Στις τάξεις του δημοτικού σχολείου, μάθαμε μέσα από το ποίημα του Ιωάννη Πολέμη, τι ακριβώς είναι η πατρίδα μας. Έλεγε, θυμάμαι, ο μεγάλος μας ποιητής: «Τί είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι; Μην είναι τα ψηλά βουνά; Μην είναι ο ήλιος της, πού χρυσολάμπει; Μην είναι τ’ άστρα της τα φωτεινά…»;
Λίγο μετά, στη δεκαετία του ’60, καταλάβαμε ότι πατρίδα μας είναι και κάτι άλλο! Μάθαμε ακόμα ότι είναι και οι παντογνώστες καθηγητές των ανώτατων εκπαιδευτικών μας ιδρυμάτων, οι οποίοι κάθονταν και άκουγαν χωρίς στοιχειώδη έστω αντίδραση, εξάψαλμους χουντικών ηγετών.
Έλεγε ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος μιλώντας στους καθηγητές Πανεπιστημίου, μεταξύ πολλών άλλων «πηγαίνετε μπροστά στον καθρέφτη, δείτε το κεφάλι σας, διότι αν δεν είναι άσπρο είναι γκρίζο, αναλογιστείτε τους αγώνας σας μέχρι σήμερα, αναλύσατε την προσωπικότητά σας ως διδάσκαλοι του έθνους και με αυτήν την συνέπεια προς τον εαυτόν σας, κύριοι, απαντήσατε, είναι δυνατόν μα μην μπορείτε να ελέγξετε τους μαθητάς σας… Θα βάλω φωτιά εις του οιουδήποτε το κεφάλι… αν χρειασθεί θα τους συντρίψω… και να ενημερώσετε τους συναδέλφους σας…»!
Ήταν η εποχή, λίγα χρόνια μετά, κατά την οποία Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών, υπήρξε ο καθ’ όλα εξαίρετος στην αρχαιολογία, καθηγητής Σπυρίδων Μαρινάτος, ο οποίος σημειωτέον είχε εκλεγεί τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1955.
Υπήρξε θιασώτης της Χούντας, και μάλιστα στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε στις 2 Μαΐου 1968, ανέφερε ανάμεσα στ’ άλλα, ότι «εορτάζομεν μίαν νέαν επέτειον εις την δολιχοδρομίαν του Ελληνικού Έθνους, του παλαιοτέρου ιστορικού έθνους επί του εδάφους της Ευρώπης και ενός εκ των δύο ή τριών παλαιοτάτων εθνών επί του πλανήτου. Είναι η επέτειος της 21ης Απριλίου…». Το 1971, βεβαίως, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην πατρίδα ανταμείφτηκε δεόντως με τη θέση του Προέδρου της Ακαδημίας Αθηνών, τουτέστιν έγινε ‘Αθάνατος’, μια γνωστή προσωνυμία των Ακαδημαϊκών μας ανδρών και γυναικών! Βεβαίως, λένε μερικοί, τότε είχαμε χούντα!
Κάποια χρόνια αργότερα, διαβάζοντας το τεύχος 1211 του περιοδικού «Νέα Εστία», που εκδόθηκε τα Χριστούγεννα του 1977, είδαμε ότι ο ελληνιστής Σουηδός συγγραφέας, Βörje Knöss, σε μια επιστολή του προς τον Νίκο Καζαντζάκη, στις 9 Σεπτεμβρίου 1956, έγραφε:
«… Η Σουηδική Ακαδημία δεν ξέρει τι να κάνει γιατί η Ακαδημία των Αθηνών και πολλοί Έλληνες έχουν προσφέρει για το Βραβείο Νόμπελ έναν κύριον που ονομάζεται Βουγιουκλάκης. Συγχρόνως έγραψαν να μη ζητήσουν οι Σουηδοί συμβουλές από εμένα γιατί είμαι κομμουνιστής…», ενώ λίγο πριν, στις 18 Μαΐου 1956, σε άλλη μια επιστολή με τον ίδιο αποδέκτη, εξομολογούταν, «…η βασίλισσα της Ελλάδος έχει γράψει στη Σουηδική Ακαδημία ή στον βασιλιά για να ξεσυμβουλεύσει να μην δοθεί το βραβείο Νόμπελ σε ριζοσπαστικούς Έλληνες, γιατί θάναι βλαβερό για την ειρηνιστική πλευρά των Αγγλοσαξονικών…»!
Βεβαίως, ο μεγάλος μας συγγραφέας, γνώριζε την πραγματικότητα από πρώτο χέρι και από πολλά χρόνια. Έγραφε στον παραπάνω φίλο του, κάποια στιγμή, το 1952, «μην κοιτάζετε τους σημερινούς Αθηναίους, που μολέβουν το θεϊκό όνομα, πέστε πως όλοι ετούτοι είναι εφήμερα εξεφτελισμένα όντα, που θα πεθάνουν και σίγουρα μια καινούρια γενεά θα γεννηθεί που να μην εξευτελίζει τους προγόνους του…».
Η συνέχεια στο συγκεκριμένο θέμα, είναι λίγο πολύ γνωστή στους ενδιαφερόμενους! Κάποιες μυστικές διαβουλεύσεις των Αθανάτων πνευματικών μας πατέρων, και μας στέρησαν ένα ακόμα τέτοιο διεθνές βραβείο, με ότι φυσικά σηματοδοτεί και υπαινίσσεται αυτό, συντηρώντας έτσι την μη διασάλευση της καθεστηκυίας τάξης στη χώρα μας, και παραμένοντας πιστοί στις απόψεις του Πλάτωνα όσον αφορά τη στενή σχέση μεταξύ πολιτικής εξουσίας και επιστήμης.
Πολλοί πραγματικά αθάνατοι, όμως, ποιητές και συγγραφείς μας, έμειναν προκλητικά εκτός Ακαδημίας, όσο κι αν προσπάθησαν κάποιοι, για τους λόγους που οι ‘Αθάνατοι’, ήξεραν καλύτερα!
Γνωρίζοντας τις παραπάνω ιστορικές λεπτομέρειες, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει, ούτε και να μας προκαλεί αντίδραση το γεγονός της ανακήρυξης του νέου Προέδρου του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας μας.
Την Πέμπτη, στις 12 Ιανουαρίου, έλαβε χώρα η εγκατάσταση αυτού στην Ακαδημία Αθηνών. Τι όμως, αναγνώρισε το κορυφαίο πνευματικό ίδρυμα της χώρας μας στο πρόσωπό του; Την προσφορά του στην Τράπεζα της Ελλάδος, έναν οικονομικό μηχανισμό που λειτουργεί σχεδόν ανεξέλεγκτα από την κυβέρνηση της χώρας;
Τη σχέση του με έναν ανεκδιήγητο και καταστροφικό για τη χώρα πρωθυπουργό και τον πανηγυρισμό της έλευσης του ευρώ στη χώρα μας που οδήγησε στην δυσβάσταχτη υποδούλωσή της;
Αναγνώρισαν μήπως τη θέση του ως αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ενός ιδρύματος, κεντρικού και βασικού εργαλείου, της οικονομικής καταπίεσης των λαών της Ευρώπης;
Τη θητεία του, μήπως, ως δοτού πρωθυπουργού; Ποιος όμως τον τοποθέτησε εκεί; Ποιος είναι εκείνος που ρυθμίζει όλες αυτές τις σχέσεις, λοιπόν; Είναι, άραγε, οι αναμφισβήτητες γνώσεις του περί των οικονομικών θεμάτων, αρκετό προσόν ώστε να καταλάβει την παραπάνω κορυφαία θέση;
Αλλά «…αυτή είναι η Ελλάδα», όπως ανέκραζε κάποτε ο κ. Σημίτης! Ή, όπως θα έλεγε και ο προαναφερθείς στην αρχή, ποιητής μας Ιωάννης Πολέμης, «Όλα είναι η πατρίδα μας! Κι αυτά κι εκείνα, και κάτι πού χουμε μες την καρδιά…».
Θα περάσουν όμως, κι αυτά, όπως και τ’ άλλα. «Ο μόνος σίγουρος κριτής, ο Άρειος Πάγος, είναι ο Καιρός. Δυστυχώς θα βγάλει την κρίση του πολύ αργά, όταν πια θάμαι χώμα, κι έτσι δεν θα μάθω ποτέ…»! έγραφε κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης!
