Πες μου τι στέκεσαι, Θανάση, ορθός
βουβός σα λείψανο στα μάτια εμπρός;
Γιατί, Θανάση μου, βγαίνεις το βράδυ
ύπνος για σένανε δεν είν’ στον Αδη;
Ο Θανάσης Βάγιας, όμως, δεν καθόταν στον Αδη, ήσυχος, αμίλητος, ασάλευτος και πεθαμένος. Σηκωνόταν και τριγύριζε, στοίχειωνε τις ζωές των ανθρώπων στο Γαρδίκι. Τουλάχιστον έτσι τα αφηγείται στο ποίημά του «Ο Βρυκόλακας (Θανάσης Βάγιας)» ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879). Ο Βάγιας ήταν υπαρκτό πρόσωπο και θεωρείται ότι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη σφαγή των Γαρδικιωτών από τον Αλή Πασά, όντας συνεργάτης του. Οι Ελληνες δεν του το συγχώρησαν ποτέ.
Αντίθετα, το όνομά του έγινε συνώνυμο της προδοσίας. Και οι πράξεις του έγιναν αφορμή ώστε ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης να τον παρουσιάσει ως βρικόλακα. Την παράξενη και σύντομη ιστορία του Θανάση Βάγια προσαρμόζει σε κόμικς η Βέρα Καρτάλου και σχεδιάζει ο Νίκος Παπαμιχαήλ σε μια προσεγμένη αυτοέκδοση που υπενθυμίζει τις ελληνικές δεισιδαιμονίες και δοξασίες γύρω από τη «Ζωή Μετά» και όχι τη «Ζωή εν Τάφω» ενός αμφιλεγόμενου προσώπου που άρχισε να βασανίζεται αφού πρόλαβε να βασανίσει.
