Υπέρ αδυνάτου λόγος

Τα δημοσιεύματα για το αμαρτωλό, το ανίκανο, το διεφθαρμένο, το υπεράριθμο, το παρά φύσιν και λογική ελληνικό Δημόσιο συνεχίζονται.

Εδώ που τα λέμε δεν σταμάτησαν ποτέ. Από το 2010 στο Δημόσιο είναι που ξεσπά η μήνις δανειστών τε και δανειοληπτών.

Είναι τέτοια η επιθυμία τους να το αφανίσουν που έχουν ρίξει τις επικοινωνιακές μεραρχίες τους και το κανονιοβολούν ανελέητα.

Οι δανειστές, εχθρικοί και βουλιμικοί απέναντι σε κάθε έννοια δημόσιου πλούτου και δημόσιας εργασίας, πιέζουν ασφυκτικά και εκβιαστικά για την ιδιωτικοποίηση του πρώτου και την εξάλειψη της δεύτερης.

Κι ας έχει πια αποδειχθεί πως το «διογκωμένο» ελληνικό Δημόσιο είναι από τα μικρότερα της Ευρώπης.

Τα πρόσφατα ωστόσο δημοσιεύματα ξεχωρίζουν, όχι για τις προθέσεις τους, που παραμένουν διαφανείς όσο και αυτές όλων των αντίστοιχων του παρελθόντος, αλλά για μια ενδιαφέρουσα δόση ξεχωριστής ιταμότητας που αναπαράγει τις αποικιοκρατικές ρητορικές άλλων αιώνων και ταυτόχρονα τους δίνει μια μεταμοντέρνα διάσταση, όπου η εικονική, εξωπραγματική και κατασκευασμένη επίθεση μπορεί να είναι το ίδιο καταστροφική με την πραγματική.

Η είδηση στην οποία αναφέρομαι έχει ως εξής: Το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ προτείνει τη «μεταμόσχευση εγκεφάλων» στην Ελλάδα.

Και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή μελετά την επιλογή για (μετ)εγκατάσταση στη χώρα μας μερικών εκατοντάδων στελεχών που θα είναι επιλεγμένοι από αυτήν.

Ελληνες του εξωτερικού οι οποίοι θα αναλάβουν να καθαρίσουν επί τέλους την κόπρο του Αυγεία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης.

Τα ερωτήματα είναι αυτονόητα. Γιατί οι φίλοι και εταίροι μας που έχουν γεμίσει την Ελλάδα με ξένους συμβούλους, οι οποίοι επί της ουσίας κυβερνούν, ένιωσαν την ανάγκη να επαναπροωθήσουν και τις εκατοντάδες αυτές που έδιωξαν με τις πολιτικές τους για να εξυγιάνουν την αμαρτωλή χώρα μας;

Η πρώτη ιδέα που έρχεται στον νου είναι ο ιδιαίτερος ρόλος που επεφύλασσε η κάθε αποικιοκρατία στους «ιθαγενείς» διανοούμενους οι οποίοι, αφού στη διάρκεια της παραμονής τους στα μητροπολιτικά κέντρα σφραγίζονταν στο μέτωπο με τη σφραγίδα της υποτέλειας, επανεξάγονταν στις αποικίες για να αποτελέσουν τις πολλαπλά χρήσιμες τοπικές ελίτ.

Το αποικιοκρατικό όμως αυτό σχήμα παίρνει και μια διάσταση που προσιδιάζει στην ειδική αγριότητα -άλλοτε ωμή, άλλοτε συγκαλυμμένη- του 21ου αιώνα.

Ακόμη και αν πρόκειται για fake news -ή ακόμα για ένα καθυστερημένο πρωταπριλιάτικο αστείο- η ζημιά έχει ήδη γίνει και είναι σοβαρή.

Για ακόμα μια φορά ο ελληνικός δημόσιος τομέας, αλλά στην ουσία όλη η Ελλάδα, εμφανίζεται σαν ένας τόπος διαφθοράς και ανομίας.

Ετσι που πέρα από τη διεθνή ζημία, να καλλιεργούνται ο ζητούμενος ευνουχισμός, ο αποπροσανατολισμός και η αυτοενοχοποίηση όλων μας. Θα το δεχτούμε;