Δεν ξέρω. Εξακολουθεί να μη μου πάει καλά. Πάνε 124 χρόνια από τη σφαγή της πλατείας Χέιμαρκετ στο Σικάγο.
Εργάτες εκείνης της διαδήλωσης (καθώς και όσων ακολούθησαν για δεκαετίες σε όλο τον κόσμο) έχασαν τη ζωή τους διεκδικώντας το οκτάωρο.
Κι εμείς, σήμερα, δουλεύουμε πολύ παραπάνω, χωρίς να μιλάμε, χωρίς να πληρωνόμαστε, γιατί φοβόμαστε τη νοοτροπία τού «αν δεν θες εσύ, εγώ μπορώ να βρω…».
Αργία! Κι αν ρωτήσεις γιατί διάολο αργούμε την Πρωτομαγιά, πόσοι θα ξέρουν;
Οταν τα ίδια τα σχολεία μάς περνάνε αυτή τη μέρα ως τη γιορτή των λουλουδιών και της άνοιξης και τίποτα παραπάνω;
Πώς να γνωρίζουμε τα γεγονότα του Σικάγου;
Πώς να ξέρουμε ότι ειδικά για την Ελλάδα αυτή η μέρα είναι ακόμα σημαντικότερη γιατί συμπίπτει με την επέτειο της εκτέλεσης από τους ναζί 200 αριστερών αγωνιστών στην Καισαριανή;
Αργία! Και θα συνεχίσει να είναι, μέχρι μεθοδικά να ξεχάσουμε τα αίτιά της, μέχρι κάποιος να αναρωτηθεί για την αναγκαιότητα της γιορτής και να την ακυρώσει. Τόσο απλά.
Και όλα αυτά τα γράφει ένας άνθρωπος που πήγε στη δουλειά την Πρωτομαγιά.
Στη χώρα όπου ζω, την Ολλανδία, η Εργατική Πρωτομαγιά δεν υφίσταται.
Εδώ, οι συνθήκες εργασίας είναι σαφώς καλύτερες. Μέσα στην τελευταία δεκαετία έχει γίνει όλη κι όλη μία απεργία, όταν οι οδοκαθαριστές ζήτησαν βελτιωμένες συμβάσεις εργασίας.
Ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται με σεβασμό. Ποιος λοιπόν ο λόγος να θυμόμαστε όσους θυσιάστηκαν και μας κληροδότησαν αυτή την πολυτέλεια, σωστά;
Ζω σε μια χώρα που τα γενέθλια του βασιλιά της, στις 27 Απριλίου, είναι αργία, και δεν υπάρχει η μέρα του εργάτη.
Και να σκεφτεί κανείς ότι η ετήσια απεργία της Πρωτομαγιάς αποφασίστηκε στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Συνέδριο του 1903 στο Αμστερνταμ.
