Ο «τηλεβόας»

Μια από τις πολλές ομοιότητες που έχουν τα κόμματα εξουσίας με τις επονομαζόμενες «μεγάλες» ποδοσφαιρικές ομάδες στην Ελλάδα είναι οι στρατιές δημοσιογράφων που έχουν ως αποκλειστική τους απασχόληση την αναμετάδοση της σχετικής επικαιρότητας.

Πανομοιότυπες κι οι μέθοδοι των «λειτουργών της ενημέρωσης»· κατά κανόνα, αναπαράγουν την προεδρική γραμμή, που τους δίνεται σε μορφή non paper από το εκάστοτε γραφείο Τύπου. Σπανίζουν οι εξαιρέσεις, όπου ο δημοσιογράφος λειτουργεί δεοντολογικά και διαχωρίζει την πραγματική είδηση από τη δοτή γραμμή, αναφέροντας ταυτόχρονα και την προσωπική του εκτίμηση.

Συνήθως παίζει τον ρόλο του τηλεβόα, που θα μεταφέρει ατόφιο το επεξεργασμένο μήνυμα στο ακροατήριο μέσω των ηλεκτρονικών και έντυπων μέσων.

Μια απ’ τις διαφορές, παρ’ όλα αυτά, μεταξύ κομματικών και ποδοσφαιρικών ρεπόρτερ είναι πως οι πρώτοι προσπαθούν να διασώσουν κάποια ψιχία εγκυρότητας, ενώ οι δεύτεροι κατά κανόνα ταυτίζονται απόλυτα με την ποδοσφαιρική ομάδα της οποίας το ρεπορτάζ έχουν αναλάβει· άλλωστε, σχεδόν πάντα είναι και οι ίδιοι απροκάλυπτα δηλωμένοι οπαδοί της.

Είθισται, μάλιστα, να μην ταυτίζονται απλώς με την ομάδα, αλλά με τον ιδιοκτήτη της. Υπερασπίζονται παθιασμένα την «προσφορά» και το «μεγαλείο» του και κεραυνοβολούν με μένος τους «κακόβουλους» ανταγωνιστές του, που τον «εχθρεύονται» και τον «πολεμούν» με δόλια μέσα.

Την ανάλυση ενός τέτοιου «τηλεβόα» διάβασα τις προάλλες σε γνωστή αθλητική ιστοσελίδα. Ξεκίνησε με μια διεκπεραιωτική αναφορά σε μια πρόσφατη νίκη επί ενός σημαντικού ανταγωνιστή, για να επεκταθεί στη συνέχεια σε παντελώς άσχετα με την ποδοσφαιρική επικαιρότητα ζητήματα.

Με αφορμή μια συζήτηση στο Κοινοβούλιο που έλαβε χώρα τις προάλλες και που θεωρήθηκε ότι θίγει τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη-«σωτήρα» της ομάδας, ο «τηλεβόας» έσπευσε να αναλάβει δράση. Οι επόμενες αράδες ήταν γεμάτες με απαξιωτικά σχόλια για πολιτικά πρόσωπα και παρατάξεις, με παρασκήνια για την εξαγορά μιας κρατικής εταιρείας από τον πρόεδρο της ΠΑΕ, με αναφορές σε μια παλιά υπόθεση λαθρεμπορίου και πάει λέγοντας.

Ούτε μισή γραμμή πουθενά σχετική με την ομάδα· μονάχα αμετροεπή εγκώμια για τις λοιπές επιχειρηματικές δράσεις του ιδιοκτήτη της και ευθεία επίθεση σε όσους αντιμάχονται τα ευρύτερα επιχειρηματικά του συμφέροντα.

Μπήκα στον πειρασμό να σχολιάσω στην ειδική φόρμα κάτω από το κείμενο. «Καλό θα είναι οι ρεπόρτερ των ομάδων να μη λειτουργούν ως γραφεία Τύπου των προέδρων τους», έγραψα. Μάλλον… αυθαδίασα, καθώς το σχόλιό μου δεν εγκρίθηκε ποτέ από τον διαχειριστή της σελίδας. Λογικό· τι να σου κάνει το δικό μου αυτοσχέδιο χωνί, μπρος στον προεδρικό «τηλεβόα».