Οπορτουνιστές παντός καιρού

«Ποτέ μην υποτιμάτε την ικανότητα του SPD να απογοητεύει όσους το στήριξαν». Αυτό έγραφε σε πρόσφατο άρθρο του στους «Financial Times» ο Βόλφγκανγκ Μινχάου.

Ο ευφυής και εύστοχος αφορισμός για τη γερμανική σοσιαλδημοκρατία άνετα μπορεί να αφορά και άλλα κόμματα της ίδιας πολιτικής οικογένειας.

Δείτε, για παράδειγμα, τι συμβαίνει στους Γάλλους Σοσιαλιστές λίγες μέρες πριν από τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Ο πρώην πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς δήλωσε ότι θα υποστηρίξει τον Εμ. Μακρόν και όχι τον Μπ. Αμόν που είναι ο επίσημος υποψήφιος του κόμματός του.

Ο Μπενουά Αμόν δεν προέκυψε από το πουθενά. Συμμετείχε στις προκριματικές εκλογές μαζί με τον Βαλς, στις οποίες πήραν μέρος περίπου δύο εκατομμύρια πολίτες, και ο τελευταίος είχε υπογράψει, όπως και οι άλλοι υποψήφιοι, συμβόλαιο τιμής ότι οι ηττημένοι (όποιοι κι αν είναι) θα στηρίξουν τον νικητή (όποιος κι αν είναι).

Σήμερα δεν έχει κανέναν δισταγμό να ακυρώσει την υπογραφή του (προφανώς δεν πρόσεξε πού την έβαλε) και να φτύσει κατάμουτρα τους πολίτες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του κόμματός του να προσέλθουν στις κάλπες για να αναδείξουν τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών για το κορυφαίο αξίωμα.

Το ίδιο έκαναν πριν απ’ αυτόν και αρκετοί βαρόνοι του κόμματος.

Δεν συμφωνούν, λένε, με την πλατφόρμα του Αμόν –τη βρίσκουν πολύ ριζοσπαστική και ουτοπική– και δεν μπορούν να βάλουν πλάτη.

Με τα πισώπλατα μαχαιρώματα, πάντως, δεν έχουν πρόβλημα.

Οι προτάσεις του Αμόν, όμως, δεν εμφανίστηκαν τώρα. Ηταν γνωστές από καιρό.

Τις κατέθεσε κατά τη διάρκεια της εσωκομματικής αναμέτρησης και τις ενέκρινε η πλειοψηφία. Η νίκη του ήταν έκπληξη.

Δεν την περίμενε ούτε ο ίδιος ούτε πολύ περισσότερο οι σύντροφοί του (βάναυσα κακοποιημένη λέξη).

Και σ’ αυτή την περίπτωση, όπως και σε άλλες στο παρελθόν με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, εφαρμόζεται η κλασική αρχή τού πιο χυδαίου οπορτουνισμού: η γνώμη του λαού είναι σεβαστή μόνον όταν συμφωνεί με τις απόψεις μας, όταν είναι σε αντίθεση, την αγνοούμε – κι ας αποθεώνουμε τις δημοψηφισματικές διαδικασίες ως στοιχείο άμεσης δημοκρατίας. Η συνέπεια στο απόσπασμα.

Το θέμα, εκτός από ηθικό (οφθαλμοφανές), είναι και πολιτικό.

Το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα παραπαίει. Η προεδρία του Φρ. Ολάντ κατά κοινή ομολογία θεωρείται αποτυχημένη.

Είναι η πρώτη φορά που εν ενεργεία πρόεδρος δεν θέτει ξανά υποψηφιότητα.

Το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα είναι επίσης καθεστωτικό κόμμα.

Η ηγετική ομάδα του, που έχει εγκαταλείψει από καιρό την παρακαταθήκη των ιδρυτών, είδε στην υποψηφιότητα Μακρόν την ευκαιρία να παραμείνει στα πράγματα έστω και δι’ αντιπροσώπου.

Ο Μακρόν δεν έχει κόμμα. Αν εκλεγεί, που είναι λίαν πιθανό όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, θα χρειαστεί και συνεργάτες και οργανωτική πλαισίωση.

Αναγκαστικά, θα χρησιμοποιήσει στελέχη από τους Σοσιαλιστές.

Μπορεί οι Σοσιαλιστές να μην είναι στον δεύτερο γύρο (σιγουράκι), μπορεί να διασπαστούν (φίφτι-φίφτι), ωστόσο η δεξιά φράξια που διοικεί το κόμμα θα είναι ξανά στην εξουσία.

Ισχυρό αφροδισιακό η άτιμη…

Ανάγωγα

«Οι ευθύνες για το ξεπούλημα της ΔΕΗ θα αναζητηθούν» είπε ο εκπρόσωπος Τύπου της Ν.Δ. Βασίλης Κικίλιας. Νέα εξεταστική επιτροπή στον ορίζοντα. Υποσχέσεις για παροχές μπορεί να μη δίνει η Νέα Δημοκρατία (και πώς να δώσει, αφού κουμάντο κάνουν οι δανειστές), ωστόσο από υποσχέσεις για εξεταστικές, προανακριτικές και Ειδικά Δικαστήρια άλλο τίποτε. Επί της ουσίας όμως: Γιατί ενοχλείται η Ν.Δ. με το ξεπούλημα της ΔΕΗ (να δούμε αν θα γίνει); Αυτό δεν θέλει; Μήπως το πρόβλημά της είναι ότι θα το κάνουν άλλοι και όχι οι καθ’ ύλην (ιδεολογικοί) αρμόδιοι; Δηλαδή, τα χαρωπά παιδιά του νεοφιλελευθερισμού;