Αν είστε α) φοβητσιάρης και β) οπαδός του Κυριάκου Μητσοτάκη ή θαυμαστής του Γκι Φέρχοφσταντ δεν θα σας συνιστούσαμε ένθερμα να πάτε στο «Phobiarama», ένα από τα πιο δυνατά πρότζεκτ του Φεστιβάλ Fast Forward της Στέγης του Ιδρύματος Ωναση. Αν είστε, όμως, οπαδός των δυνατών καλλιτεχνικών εμπειριών, μην το χάσετε. Ακόμα κι αν σας κοπεί η χολή. Ακόμα κι αν διαφωνήσετε πολιτικά (μερικώς) με τον Ολλανδό δημιουργό του, Ντρις Φερχόφεν.
Αλλωστε, λίγη συγκίνηση τη χρειαζόμαστε, ενώ μια δόση πολιτικής τσαντίλας δεν θα μας κάνει κακό. Ζούμε σε εποχές ζυμώσεων, πολλά διλήμματα και αγωνίες παιδεύουν εμάς τους Ευρωπαίους και κλονίζουν τις αξίες μας. Και ο Φερχόφεν πάνω σε ένα από αυτά στήνει το «Phobiarama». Την «κουλτούρα» του φόβου στις σύγχρονες κοινωνίες, που καλλιεργείται συστηματικά από πολιτικές και θρησκευτικές ελίτ και δημαγωγούς. Αλλο αν βάζει στο ίδιο τσουβάλι (αυτών που επωφελούνται από τον φόβο) τον Ερντογάν με τον Μητσοτάκη.
Αλλο αν βάζει στο ίδιο τσουβάλι (των φόβων μας) τους μετανάστες, τους τρομοκράτες και την… έξοδο από το ευρώ. Αν ο Ντρις Φερχόφεν δεν τα πάει καλά με τις αποχρώσεις, δεν πολυπειράζει. Ξέρει, κατά τα άλλα, να δημιουργεί δράσεις, που δεν σε αφήνουν ούτε λεπτό να χαλαρώσεις, σε παρασύρουν, σε οδηγούν σε σκέψεις.
Εχει στήσει στην πλατεία Συντάγματος μέσα σε μια μεγάλη, μαύρη, κλειστή από παντού κατασκευή -σίγουρα θα την έχει πάρει το μάτι σας- ένα τρενάκι του τρόμου με τα όλα του. Σε υποδέχονται οι ευγενικοί νέοι της Στέγης με μια προειδοποίηση (στα μαλακά, μην το βάλετε στα πόδια):
«Αν τρομάξετε πολύ, σηκώστε στο χέρι σας και θα ‘ρθει κάποιος να σας βοηθήσει να βγείτε έξω». Επίσης, πηγαίνετε στο «Phobiarama» με παρέα, δυο δυο στο ίδιο τρενάκι μοιράζονται την εμπειρία και δεν είναι εύκολο ή ευγενικό να αγκαλιάσετε ή να αρπάξετε το χέρι άγνωστου ανθρώπου.
Θα ήταν απαράδεκτο να σας αποκαλύψουμε με κάθε λεπτομέρεια τι σας περιμένει στο «Phobiarama». Θα μετριάζαμε τον φόβο σας, αλλά θα πήγαινε στράφι κάθε έκπληξη. Επιτρέπεται, πάντως, να σας πούμε ότι προχωράτε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι μέχρι να βρείτε μια πόρτα, που σας έχουν υποδείξει τον αριθμό της, να την ανοίξετε, να μπείτε μέσα και σιγά σιγά να αρχίσετε να διακρίνετε ένα αυτοκινητάκι πάνω σε ράγες, σαν αυτά των συγκρουόμενων.
Ή κάθεστε και το κοιτάτε σαν χάννος μέχρι να ‘ρθει κάποιος απηυδισμένος εργαζόμενος να σας υποδείξει να καθίσετε ή κάθεστε αμέσως ωραίος και άνετος και περιμένετε. Να πάρει μπροστά και να αρχίσει το ταξίδι σας στον κόσμο των τρόμων και φόβων. Πότε στο σκοτάδι, πότε σε κάπως περισσότερο φως. Πότε αργά και σταθερά προς τα μπροστά, πότε πολύ γρήγορα και με την όπισθεν (κρατηθείτε γερά).
Πότε με την αίσθηση της ασφάλειας, πόσω μάλλον που βλέπετε να προηγούνται και να ακολουθούν άλλα αυτοκινητάκια και η ανθρώπινη παρουσία είναι μια παρηγοριά, πότε με ταραχή και πανικό αφού μέσα στο σκοτάδι σάς περιμένουν πράγματα και θαύματα.
Κι εδώ σταματάνε τα spoilers -αν και για τον κλόουν με την περούκα που φυσάει ένα μπαλόνι, μπορούμε να γράψουμε, υπάρχει και φωτογραφία του. Και ας μπούμε στην ουσία. Που είναι οι φωνές που ακούγονται από οθόνες τηλεόρασης, χωρίς εικόνα, μόνο με κύματα.
Δεν είναι δύσκολο να τις αναγνωρίσει κανείς, με πρώτη και καλύτερη αυτή του Ντόναλντ Τραμπ, που λέει διάφορα, αλλά ξεχωρίζει η φράση «η καταστροφή δεν ήταν ποτέ, μα ποτέ μεγαλύτερη». Και ακολουθεί ο Ερντογάν, και η δική του φωνή τόσα χρόνια στην εξουσία μάς είναι οικεία. Φωνάζει σε συγκέντρωση οπαδών του κι αυτοί παραληρούν.
Να και ο δικός μας μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, κάτι για τους γκέι θα λέει που πρέπει να πάνε στην κόλαση. Από ‘κεί και πέρα η αναγνώριση δεν είναι τόσο εύκολη, είναι αυτός ο Τσίπρας; Είναι. Είναι αυτός ο Φέρχοφσταντ; Είναι. Είναι αυτός ο Μιχαλολιάκος; Οπωσδήποτε.
Ενώ γύρω μας συμβαίνουν φοβερά και τρομερά, που μας κάνουν να μαζευόμαστε κουβάρι, αλλά, ευτυχώς, σας διαβεβαιώνουμε τίποτα και κανένας δεν πρόκειται να σας αγγίξει, ο Ντρις Φερχόφεν ξεδιπλώνει το χωρίς τέλος ρεπερτόριο του τρόμου πάνω από τις ζωές μας, τις πόλεις μας, την ήπειρό μας. Οι τρομοκράτες που θα μας ανατινάξουν, οι μετανάστες, που θα αλλοιώσουν το έθνος μας, η έξοδος από το ευρώ, που θα μας ρίξει στη φτώχεια.
Ο μεγαλύτερος τρόμος, πάντως, δεν προέρχεται από τα λόγια των πολιτικών, αλλά από τα πλάσματα της φαντασίας του Ολλανδού, που αποδεικνύεται μανούλα -περισσότερο κι από τον Μιχαλολιάκο, που, κακώς, πάμε να τον συνηθίσουμε, εδώ η Λεπέν το παίζει κανονική πολιτικός.
Η έξοδος σιγά σιγά προς το φως γίνεται υπό τη φωνή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μιλάει, όπως κάθε μη ακραίος Ευρωπαίος πολιτικός σήμερα -ο Μακρόν, ας πούμε, την Κυριακή το βράδυ- για την ανάγκη της ασφάλειας. Ούτε απειλεί, ούτε τραμπουκίζει. Α, ο Ντρις Φερχόφεν έχει άποψη.
«Γιατί τελειώσατε με τον Μητσοτάκη;», τον ρωτήσαμε. «Γιατί οι μέινστριμ πολιτικοί επωφελούνται από τον φόβο, είναι ο τρόπος τους να ελέγχουν τους ανθρώπους», απάντησε. «Θα κάνατε ένα “Phobiarama” στη Νίκαια και έξω από το “Μπατακλάν” υπονοώντας ότι ο λόγος περί ασφάλειας είναι αντιδραστικός;». «Θα έκανα».
Aπό σήμερα μέχρι 14 Μαΐου. Πλατεία Συντάγματος. Είσοδος ελεύθερη. Απαραίτητη η ηλεκτρονική προκράτηση θέσης (www.sgt.gr). Τρίτη με Παρασκευή: 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 και 22.00. Σάββ.-Κυρ.: 11.00, 12.00, 13.00, 18.00, 19.00, 20.00, 21.00 και 22.00. Διάρκεια παράστασης 45 λεπτά.
