Αυτός ο άλλος

Αντικρίζει πρώτη φορά το φως σαν σήμερα πριν από έναν αιώνα και κάτι ψιλά, ήγουν στα 1915, στη Ζαγορά του Πηλίου. Μεγαλώνει στον Βοτανικό. Ο πατέρας του παίζει μαντολίνο κι ο πιτσιρικάς τον ακομπανιάρει με την κιθαρίτσα του. Ο Νίκος Γούναρης, διότι περί του Γούναρη πρόκειται, εμφανίζεται στα γραμμόφωνα το 1936 και κάνει πάταγο.

Η μετέπειτα πορεία του είναι εντυπωσιακή. Αποθεώνεται σε κοσμικά μαγαζιά, λαϊκά κέντρα και κυριαρχεί στη δισκογραφία. Γνωρίζει δόξες στην Αμερική, την Αυστραλία και όπου αλλού αναπνέει το ελληνικό στοιχείο. Πεθαίνει στο απόγειο της καριέρας του, τον Μάιο του 1965.

Διακονεί το ελαφρό ρεπερτόριο και μολαταύτα διατηρεί άριστες σχέσεις με τους μπουζουξήδες, που υποκλίνονται στο ταλέντο και τον χαρακτήρα του και δη σε καιρούς που τα δύο είδη είναι σφόδρα ανταγωνιστικά. Ο Νίκος Μάθεσης, άλλως Τρελάκιας, απηχεί άπαντες τους ρεμπέτες, μιλώντας γι’ αυτόν: «Για τον Γούναρη δεν γουστάρω ν’ ακούσω κουβέντα από κανένανε. Μεγάλος μουσικός και μεγάλος τραγουδιστής. Δεν ξαναβγαίνει Γούναρης. Και φίνο παιδί απ’ τα λίγα, παλιός μάγκας ο Νικόλας κι όταν λάχαινε, καθάριζε αντρίκια. Πικραμένος από μια λάγια πήγε». (Νίκου Χατζηδουλή, «Ρεμπέτικη Ιστορία 1»).

Ο Τρελάκιας στην τελευταία αποστροφή του πέφτει θύμα μιας διαδεδομένης παρεξήγησης, που δείχνει πόσο ταυτιζόταν το κοινό με τον μυθικό αοιδό. Τα ερωτικά άσματα αναφέρονται συχνάκις σε χωρισμούς. Το χάρισμα του Γούναρη να εκμηδενίζει την απόσταση με το ακροατήριό του έκανε πολύ κόσμο να θεωρεί ότι τραγουδά ιστορίες βγαλμένες απ’ τη ζωή του.

Νοσηρά όσο και ζωηρά προκάλεσαν τη λαϊκή φαντασία τα εμπορικότατα «Γύρνα πάλι αγάπη μου», «Ποιος σε πήρε και μου ’φυγες», «Πού να ’σαι τώρα αγαπημένη» και «Ενα βράδυ που ’βρεχε», ώστε η φήμη πως προσπαθεί ματαίως να ξεπεράσει μια μοιραία γυναίκα, που τον παράτησε άκαρδα για κάποιον τρίτο, εξαπλώθηκε αστραπιαία ανά την επικράτεια. Εγκαταλελειμμένοι εραστές και απατημένοι σύζυγοι του ’στελναν χιλιάδες επιστολές συμπόνιας και με άκρα φορτικότητα του ’δειχναν την αλληλεγγύη τους σε κάθε δημόσια εμφάνισή του.

Ιδεοψυχαναγκαστικές καταστάσεις και τραγελαφικές συνάμα, καθώς ζούσε αρμονικότατα με τη σύζυγό του Βάλια. Επρεπε να δοθεί μια εύγλωττη και ηχηρή απάντηση στη διασπορά των ψευδών ειδήσεων. Ιδού! Ο Γούναρης έγραψε τη μουσική κι ο Κώστας Κοφινιώτης κατά παραγγελίαν τους στίχους: «Αυτός ο άλλος που σε πήρε από μένα/ αυτός ο άλλος/ είν’ ευεργέτης μου μεγάλος. […] Αυτός ο άλλος που σε βούτηξε ένα βράδυ/ κι έγινε θρύλος/ είν’ ο καλύτερός μου φίλος». Ετσι γλίτωσε ο ίδιος από εκνευριστικές οχλήσεις και λυτρώθηκαν ταυτοχρόνως όσοι φιλόμουσοι κατάπιναν αμάσητα τα… μούσια.