«Δεν ονειρεύομαι να με αναγνωρίζουν στον δρόμο»

«Γενικά δεν επιλέγω τίποτα στη μουσική. Θέλω να εστιάζω στην ουσία, να μη χάνω χρόνο, να μη γίνομαι δραματική». Πριν κλείσει καλά καλά τα 25, η Παυλίνα Βουλγαράκη είναι ένα πολύ κατασταλαγμένο και ταλαντούχο κορίτσι, γεμάτο αυθορμητισμό.

Νιώθει περήφανη για την ανεξαρτησία της, δεν ανησυχεί για όσα θα έρθουν, δεν παλεύει με τη ματαιοδοξία, αλλά ζει για τις χαρές της μουσικής, για την ασφάλεια που της χαρίζουν οι πολυετείς φιλίες και κρύβει πίσω από ένα υπέροχο χαμόγελο μια αίσθηση ιδιαίτερης αυτοπεποίθησης.

Εχει εμμονή με τη σκοτεινιά της Αν Σέξτον, τους κολασμένους στίχους του Μποντλέρ, την ερωτική ποίηση του Κάμινγκς. Γνωρίζει καλά τι είναι αυτό που δένει το τραγούδι με τις σπουδές ψυχολογίας που έκανε, θέλει να γράφει εκείνη τα κομμάτια με τα οποία συστήνεται στο κοινό και ξέρει ότι κάποτε θα εγκαταλείψει την Αθήνα και θα καταλήξει να ζει στην Κρήτη.

Από τη Δευτέρα ξεκινά εμφανίσεις στον «Σταυρό του Νότου». «Είναι η πρώτη φορά που αναλαμβάνω την ευθύνη να παρουσιάσω τον εαυτό μου έτσι όπως είμαι», λέει κι ενώ ακόμα γράφει και σβήνει κομμάτια που θα πει.

Μεταξύ αυτών και το τραγούδι «Φέρ’ τα μου όλα πίσω» (δική της μουσική/στίχοι), που ηχογράφησε πρόσφατα με τον Ψαραντώνη. «Πάντοτε έλεγα ότι αν βγάζω δίσκους θα ήθελα να έχω σε κάθε μου δουλειά ένα ντουέτο με κάποιον που θαυμάζω από μικρή. Οχι από στρατηγική αλλά από μια παρότρυνση συναισθηματική και προσωπική».

• Με ποια αφορμή γράφτηκε το «Φέρ’τα μου όλα πίσω»;

Το τραγούδι λέει την αλήθεια της στιγμής που γράφτηκε: Ηθελα να φύγω από μια πολύ δύσκολη κατάσταση και κάθε στίχος, κάθε στροφή ήταν η δύναμη που έδινα στον εαυτό μου. Κάθε λέξη επιβεβαίωνε τον αρχικό στόχο: εγώ φεύγω.

Ηταν μια περίοδος που πάλευα να απαλλαγώ από διάφορα πράγματα. Γενικά γράφω στις στιγμές που νιώθω ευάλωτη. Στις χαρές δεν έτυχε ποτέ να συνθέσω ούτε νότα.

• Κι ο Ψαραντώνης πώς προέκυψε;

Τον κυνήγησα πολύ. Πώς αλλιώς; Με το που έγραψα το τραγούδι κατάλαβα ότι ο στίχος έχει κάτι λίγο υπερβολικό και βαρύ. Ηθελα να το ερμηνεύσει κάποιος με τη φωνή ενός λιονταριού, ενός λύκου.

Μια φωνή που σου δίνει τη δύναμη που σου λείπει. Αρχισα, λοιπόν, να πηγαίνω σε όλα τα live του ανά την Ελλάδα και με το cd στο χέρι τού έλεγα: «Ακούστε το, είναι ένα τραγούδι μου, θέλω να το πούμε μαζί». Ηταν πολύ αστείο διότι κάποια στιγμή με έβλεπε και γελούσε.

Μια μέρα, πριν βγάλω το δισκάκι κι ενώ το έχω ήδη παραδώσει στην εταιρεία, μου τηλεφώνησε λέγοντας: «Ακουσα ξανά το τραγούδι, μπορείς να με περιμένεις να το ηχογραφήσουμε;». Ηθελα να του πω «αν είναι να το πούμε μαζί, το βγάζω και σε πέντε χρόνια». Από αυτή τη συνεργασία διαπίστωσα ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι κάτι άλλο από αυτό που δείχνουν.

• Πότε κάθεστε να γράψετε ένα τραγούδι;

Είμαι πάντα κάπου στη μέση: λίγο αναζητώ τη γιατρειά, λίγο την αιτία. Συνήθως γράφω αυτά που αισθάνομαι. Οταν προσπαθώ να μεταφέρω αυτά που πιστεύω ότι οι άλλοι νιώθουν, αποτυγχάνω, χάνω την αγνότητα των πρώτων σκέψεων.

• Οι σπουδές ψυχολογίες βοηθούν;

Η ψυχολογία όπως και το τραγούδι μπήκαν στη ζωή μου γιατί είχα ανάγκη να προσφέρω, να αισθάνομαι χρήσιμη. Δεν ένιωσα ποτέ πανικό και άγχος πώς θα χειριστώ τον εαυτό μου, πώς θα εκτεθώ στα social media, πώς θα με πουλήσω καλύτερα. Συνειδητά είμαι ένα βήμα πίσω.

Δεν ονειρεύομαι να περπατάω στον δρόμο και να με αναγνωρίζουν. Η σπουδαιότερη επιβράβευση είναι να έρθει κάποιος να μου πει «Παυλίνα, εγώ στη δύσκολη στιγμή άκουσα το κομμάτι σου». Μόνο αυτό μου δίνει ώθηση.

• Στόκας, Ψαραντώνης, Μητσιάς, Μαχαιρίτσας, τι σημαίνουν αυτές οι συνεργασίες για σας;

Ο Μπάμπης Στόκας έχει για μένα τη σωστότερη φωνή: δίνει νόημα στις λέξεις, έχει όση ευαισθησία και πάθος χρειάζεται. Με επηρέασε στο ρεπερτόριο. Θυμάμαι κάποια περίοδο που συνεργαζόμασταν, έκανα μαθήματα φωνητικής: «Κόψ’ τα», μου είπε, «χάνεις το συναίσθημα».

Ο Μαχαιρίτσας από την άλλη είναι εκείνος που αγαπώ περισσότερο, που με στηρίζει όσο κανείς. Εχει πλάκα, του μιλάω ακόμα στον πληθυντικό και γελάνε όλοι στην μπάντα. Ο Μανώλης Μητσιάς με οδήγησε σε παλιά και λαϊκά κομμάτια, με συνθέτες που δεν είχα καμιά επαφή μαζί τους.

Τη Φωτεινή Βελεσιώτου επίσης τη θαυμάζω πολύ κυρίως γιατί δεν θέλει να καταλάβει πόσο σπουδαία είναι. Ομως αν καθόμουν να γράψω τους ανθρώπους που με καθόρισαν, τότε πρώτη θα έβαζα την οικογένειά μου και τους φίλους μου, δηλαδή όλους εκείνους που με έχουν κάνει να πιστεύω πως το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι οι ανθρώπινες σχέσεις.

• Μετά από όλα αυτά έχετε οπλιστεί με αρκετή αυτοπεποίθηση για σόλο εμφανίσεις;

Αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία. Το αποφεύγω σε βαθμό που πολλές φορές το ακύρωσα στο παρά πέντε. Φοβάμαι όταν στη σκηνή δεν είναι δίπλα μου κάποιος για να μπορώ να κρυφτώ. Δεν αγχώνομαι αν θα πετύχω, αν θα έρθει κόσμος ή θα είναι άδειο το μαγαζί. Είναι που αναρωτιέμαι: «Τι κάνω τώρα εγώ εδώ πάνω;» Και δεν έχω απάντηση να μου δώσω.

• Ονειρα για το μέλλον κάνετε;

Οχι, γιατί έχω την τάση να αντιμετωπίζω τα πάντα σαν να είναι θαύμα ή σαν να είναι το απόλυτο τίποτα. Αλλες φορές με μαγεύει ένα τόσο δα μικρό λουλούδι σε μια άσχημη Αθήνα κι άλλη φορά μπορεί να δω έναν ελέφαντα σε ένα σαλόνι και να μην τον προσέξω.

Δεν έχω ποτέ νιώσει ότι ζω το όνειρό μου γιατί απλά θεωρώ ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι νιώθω ασήμαντη. Νομίζω τελικά ότι απλώς ακολουθώ αυτό που συμβαίνει.

Σταυρός του Νότου Plus, Φραντζή 14, Νέος Κόσμος,

τηλ. 210 9226975. Δευτέρες 13 και 20/3, στις 21.30.