Ενδιαφέρουσα η τοποθέτησή σας για «το δικαίωμα στην αποστασία». Θα μου επιτρέψετε όμως να συμπληρώσω και τελικά να διορθώσω τις ιστορικές σας αναφορές για γνωστούς πολιτικούς που άλλαξαν στέγη.
Ο Μίμης Ανδρουλάκης, η Μαρία Δαμανάκη, ο Στέφανος Μάνος και ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος, σωστά αναφέρετε, εντάχθηκαν στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 2004. Ομως σας θυμίζω ότι είτε ΔΕΝ ήταν βουλευτές, είτε εντάχθηκαν στο ΠΑΣΟΚ ΜΕΤΑ τη διάλυση της Βουλής. Επίσης, ο Μάρκος Βαφειάδης βρέθηκε στο ίδιο ψηφοδέλτιο το 1990, χωρίς να είναι βουλευτής στο προηγούμενο Kοινοβούλιο.
Ο Γεώργιος Μαύρος ήταν πρώτος στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 1981, χωρίς να έχει προσχωρήσει σε αυτό πριν από τη λήξη της κοινοβουλευτικής περιόδου. Ο Μανώλης Γλέζος εκλέχτηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1981, μετά την απόφαση του κόμματός του, της ΕΔΑ, να συνεργαστεί με το ΠΑΣΟΚ.
Ο Ιωάννης Μπούτος αποχώρησε από τη Ν.Δ. το 1985 και εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ το 1989, τέσσερα χρόνια αργότερα. Συνοψίζοντας, κανένας από τους πολιτικούς που φέρνετε ως παραδείγματα δεν άλλαξε κόμμα μέσα στην ίδια κοινοβουλευτική περίοδο.
Κι εδώ είναι η μεγάλη διαφορά με το σήμερα. Ο κ. Φωτήλας, ο κ. Αχμέτ και ο κ. Μπαργιώτας εκλέχτηκαν βουλευτές με το Ποτάμι και τώρα είναι βουλευτές της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ! Στα χνάρια του κ. Κατσίκη, που εξελέγη με τη ΔΗΑΝΑ του Κωστή Στεφανόπουλου, τον Απρίλιο του ’90 και τρεις μήνες μετά προσχώρησε στη Ν.Δ.. Αλλο ένα σύμπτωμα της κρίσης που δείχνει ότι κάποιοι -αυτοί που αποστατούν και αυτοί που τους καλούν- ζουν στο παλαιοκομματικό παρελθόν.
*Ο Παναγιώτης Καρκατσούλης είναι πρόεδρος του Ινστιτούτου π2
