Ο διεθνής Τύπος τη χαρακτηρίζει «χορογράφο της γενιάς της κρίσης». Πράγματι, από το «era povera» έως τους «Πλάνητες», η Πατρίσια Απέργη θεωρεί πως η δημιουργικότητα δεν μπορεί να μένει ανεπηρέαστη από το κοινωνικό περιβάλλον και την πόλη.
Η χορογράφος επιστρέφει από σήμερα μέχρι τις 3 Μαρτίου στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση με το «Cementary», που θα ταξιδέψει στη συνέχεια σε Λιόν και Μασσαλία. «Ανήκουμε σε μια γενιά που μας έχουν αρπάξει το μέλλον.
»Η μεγαλύτερη μορφή αντίστασης είναι να μπορείς να ονειρευτείς το μέλλον σου με αισιοδοξία και όχι προς την κατεύθυνση της καταστροφής», λέει η Π. Απέργη.
Πώς μπορεί, άραγε, να επανακατοικηθεί η πόλη; Πώς «ανακυκλώνεται» από τους αστέγους που χρησιμοποιούν τα «νεκρά» σημεία της, τα κενά ανάμεσα σε δύο κτίρια για παράδειγμα; Πώς ένα είδος χορού που πάει κόντρα στο ανθρώπινο σώμα έχει τη δυνατότητα να γεννήσει ομορφιά μέσα από τον πόνο;
Πώς μπορεί μια κοινωνία βαριά πληγωμένη από την κρίση να καταφέρει να ξυπνήσει την αισιόδοξη πλευρά μας; Μεσούσης της κρίσης, κόντρα στις κυρίαρχες «πένθιμες» αντιλήψεις, η πόλη εξακολουθεί να παραμένει ο κατεξοχήν χώρος στον οποίο οι κοινωνικές σχέσεις δημιουργούν διαρκώς τις συνθήκες για μια πιο αισιόδοξη απεικόνιση της ζωής.
Ενα ενδιαφέρον εγχείρημα, με μουσική του Βασίλη Μαντζούκη και «συνοδοιπόρους» εκλεκτούς χορευτές της νεότερης γενιάς: Εύα Γεωργιτσοπούλου, Νώντα Δαμόπουλο, Χαρά Κότσαλη, Γιώργο Μιχελάκη, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ηλία Χατζηγεωργίου.
