Στην αρχή ήταν η κυρία Βέφα. Ο δικός μου την παρακολουθούσε, χαλαρά στην αρχή, με ζωηρό ενδιαφέρον στη συνέχεια και με ενθουσιασμό στο τέλος.
Και, κάπου κάπου, σημείωνε σε post it τις συνταγές και τις κόλλαγε στο ψυγείο.
Μετά ήρθαν κι άλλοι μάγειροι και μαγείρισσες, με νέες ιδέες και νέες συνταγές. Κι έγιναν δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες.
Κι ο δικός μου εκεί, να χάνει ματς μπάσκετ, για να μη χάσει εκπομπές μαγειρικής. Τέτοια πράγματα, απίστευτα.
Τον παρατηρούσαμε εμείς να βλέπει τα «πιάτα» με μαγεία, λες κι έβλεπε τον Γκογκέν εν δράσει ή τον Σπανούλη να κάνει τα πιο δύσκολα καλάθια να φαίνονται εύκολα.
Και, όταν πια νόμισε πως το ‘χε το πράγμα, έπεσε με τα μούτρα στην εκτέλεση των συνταγών, προς μεγάλη μας χαρά, μια και τα δημιουργήματά του μόνο για σκύλους έκαναν.
Το τι φάγαμε εκείνη την εποχή δεν λέγεται – ούτε τρώγεται. Αλλά το φάγαμε για να μη τον στεναχωρήσουμε. Και για να του αποδείξουμε ότι ο σκύλος είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου.
Ξαφνικά, όμως, κάτι άλλαξε: Εκεί που λάτρευε τους σεφ -καλλιτέχνες τους ανέβαζε και γίγαντες τους κατέβαζε- άρχισε να τους φέρεται μάλλον άκομψα.
Η αιτία; Ισως έγιναν πάρα πολλοί και ο ανταγωνισμός τούς οδήγησε σε υπερβολές.
Ισως εξαντλήθηκαν οι ιδέες τους και άρχισαν (ανεπιτυχείς) αυτοσχεδιασμούς και πειραματισμούς. Ισως, πια, να μαγειρεύουν όχι για τον πελάτη αλλά για να τη βγουν στους ομοτέχνους τους. Κάπου έχουν χάσει την μπάλα.
Είδε, τις προάλλες, σ’ ένα δημοφιλές περιοδικό, συνταγές για «χωριάτικη σαλάτα» – κι έβαλε τα κλάματα.
Το θέαμα -οι φωτογραφίες των «πιάτων»- ήταν θλιβερό: σε μια πελώρια πιατούκλα, ακριβώς στη μέση της, ένα κομματάκι ντομάτα, ένα απολειφάδι πιπεριάς, ένα… μόριο φέτας – και αυτό ήταν!
Σκέψου, λέει, να πας σε «αστεράτο» εστιατόριο, να ζητήσεις «χωριάτικη» και να δεις μπροστά σου αυτό το πράγμα. Γιατί, ρε παιδιά;
Αποφάσισε, λοιπόν, να επιστρέψει στα κλασικά: Στην καλά τηγανισμένη και φρεσκοκομμένη πατάτα, στην καλοψημένη μπριζόλα, στα θεσπέσια γεμιστά, στο εκπληκτικό στιφάδο, στην «πανηγυρική» φασολάδα -με καρότα, σέλινα κ.λπ.- και στην ορθόδοξη, κλασική, εύγευστη, χορταστική χωριάτικη σαλάτα – με φέτα, πιπεριά, ρίγανη, κρεμμύδια. Γουάου!
*Η Αλλοπάρ μου είναι και αυτή της γνώμης ότι ένα «πιάτο», πέρα από την εικαστική του πλευρά, πρέπει να ικανοποιεί τον ουρανίσκο, το στομάχι και το πορτοφόλι. Ολα αυτά μαζί – να ποια είναι η μαγκιά. Αλλιώς, άντε γεια… Αυτή είναι, λέει, μια «αναθεωρημένη» χωριάτικη σαλάτα. Την αναθεώρηση τη βλέπω, τη σαλάτα δεν βλέπω!
