Με λαχτάρισε η άτιμη! Νόμιζα πως την έχασα για πάντα. Ο χειμώνας που πέρασε την εξασθένησε τόσο που φοβήθηκα πως δεν θα ξανάνθιζε ποτέ. Μα να, που η άνοιξη έκανε το θαύμα της κι ένα πρωινό, πέταξε δυο καταπράσινα φυλλαράκια. Σαν να μου έλεγε: «Εδώ είμαι ακόμα, αντέχω!».
Η βουκαμβίλια, ρίζα παλιά, από τα προγονικά εδάφη ήρθε στο σπίτι μαζί μ’ εμένα πριν από χρόνια πολλά. Για κάποιο λόγο πίστευα ότι ήταν ανίκητη. Κανένας χειμώνας δεν την απείλησε και κανένας μικροσκοπικός εχθρός -από αυτούς που μου αρρώστησαν φυτά και φυτά- δεν την πλησίασε. Γι’ αυτό και θεωρούσα δεδομένη τη «δύναμή» της.
Χωρίς πολλή περιποίηση εκ μέρους μου, κάθε άνοιξη άπλωνε γενναιόδωρα πάνω στο κάγκελο του μπαλκονιού ένα μεγάλο χαλί από κόκκινα άνθη. Φέτος όμως, ανακάλυψα πως και τα πιο ανθεκτικά δέντρα λυγίζουν, κινδυνεύουν, αν δεν νοιαστείς γι’ αυτά, αν δεν τα προσέξεις.
Σαν τους «δυνατούς» ανθρώπους. Τους ανθρώπους που υπομονετικά μας ακούν, στέκονται δίπλα μας, που μας καθησυχάζουν με ένα χαμόγελο. Πολλές φορές, δίχως να το καταλαβαίνουμε, θεωρούμε δεδομένη την «άτρωτη» φύση τους. Ωσπου έρχεται μια δύσκολη στιγμή και διαπιστώνουμε ότι υπάρχει περίπτωση να μην είναι για πάντα κοντά μας. Είναι η στιγμή που η ισορροπία μας διαταράσσεται.
Τώρα πρέπει εμείς να τους φροντίσουμε. Βλέπω ανθρώπους να προσέχουν τους γονείς τους με συγκινητικό τρόπο, γείτονες να βοηθούν ο ένας τον άλλον καθημερινά, φίλους να στέκονται αλληλέγγυοι μεταξύ τους στις δύσκολες οικονομικές καταστάσεις. Και αισθάνομαι παράλογα αισιόδοξη μερικές φορές. Σαν κάτι να έχει αλλάξει μεταξύ μας και ο κοινωνικός ιστός δέθηκε πιο σφιχτά.
Περιμένω με αγωνία τους πρώτους ανθούς της βουκαμβίλιας κι έρχεται συχνά στο μυαλό μου ένα άλλο δέντρο-σύμβολο, «Η Βασιλική Δρυς» του Παπαδιαμάντη, η βελανιδιά που κόπηκε βίαια στερώντας για πάντα τη δυνατότητα στον αφηγητή να την ξαναδεί, «…μετά πολλά έτη, όταν ξενιτευμένος από μακρού επέστρεψα εις το χωρίον μου, κι επεσκέφθην τα τοπία εκείνα, τα προσκυνητάρια των παιδικών αναμνήσεων, δεν εύρον πλέον ουδέ τον τόπον ένθα ήτο η Δρυς η βασιλική, το πάγκαλον και μεγαλοπρεπές δένδρον, η νύμφη η ανάσσουσα των δρυμώνων».
Μου λένε να μην παραποτίζω τη βουκαμβίλια μου, αλλά εγώ όλο και την περιτριγυρίζω με μια κανάτα νερό στο χέρι. Αλλωστε ποτέ κανείς δεν έπαθε τίποτα από υπερβολική αγάπη, έτσι δεν είναι;
