Αν ήταν ειλικρινείς…

Ο θεσμικός ρόλος της αντιπολίτευσης είναι να ελέγχει την εκάστοτε κυβέρνηση.

Να την κρίνει, να την επικρίνει και να αντιπροτείνει πολιτικές εκεί όπου διαφωνεί, όπου διαπιστώνει λάθη, αδυναμίες και παραλείψεις.

Ο ρόλος όμως της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει κάτι επιπλέον.

Η κριτική, η διαφωνία και η αντιπρότασή της συγκλίνουν στο ότι αξιωματικά διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία και επομένως θα είναι αυτή που θα έρθει να διορθώσει τα κακώς κείμενα των κυβερνώντων.

Υπηρετεί όλα αυτά η σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση; Θα το επιθυμούσαμε, αλλά δεν προκύπτει από πουθενά.

Η Ν.Δ. επικρίνει σφόδρα την κυβέρνηση επειδή καθυστερεί να κλείσει τη δεύτερη αξιολόγηση, διατυπώνοντας ταυτόχρονα το αίτημα για προσφυγή στις κάλπες από την πρώτη στιγμή που άρχισαν οι διαπραγματεύσεις.

Πράγμα που σημαίνει πως αν προκηρύσσονταν ή προκηρυχθούν εκλογές, η αξιολόγηση θα καθυστερήσει αναγκαστικά τουλάχιστον για δύο μήνες.

Συνιστά αυτό υπεύθυνη αντιπολίτευση;

Η Ν.Δ. δεν βρίσκει λέξη να πει εναντίον των δανειστών. Για όλα φταίει η κυβέρνηση.

Αρα η κυβέρνηση πρέπει να αποδεχτεί τις απαιτήσεις των δανειστών και να υπογράψει.

Παράλληλα κατηγορεί τον πρωθυπουργό ως υπεύθυνο «για τα νέα σκληρά μέτρα τα οποία, στην πραγματικότητα, έχει ήδη συμφωνήσει».

Πράγμα που σημαίνει ότι αν ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση θέλουν να βγάλουν αυτή την ευθύνη από πάνω τους δεν θα πρέπει να υπογράψουν.

Τι ακριβώς θέλει τελικά η Ν.Δ.; Να υπογράψει η κυβέρνηση ή να μην υπογράψει τις απαιτήσεις των δανειστών;

Είναι σοβαρή μια αξιωματική αντιπολίτευση η οποία ακολουθεί την τακτική τού «μια στο καρφί και μια στο πέταλο»;

Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία αντίφαση στην τακτική της Ν.Δ. Ο κ. Μητσοτάκης και το κόμμα του έχουν επιλέξει με ποιους είναι.

Είναι με την πλευρά της πιο νεοφιλελεύθερης πτέρυγας των δανειστών.

Λειτουργούν ως οι εκπρόσωποί τους στο εσωτερικό, πιέζοντας την κυβέρνηση να υπογράψει.

Και ταυτόχρονα επιδιώκουν με κάθε τρόπο να αναλάβουν την κυβερνητική εξουσία για να υπάρξει πλήρης αρμονία μέσα και έξω από τη χώρα.

Αν ήταν ειλικρινείς, ένα σύνθημα θα έπρεπε να έχουν: «Οι δανειστές στην κυβέρνηση».