Νισάφι πια μ’ αυτή την Αυλωνίτου, μου ’λεγε τις άλλες γνωστή κωμικός. Βγαίνει στα κανάλια και δεν ξέρει τι λέει ο στόμας της. Καταφέρνει να ξεφτιλίζει την τριπλή ιδιότητα της αριστερής γυναίκας βουλεύτριας, που κατέχει τρία σε ένα, σάμπως ληγμένο χρωμοσαμπουάν για μαλλιά σκαντζόχοιρου έπειτα από ηλεκτροσόκ. Τέτοιο σούργελο δεν έχει ματαδεί η πολιτική σκηνή του τόπου.
Οροσειρά το δίκιο της. Τι να πει κανείς για την άλλοτε πρωταθλήτρια της κολύμβησης, που τσαλαβουτά με άγνοια κινδύνου στα ρηχά της δημόσιας σφαίρας, περιδινίζεται σαν σβούρα και γλιτώνει από βέβαιο πνιγμό για κλάσματα δευτερολέπτου; Κομπορρημονούσε προ μηνών περί του ότι από τον Ιανουάριο του 2015 και εντεύθεν δεν βλέπει πλέον από το σπίτι της ανθρώπους να αναζητούν φαγητό στα σκουπίδια.
Υπονοούσε, βεβαίως, ότι το προηγούμενο διάστημα των Σαμαροβενιζέλων πλήθος ευάλωτοι συμπολίτες μας συνωστίζονταν γύρω απ’ τους κάδους απορριμμάτων των βορείων προαστίων όπου κατοικεί. Τι μεσολάβησε άραγε; Μα προφανώς τοποθέτησε παχιές κουρτίνες, όχι στα παράθυρα, αλλά στα μάτια της, που αλληθωρίζουν εξόφθαλμα κατά Κουμουνδούρου μεριά.
Μύωψ αποδεικνύεται όπου τη συμφέρει. «Συντάξεις να περικοπούν με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει περίπτωση», διασαφήνιζε εν εξάλλω προχθές στον Σκάι. «Μα μειώθηκαν», την επανέφεραν οι συνομιλητές της στον ανάποδο και μάταιο τούτο κόσμο. «Εμείς περισώσαμε τις κύριες», τους κατατρόπωσε.
Επανήλθε ύστερα από μακρά παύση. «Εμείς κόψαμε εεε… (νέα παύση) έγινε μία περικοπή 6% για τις επικουρικές… (ξανά παύση), όχι 4% νομίζω… (μανά παύση), 6% για τις κύριες… (ξανά μανά παύση)». Και συνέχισε με την τσιριχτή φωνή της να βγαίνει, λες, από μοτεράκι: «Αυτό πάει πάλι πίσω στον ασφαλισμένο με την έννοια να ενισχύσει την περίθαλψή του». Ούτε γάτα ούτε ζημιά, πά’ να πει.
Ρωτήθηκε κατόπιν για την αξιολόγηση. «Ολοι θέλουν να τελειώσει και θα τελειώσει με πολιτική απόφαση», δήλωσε κατηγορηματικά. «Ναι, αλλά με μέτρα», αντέτειναν οι δημοσιογράφοι απέναντί της. «Με μέτρα που όμως δεν είναι μέτρα, είναι ελάφρυνση φόρων», τους εξουδετέρωσε με μια ριπή. Το μέτρο, τον κοινό νου και όλους εμάς επίσης. Συμμερίζομαι τον καημό των κωμικών μας.
Ο επιθεωρησιακός λόγος έχει χάσει από πολλού χρόνου την αίγλη του. Το θεατρικό είδος που έσπαγε κάποτε ταμεία παρακμάζει. Εδώ που τα λέμε, ποιος συγγραφέας σήμερα μπορεί να επινοήσει νούμερα τόσο ζωντανά, σαν την Ελένη Αυλωνίτου; Ωχριούν μπροστά της οι τραγελαφικές περσόνες του Μπάμπη Αννινου, του Πολύβιου Δημητρακόπουλου, του Γιώργου Θίσβιου, του Δημήτρη Ψαθά ή του Νίκου Τσιφόρου, οι οποίοι, αν ζούσαν, θα τσάκιζαν τα μολύβια τους, ζητώντας άσυλο σε μοναστήρι.
