Το κόμμα ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει ρεύμα στην κυβέρνηση και την κοινωνία;

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. μέσα σε ένα εξαιρετικά εχθρικό περιβάλλον, εξωτερικά και εσωτερικά, χάνει ζωτικότητα στις δομές του ταξικού κράτους και διαρκώς μειώνονται οι ελπίδες στον κόσμο ότι θα αναπτυχθεί μια κοινωνική δυναμική για να γίνουν οι ριζοσπαστικές τομές ώστε αναπνεύσει ο τόπος από τον στραγγαλισμό των δυνάμεων οικονομικής και πολιτικής κατοχής της χώρας.

Ιδιαιτέρως ότι τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα θα δουν σύντομα «άσπρη μέρα».

Η καθεστωτική νεοφιλελεύθερη ελίτ της Ευρώπης, με επικεφαλής την εκδικητικότητα του προτεστάντη Σόιμπλε, δεν θέλει επ’ ουδενί να υπάρξει ένα αριστερό υπόδειγμα αντίστασης και δημοκρατικής κοινωνικής ανάτασης στον ευρωπαϊκό Νότο, το οποίο μπορεί να πυροδοτήσει εκρήξεις αξιών συλλογικότητας και αλληλεγγύης απέναντι στην ακροδεξιά λαίλαπα και τη μεταμοντέρνα νεοφιλελεύθερη ρατσιστική και φασίζουσα κατάσταση.

Η κυβέρνηση χρειάζεται επειγόντως κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα για να ξεκινήσει με νέα ορμή την αντίσταση, την κοινωνική και πολιτική αναδημιουργία, οικοδομώντας μια δυναμική Κοινωνία Πολιτών.

Σε μια τέτοια κατεύθυνση σημαντικότερο ζήτημα, ακόμη και από την επείγουσα παραγωγική ανασυγκρότηση, είναι η ηθικο-πολιτική και πολιτιστική ανασυγκρότηση από τη διάλυση των αξιών και του κοινωνικού ιστού που επέφερε η διάσπαση πολιτικής και ηθικής του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος για να παραδώσει τη χώρα στις κατοχικές οικονομικές δυνάμεις.

Πώς μπορεί να επιτευχθεί η ριζοσπαστική επανεκκίνηση του ΣΥΡΙΖΑ σε μια τέτοια κρίσιμη συγκυρία για την Ελλάδα και την Ευρώπη;

Είναι υπερεπείγον το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να ξυπνήσει από τον παρατεταμένο πολιτικό λήθαργο που δημιούργησε η εκλογή στην κυβέρνηση και να λειτουργήσει ως αυτόνομη πολιτική οντότητα, παράγοντας ιδεολογία και πολιτική στον χώρο του και παρεμβαίνοντας κινηματικά στους κοινωνικούς χώρους ώστε να δημιουργήσει ένα νέο κύμα αξιών.

Σε ποια στρατηγική βάση πρέπει να γίνει αυτό; Ηδη στο εξαιρετικό κείμενο των θέσεων του 2ου Συνεδρίου προσδιορίζεται με σαφήνεια η στρατηγική:

«Η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας και μόνο δεν αρκεί για την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας.

Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα σημαίνει δημοκρατία σε κάθε πλευρά της ζωής, στην οικονομία, τις τράπεζες, τις μεγάλες παραγωγικές μονάδες, στους θεσμούς και τα ιδρύματα. Δεύτερο συστατικό του αριστερού προγράμματος αποτελεί επομένως η συνεχής επέκταση και εμβάθυνση της δημοκρατίας.

Ο εκδημοκρατισμός του κράτους, του Δημοσίου, της παιδείας και του πολιτισμού χρειάζεται να συνδυαστεί με πολύμορφους αμεσοδημοκρατικούς θεσμούς, έτσι ώστε μεγάλα τμήματα της κοινωνικής πολιτικής να περνούν σταδιακά σε συλλογικές διαδικασίες. […]

Ακόμα, αυτή η πάλη περιέχει συνεχείς δημοκρατικές ρήξεις, με μεταφορά αρμοδιοτήτων και πόρων σε νέους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας που αλλάζουν τους συσχετισμούς δύναμης στην κοινωνία. Η πάλη για την επέκταση και την εμβάθυνση της δημοκρατίας είναι στοιχείο της πάλης για τον σοσιαλισμό, τη βοηθά και ταυτόχρονα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την ύπαρξή του».

Σήμερα, που απειλείται ευθέως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία με πλήρη κατάργηση από τις δυνάμεις της αγοράς και της μεταδημοκρατίας αλλά και την Ακροδεξιά, η σύνδεση αντιπροσωπευτικής και άμεσης δημοκρατίας που πρεσβεύει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κομβικό στοιχείο για όλη την Ευρώπη και τη Δύση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πρωτοπορεί στις θέσεις αλλά όχι στην πράξη. Υπάρχει τεράστια απόσταση μεταξύ των θέσεων του Συνεδρίου και της καθημερινής κομματικής λειτουργίας, η οποία είναι μία μορφή του λεγόμενου δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, που ευτυχώς έχει συνειδητοποιηθεί από την ηγεσία του κόμματος πως είναι νεκρός και χρειάζεται άμεσα η οικοδόμηση μιας νέας δημοκρατικής λειτουργίας.

Στις κομματικές συνδιασκέψεις που πραγματοποιούνται πανελλαδικά αυτή την περίοδο είναι μείζον θέμα να αρχίσει βαθμιαία μια τέτοιου τύπου λειτουργία.

Αυτό θα έχει αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μια νέα μορφή συνδικάτου, συνεταιρισμού, θεσμών συλλογικής οικονομίας και Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη βάση της σύνδεσης άμεσης και αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με συνέπεια να αναγεννηθούν τα απονεκρωμένα κοινωνικά υποκείμενα που χειραγώγησε και εκφύλισε η διαπλοκή και το πελατειακό σύστημα διαφθοράς.

Μια τέτοια εκδοχή, εκτός του γεγονότος ότι θα επηρέαζε θεσμικά τη λειτουργία της Δικαιοσύνης, των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, την εκτελεστική και νομοθετική εξουσία και το παραγωγικό σύστημα, θα δημιουργούσε ένα υπόδειγμα και στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, αναχαιτίζοντας την Ακροδεξιά και το επιχειρούμενο γκρέμισμα της Δημοκρατίας.

Σε ποια προοπτική; «Προς αυτήν την κατεύθυνση χρειάζεται καθημερινός αγώνας υπέρβασης και στην εσωκομματική ζωή των κυρίαρχων λογικών: και της διάκρισης των “Πάνω” και των “Κάτω”, της “ανάθεσης”, των πελατειακών σχέσεων, των μηχανισμών, των κυρίαρχων παραδοσιακών αντιλήψεων και νοοτροπιών, στις συνθήκες ενός ιδιότυπου πολέμου θέσεων σε όλα τα επίπεδα, που διεξάγεται στη χώρα μας και στην Ευρώπη».

Ταυτόχρονα στις συνεδριακές θέσεις οριοθετείται επαρκώς θεωρητικά:

«Η οργανωτική και πολιτική αυτονομία από την κυβέρνηση και το κράτος και ο σεβασμός των εσωκομματικών αποφάσεων και επιλογών αποτελούν βασική προϋπόθεση για τη λειτουργία του κόμματος ως συλλογικού διανοούμενου στον οποίο ανήκουν και εκφράζουν όλα τα μέλη, σε όποια θέση και αν βρίσκονται».

Υπάρχει μία επανάσταση στα χαρτιά, θα περάσει στην πράξη, να πάρει ρεύμα η κυβέρνηση και να αποκτήσει η κοινωνία δυνάμεις διεξόδου;

Μία τέτοια προοπτική μπορεί να δημιουργήσει ένα ζωογόνο κίνημα κατά των θεσμών, των ντόπιων υποστατικών τους και κατά της διαπλοκής.