Με ένα εκπληκτικό γουέστερν, άξιο για Οσκαρ, ο Ντέιβιντ Μακένζι πιάνει τον σφυγμό του τσαλαπατημένου αμερικανικού ονείρου. Στις αίθουσες και το ντοκιμαντέρ της Αλεξάνδρας Ανθονι, μια ειλικρινής ματιά στην ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του ’80.
Πάση θυσία ★★★★½☆
(Hell or High Water, 2016, ΗΠΑ, 102΄)
- σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μακένζι
- ηθοποιοί: Μπεν Φόστερ, Κρις Πάιν, Τζεφ Μπρίτζες, Γκιλ Μπέρ
Κάπου ανάμεσα στο σινεμά των αδελφών Κοέν, αλλά χωρίς τον κυνισμό, χωρίς το κλείσιμο του ματιού και στους κλασικούς κανόνες του γουέστερν, του αμερικανικού κινηματογραφικού είδους με τη μεγαλύτερη αυτογνωσία γι’ αυτόν τον «γενναίο νέο κόσμο», έρχεται η καινούργια ταινία του Ντέιβιντ Μακένζι, που έκανε την πρεμιέρα της στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών κι έχει, πια, πάρει τον δρόμο της για τις οσκαρικές υποψηφιότητες.
Επειτα από ταινίες σαν το «Young Adam» του 2003 ή το πρόσφατο «Γροθιές στους τοίχους» του 2013, φαίνεται ότι χρειάστηκε η οπτική γωνία ενός Σκοτσέζου δημιουργού, όπως είναι ο Μακένζι, για να σφυγμομετρήσει τη σημερινή «Αγρια Δύση», την Αμερική της δεκαετίας του 2010, της οικονομικής κρίσης, του τσαλαπατημένου αμερικανικού ονείρου, της απόγνωσης και της απόλυτης δυσπιστίας απέναντι στο σύστημα.
Εκεί, στο Δυτικό Τέξας, ο Μακένζι σκηνοθετεί μια μεγαλειώδη τριάδα ηθοποιών, τον Τζεφ Μπρίτζες, τον Μπεν Φόστερ και τον Κρις Πάιν, σε μια ιστορία γραμμένη από τον Τέιλορ Σέρινταν του «Sicario».
Στο ούτως ή άλλως απόκοσμο τοπίο της τεξανής ερήμου, φωτογραφημένο στη φυσική του μοναχικότητα, στο εκτυφλωτικό φως του, στην υπαρξιακή ξηρασία του, δύο αδέλφια, ο ένας ήδη απατεώνας, ο άλλος άρτι χωρισμένος και απελπισμένος, ληστεύουν τράπεζες μόνο και μόνο για να μπορέσουν να διασώσουν από τον πλειστηριασμό την οικογενειακή φάρμα.
Τ’ αδέλφια μπαίνουν στο στόχαστρο δύο αστυνομικών -ενός σερίφη λίγη πριν από τη σύνταξη και του ινδιάνικης καταγωγής βοηθού του- κι αυτό το τόσο κλασικό και τόσο αλλόκοτο, σήμερα, ανθρωποκυνηγητό θα δώσει αφορμή για μια ξεχωριστής οξυδέρκειας και γοητευτικού στιλ απεικόνιση της σημερινής αμερικανικής κουλτούρας, εκεί όπου οι παλιές και οι νέες αξίας θ’ αναμετρηθούν σε μια «αντρίκια» αντιπαράθεση.
Από τις πιο γοητευτικές ταινίες της χρονιάς, ένα πραγματικά λυρικό κι ολοζώντανο δείγμα του σύγχρονου αμερικανικού σινεμά, έστω και με Ευρωπαίο δημιουργό.
VILLAGE MALL, ΑΘΗΝΑΙΟΝ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ, ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS, ΑΙΓΛΗ ΧΑΛΑΝΔΡΙ, ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX, NANA CINEMAX, ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ, ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
Lost in the bewilderness ★★★☆☆
(Ελλάδα, ΗΠΑ, 2014, 97΄)
- σκηνοθεσία: Αλεξάνδρα Ανθονι
Από τα ωραιότερα ελληνικά ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων και από τις ειλικρινέστερες ματιές στην ελληνική κοινωνία και οικογένεια της δεκαετίας του ’80, η ταινία της Αλεξάνδρας Ανθονι, που προβλήθηκε πριν από λίγες μέρες και στην τηλεόραση.
Με υλικό γυρισμένο στη διάρκεια τριάντα χρόνων, η Ανθονι καταγράφει τη σημαντικότερη ιστορία της δικής της οικογένειας: πώς ο εξάδελφός της εξαφανίστηκε στην ηλικία των 5 χρόνων και πώς «επέστρεψε» έντεκα χρόνια αργότερα, έφηβος, άγνωστος μεταξύ αγνώστων και προσπάθησε να προσαρμοστεί – το ίδιο και οι πρόθυμοι συγγενείς του.
Η Ανθονι αντιπαραβάλλει πετυχημένα την προσωπική της αφήγηση με τους ελληνικούς μύθους της αρχαιότητας -ή και της σύγχρονης πραγματικότητας- και καταλήγει μ’ ένα φιλμ πηγαίο, βαθιά συγκινητικό αλλά γεμάτο χιούμορ, μια ιστορία συναρπαστική, που είναι μεν δική της, αλλά και τόσο δική μας.
Καλή σύζυγος ★★½☆☆☆
(Dobra zena, Σερβία, 2016, 90΄)
- σκηνοθεσία: Μιριάνα Καράνοβιτς
- ηθοποιοί: Μιριάνα Καράνοβιτς, Μπόρις Ισάκοβιτς, Μπόγιαν Νάβοτζεκ
Η σπουδαιότερη ηθοποιός της Σερβίας -και μια από τις καλύτερες της εποχής μας, στην πραγματικότητα- γράφει, σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί σ’ ένα φιλμ που καταπιάνεται με τη συλλογική συνείδηση τη μεταπολεμικής Σερβίας. Η Μιλένα είναι η «καλή σύζυγος», που φροντίζει τον άντρα της, στο σαλόνι και στο κρεβάτι, δεξιώνεται τους φίλους τους, προσέχει τα παιδιά της, κάνει τα πάντα όπως πρέπει.
Μέχρι που θ’ ανακαλύψει φυλαγμένα υλικά του συζύγου της από τον πόλεμο και θα χρειαστεί να κοιτάξει την αλήθεια κατά πρόσωπο. Παρατηρώντας σταθερά και διακριτικά όχι τις δράσεις της Ιστορίας, αλλά μόνο τον απόηχό τους, η Καράνοβιτς χτίζει ένα ευαίσθητο και λεπτοφτιαγμένο πορτρέτο ενοχής, που θα μπορούσε στα χέρια ενός πιο έμπειρου σκηνοθέτη να οδηγήσει σ’ ένα αριστούργημα. Προς το παρόν, παραμένει μια εύστοχη ταινία, με μια αληθινά εκπληκτική γυναικεία ερμηνεία.
Με τα μάτια ανοιχτά ★★½☆☆☆
(A peine J’ ouvre les yeux, Γαλλία, Τυνησία, 2016, 102΄)
- σκηνοθεσία: Λέιλα Μπουζίντ
- ηθοποιοί: Μπαγιά Μεντχαφάρ, Γκάλια Μπενάλι, Μοντασάρ Αγιάρι
Σκηνοθετικό ντεμπούτο της Μπουζίντ, που τιμήθηκε με το Βραβείο Κοινού στο Φεστιβάλ Βενετίας και βρέθηκε στις τρεις φιναλίστ για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Στην Τυνησία του 2010, λίγο πριν από την «Επανάσταση των Γιασεμιών», η 18χρονη Φάρα κάνει τη δική της επανάσταση: παρότι η οικογένειά της την προορίζει για σπουδές Ιατρικής, η Φάρα τραγουδά σε συγκρότημα με πολιτικό στίχο, ζει έντονα, βγαίνει τα βράδια, πίνει αλκοόλ, κάνει έρωτα με τον φίλο της.
Η διαδρομή ενός κοριτσιού και μιας χώρας θα έρθουν σε μετωπική σύγκρουση. Ενα φιλμ που κερδίζει σε αντίκτυπο από τον τόπο καταγωγής του: εάν η ιστορία εκτυλισσόταν σε μια δυτική χώρα, θα καθοριζόταν από την ελαφρότητά της. Περιγράφοντας, ωστόσο, τη νεότητα στα πρόθυρα της «αραβικής άνοιξης», πρωτοτυπεί με δυνατή ενέργεια και γοητευτική δροσιά.
Υπόθεση Φριτς Μπάουερ: μυστική ατζέντα ★★☆☆☆
(Der Staat gegen Fritz Bauer, Γερμανία, 2015, 105΄)
- σκηνοθεσία: Λαρς Κράουμε
- ηθοποιοί: Μπούργκαρτ Κλάουσνερ, Ρόναλντ Τσέρφελντ
Ταινία βασισμένη στην πραγματική ιστορία του εισαγγελέα Φριτς Μπάουερ, θύματος των ναζί, Εβραίου και ομοφυλόφιλου, που στάθηκε υπεύθυνος για τη σύλληψη του Αντολφ Αϊχμαν στην Αργεντινή, παρότι η συμβολή του δεν έγινε γνωστή παρά χρόνια μετά τα γεγονότα.
Εξι Βραβεία της Γερμανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου για μια ταινία στιβαρή, με μια δυναμική κεντρική ερμηνεία από τον Κλάουσνερ, που ωστόσο περισσότερο εξιστορεί τα γεγονότα, παρά εμβαθύνει στα κίνητρα, στην ιδιότυπη προσωπικότητα του Μπάουερ, ή στοχάζεται πάνω στα αιχμηρά ζητήματα του κάθε είδους ρατσισμού, της ευθύνης, αλλά και της πρόκλησης ενός έθνους να έρθει αντιμέτωπο με την ιστορία του.
Αρνηση ★★☆☆☆
(Denial, Μεγ. Βρετανία, ΗΠΑ, 2016, 109΄)
- σκηνοθεσία: Μικ Τζάκσον
- ηθοποιοί: Ρέιτσελ Βάις, Τομ Γουίλκινσον, Τίμοθι Σπολ, Αντριου Σκοτ
Μια πραγματεία πάνω στο απόλυτο της αλήθειας και της καταγραφής της από την Ιστορία κάνει το βιβλίο «Denying the Holocaust: The Growing Assault on Truth and Memory» της Ντέμπορα Λίπσταντ και η ταινία που το διασκευάζει, με σκηνοθέτη τον Μικ Τζάκσον του «Bodyguard».
Το φιλμ παρακολουθεί τη νομική διαμάχη της Αμερικανίδας Λίπσταντ και των εκδόσεων Penguin απέναντι στη μήνυση του Βρετανού συγγραφέα Ντέιβιντ Ερβινγκ που αρνείται την ύπαρξη του Ολοκαυτώματος και την ανάμειξη του Χίτλερ στην εξολόθρευση των Εβραίων.
Παρά το ενδιαφέρον του θέματος και τους σταθερά εξαιρετικούς Βρετανούς ηθοποιούς του καστ, το φιλμ ξετυλίγεται σε μια δικαστική τηλεταινία, με τον πιο επιφανειακό και συναισθηματικά εκβιαστικό τρόπο, χωρίς εμβάθυνση στους ήρωες ή τα κίνητρά τους, ανταποκρινόμενο στις απλοϊκότερες απαιτήσεις.
Girl power! / Κορίτσια εν δράσει!
Το Exile Room διοργανώνει ένα αφιέρωμα σε γυναίκες που ξεπέρασαν τα όρια.
Προβολές ταινιών από το «Miss Sharon Jones!» της Μπάρμπαρα Κοπλ ώς το παλαιστινιακό «Speed sisters» σε ελληνική πρεμιέρα, ή το «Τα πολλά πρόσωπα της Τερέζ», το νέο πόνημα του Σεμπαστέιν Λιφσίτς, αλλά και εργαστήριο με τίτλο «Girls make films», τα Σαββατοκύριακα, αποκλειστικά για κορίτσια 14-17 χρόνων. Διάρκεια από τις 18 ώς και τις 29 Ιανουαρίου.
Περισσότερες πληροφορίες στο www.exileroom.gr
Ετερος εγώ
(Ελλάδα, 2016, 101’)
- σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας
- ηθοποιοί: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Μάνος Βακούσης, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Φρανσουά Κλουζέ, Kόρα Καρβούνη
Στη σημερινή Αθήνα, ο Δημήτρης Λαΐνης, καθηγητής Εγκληματολογίας, προσπαθεί να διαλευκάνει πέντε δολοφονίες με κοινό χαρακτηριστικό την ύπαρξη αρχαίων ρητών του Πυθαγόρα στους τόπους των εγκλημάτων. Εφόδιά του, οι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρα κι ένας καθηγητής Μαθηματικών. Ταινία μυστηρίου από τον σκηνοθέτη του «Κοινού παρονομαστή», για την οποία η εταιρεία διανομής επέλεξε να μην κάνει δημοσιογραφική προβολή.
