Ακουσα σ’ ένα κανάλι την εξής, ομολογουμένως απροσδόκητη, εκδοχή για τα πιθανά αίτια της δολοφονίας του οδηγού ταξί στην Καστοριά από τον ειδικό φρουρό: ίσως, λέει, επηρεάστηκε από τον κατ’ εξακολούθησιν δολοφόνο οδηγών ταξί στην Αθήνα, ζήλεψε και ήθελε αυτός να έχει τη «δόξα» τού κατά συρροήν φονιά!
Εστω κι ένα σπυρί αλήθειας να εμπεριέχεται σε τούτη την ερμηνεία, σημαίνει ότι έχουμε πλέον χάσει κάθε έλεγχο στη συμπεριφορά μας, στη σκέψη και στις πράξεις μας, ειδικά όταν οι τελευταίες κινούνται μέσα από απόγνωση και είναι χειραγωγημένες από το θέαμα και τη ζωή μέσω των άλλων, ζωή που θα θέλαμε κάποιοι να ζήσουμε αλλά οι κοινωνικές συνθήκες δεν μας το επιτρέπουν.
Τι να πει κανείς για το θέαμα· ας αναθυμηθεί μόνο ποιοι, πότε και γιατί δημιούργησαν το Χόλιγουντ – ακλόνητο έως και σήμερα και εσαεί, όπως όλα δείχνουν… Η «φιλοσοφία» των εμπνευστών του αποδεικνύεται ισχυρή και μάλιστα, με συνεργό πρόθυμο την τεχνολογία, έχει διαχυθεί πλέον σ’ όλες τις εκφάνσεις του βίου και επεκτείνεται στην καθημερινότητα με άνεση, χωρίς καμία αντίδραση από τους πολίτες-καταναλωτές…
Ισα ίσα οι πλείστοι το αποδεχόμαστε, ενασμενιζόμενοι μάλιστα με την «ικανότητά» μας να συμμετέχουμε σ’ αυτό το πανηγύρι.
Αναστατωνόμαστε μόνο όταν δοκιμάζεται η αντοχή μας απέναντι στη φρίκη και την κτηνωδία· αλλά τότε μάλλον είναι αργά να «διορθώσουμε» την αδράνειά μας και την αδιαφορία μας απέναντι στο πώς εκπαιδευόμαστε και σε ποιες αρχές γαλουχούμεθα.
Η αναστάτωση διαρκεί ελάχιστα εντούτοις, έως ότου κάποιο άλλο γεγονός (φριχτότερο) επισκιάσει το τωρινό (φριχτό κι αυτό, ούτως ή άλλως). Κι έτσι η φρίκη εισβάλλει στη ζωή όλων και γίνεται συνήθεια – και μετά πέρα βρέχει για ό,τι κάποτε συγκλόνιζε τις αρχές και τις αξίες που δοξάζουν τον άνθρωπο ή έστω συνέχει τις κοινωνίες.
Οταν ο καθείς κλείνεται στο καβούκι του, όταν φτάνει σε αδιέξοδα γιατί δεν μπορεί να ζήσει τη θαυμαστή ζωή που προβάλλεται στις οθόνες, τότε μουγκρίζει και με οποιονδήποτε τρόπο θέλει να φανεί στο επικοινωνιακό στερέωμα – μόνο εκεί υπάρχουμε πια και όλα τα άλλα είναι α-νοησίες.
Ζώντας μέσα στη φτώχεια και την ασημαντότητα, καταστάσεις στις οποίες μας οδηγεί ένα πολιτικό σύστημα που δεν έχει αίμα στις φλέβες του και προκειμένου να ξεφύγουμε απ’ αυτήν τη δυσχέρεια είμαστε ικανοί να πράξουμε και την πιο αναίσχυντη πράξη προκειμένου να ξεφύγουμε από το μηδέν στο οποίο έχουμε ενταχθεί. Το Χόλιγουντ και η «λάμψη» του είναι ακατανίκητα – ευτυχής όποιος μπορέσει να απαλλαγεί από τον εθισμό του στις «αξίες» του θεάματος.
