Ο Ayhan γεννήθηκε το 1970 στην Κερασούντα. Λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια σε πολλές πόλεις κατά μήκος της Μικράς Ασίας αλλά και στη Γερμανία.
Επρεπε να προσαρμοστεί στα διαφορετικά είδη ζωής και κουλτούρας από μικρή ηλικία, γεγονός το οποίο του έδωσε την ικανότητα να βλέπει τα πράγματα απ’ έξω.
Αυτό διαμόρφωσε τα χαρακτηριστικά της ύστερης φωτογραφίας του.
Αν και είναι απόφοιτος της Σχολής Διοίκησης Επιχειρήσεων, η πραγματική του αγάπη ήταν ανέκαθεν η διδασκαλία και η αλληλεπίδραση με τους ανθρώπους.
Εχει μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Οργανωτική Συμπεριφορά.
Εργάζεται ως λέκτορας μερικής απασχόλησης σε δύο διακεκριμένα Πανεπιστήμια της Τουρκίας.
Περνάει μεγάλο μέρος της ζωή του με το να συνδιαλέγεται, να ακούει, να παρατηρεί και να συμπάσχει με τους ανθρώπους.
«Γι’ αυτό προτιμά να φωτογραφίζει ανθρώπους και την ψυχοσύνθεσή τους».
◼ Πώς ξεκίνησες φωτογραφία;
Τράβηξα τις πρώτες μου φωτογραφίες όταν ήμουν 17 χρόνων. Με ενδιέφεραν κυρίως λήψεις με ανθρώπους, αλλά κάπως το άφησα στα 20.
Συνέχισαν να μ’ ενδιαφέρουν όμως ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και οι καλές τέχνες όλα αυτά τα χρόνια.
Δύο χρόνια πριν έχασα τραγικά και τους δύο γονείς μου, μέσα σ’ ένα χρόνο.
Παλεύοντας με τη θλίψη και τον αποπροσανατολισμό, άρχισα να τραβάω φωτογραφίες ξανά.
Το πρόσωπο του θανάτου μού έδειξε την παροδικότητα του χρόνου και την αξία των φευγαλέων στιγμών.
Ενιωσα μια δυνατή επιθυμία να δω και να αιχμαλωτίσω εκείνες τις παροδικές στιγμές σε έναν κόσμο συνεχούς ρευστότητας.
Το Instagram μου έδωσε τη δυνατότητα να συγκρίνω την αρχική δουλειά μου με αυτές άλλων φωτογράφων.
Ανακάλυψα πως υπήρχε μια καθολική άποψη στο πώς βλέπαμε τον κόσμο.
Αλλά κάθε ένας από εμάς είχε επίσης και μια μοναδική προοπτική που ενεργούσε σχεδόν σαν αποτύπωμα.
Συνέχισα να εξερευνώ πώς θα μπορούσα να αφήσω το αχνό αποτύπωμά μου με το να αιχμαλωτίζω στιγμές που πολλοί άλλοι άνθρωποι είχαν ζήσει πριν από εμένα, αλλά πιθανότατα όχι ακριβώς με τον τρόπο μου.
Αυτό με οδήγησε στη φωτογραφία δρόμου.
◼ Ποιο είναι το νόημα της φωτογραφίας για σένα;
Μου αρέσει η ιδέα του να τραβάω φωτογραφίες στους δρόμους.
Επειδή τίποτα δεν είναι υπολογισμένο εκεί, κάθε στιγμή είναι μοναδική και προσωρινή.
Σε μια καλή μέρα, ξεχνάω όλες τις ανησυχίες και τις αναμνήσεις, απλώς συγκεντρώνομαι πλήρως στη στιγμή, σαρώνω συνεχώς το περιβάλλον και αφήνω τη διαίσθησή μου να καθοδηγήσει τα πόδια μου.
Οταν μυρίζομαι ότι μπορεί να προκύψει καλή φωτογραφία, γίνομαι αόρατος και περιμένω την ακριβή στιγμή, και αφήνω το δάχτυλό μου να πατήσει το κουμπί λήψης χωρίς να ρωτήσει το μυαλό μου.
Με ενδιαφέρει η ελευθερία (ή η έλλειψή της). Συνήθως τραβάω φωτογραφίες ανθρώπων καθώς απολαμβάνουν μια στιγμή ξεγνοιασιάς, ελευθερίας, συνήθως συνοδευόμενοι από σύμβολα όπως πουλιά, άνεμος, μαλλιά, ορίζοντες, πύλες κ.λπ.
Μου αρέσει να δημιουργώ εικόνες με κρυφά νοήματα και ιστορίες που περιέχουν βαθιά αισθήματα.
Πιστεύω πως μια καλή φωτογραφία θα έπρεπε να περιέχει μια «ανατροπή», κάτι που θα προκαλέσει μια αντίδραση στον θεατή.
Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε είναι αμφιλεγόμενο, αντικρουόμενο, αστείο ή απόλυτα τραγικό.
Οι δρόμοι προσφέρουν μια ατελείωτη ευκαιρία για τέτοια, γι’ αυτό πιστεύω ότι η ζωή για μένα είναι στους δρόμους.
-320x213.jpg)
